,

5 meningen waar moderne superheldinnen niet blij mee zijn

superheldinnen

Mijn vader duwde zonder gêne de kinderwagen en haalde mijn zus en mij, toen we ouder waren, van school. De huishoudelijke taken hadden hij en mijn moeder eerlijk verdeeld. Vijfentwintig jaar geleden was dat best uniek. Tegenwoordig niet meer zo. Toch zijn veel verwachtingen over de rol van vrouwen en mannen zo diep geworteld in de structuren van de samenleving, dat deze behoorlijk hardnekkig zijn.

Als werkende dertiger met alleen maar werkende vriendinnen, word ik daar wekelijks aan herinnerd. Hierbij vijf meningen waar superheldinnen uit mijn omgeving tegenaan lopen en waar ze niet blij mee zijn:

#1 Ach, die arme man.

A., 30 jaar: “Ik merk dat mensen het heel bewonderenswaardig en misschien ook wel zielig voor mijn vriend vinden dat we voor mijn carrière naar Berlijn zijn verhuisd. Andersom is dat toch meer geaccepteerd. Dat maakt me verdrietig en kwaad. Het idee dat mijn carrière nu voorop staat in onze relatie is voor veel mensen blijkbaar moeilijk te bevatten.”

#2 Waarom neem je dan kinderen?

R., 33 jaar: “Ik hoor wel via via dat mensen zich over mij afvragen: Waarom zou je kinderen nemen, als je fulltime wilt werken? Dat lijkt niemand zich af te vragen over mijn man. Bloedirritant.”

#3 Wat is dat voor man?

I., 31 jaar “Na de geboorte van mijn zoontje zijn mijn man en ik allebei drie dagen gaan werken. Mijn man werkt in de onderwijssector, en ondanks dat dit een vrij vooruitstrevende sector is, wordt het toch wel raar gevonden dat hij als man nu twee dagen thuis is. Hij is er om die reden zelfs weer over gaan denken om meer dagen te gaan werken.”

#4 Papa is een superheld, mama is een shopaholic

B., 30 jaar (ja, dit ben ik zelf): “Voor moederdag kreeg ik van de crèche van mijn babyzoontje een voetafdruk op een kartonnen handtas en mijn man kreeg met vaderdag een voetafdruk op een superheldtekening. Nogal ‘gendered’ dus. Kinderen krijgen van jongs af aan al beelden mee die hen vormen, en ik denk dat het goed is om daar bewust mee om te gaan.”

#5 Wat een egoïstische moeder

S., 28 jaar. “Ik kreeg de kans om een half jaar in de VS aan een gerenommeerde universiteit te studeren. Na lang overleg met mijn partner hebben we besloten dat ik dat zou doen. Het was een moeilijk besluit, vooral omdat we een dochtertje van drie jaar hebben. Maar het was een goede kans voor onze toekomst samen en voor mijn kansen op de arbeidsmarkt na mijn studie. Vervolgens werd ik OVERAL door IEDEREEN bevraagd over dit idee en voelde ik dat heel veel mensen dachten dat ik een slechte en egoïstische moeder was.”

Al die meningen kunnen vermoeiend en ook pijnlijk zijn. Ik denk dat het belangrijk is dat denkpatronen over vrouwen en mannen blijven veranderen, zodat niemand zich  beperkt voelt in haar of zijn mogelijkheden en keuzes. Ik wil dat mijn zoontje leert dat vrouwen ook superhelden zijn die carrière maken (of niet), en mannen best met een tas om de arm kunnen gaan winkelen.