De kwelling van Nederlandse eetgewoonten

Britt blog 2 - def

Gezellig gourmetten. Tafel mooi gedekt. Natafelen met de hele familie. Ik hou ervan. Mijn man niet. Zijn ideale maaltijd gaat als volgt: iemand anders kookt, bij voorkeur een Surinaamse kok, het goedgevulde bord komt op zijn schoot terecht, dat eet hij al voetbalkijkend leeg, niemand praat tegen hem, hij schept nog een keer op, of twee. Ja, je begrijpt het al. Hij staat voor heel wat kwellingen als we bij mijn familie gaan eten.

#1: gourmetten
Het fenomeen gourmetten is waarschijnlijk overgewaaid uit Azië, maar inmiddels een feestelijke Nederlandse eetgewoonte geworden. Eentje die mijn man niet erg hoog heeft zitten. Het begint al met het staren naar een stukje kip dat tergend langzaam gaart. Dat vreet hem op. Na lang wensen dat de tijd sneller gaat, is er hoogstens een kwart van zijn bord gevuld. Inefficiënt is het ook. Waarom niet een pannetje volgooien met- kip, de ander met zalm, een derde met –vooruit- paprika? Omdat de charmes er dan af gaan. Bij mijn ouderlijk thuis doen we alles heel democratisch. Met Kerst stemt mijn man steevast tegen gourmetten. Als enige. Helaas voor hem.

#2: Stijfjes aan tafel
Eten is niet relaxen; het is hard werken. Aan tafel, met mes en vork, rechtop, tussen een paar happen door praten met de andere aanwezigen. En luisteren. Een kleine anekdote wil ik hier over kwijt. Als mijn opa praatte (heel charmant overigens), dan luisterde je. Dat luisteren was een ongeschreven regel, die mijn man niet kende. Precies bij de clou van opa’s verhaal, begon hij een bilateraaltje met mijn zwager! Ongelooflijk ongepast, vond ik. Een stijve bedoeling, vond hij.

#3: Natafelen
En dan denk je dat je klaar bent, maar nee. Er zal nog worden nagetafeld. Toetje? Aan tafel. Thee? Aan tafel. Niet verslappen. We zijn nog niet uitgepraat. Om de beurt graag. Het levensmotto van mijn schoonvader luidt: When a black man eats, he wants to sleep. Nou, mooi niet bij huize van Dongen.

Eerlijk is eerlijk, deze kwellingen zijn lichtelijk verouderd. In de loop der jaren is mijn man het tafelen meer gaan waarderen. Biertje erbij, de dag eens even grondig van voor naar achter – en weer terug – doornemen. Maar ook al gaan er tien jaren overheen: kleine hapjes wennen nooit.

Tropische tonen in het Papiaments

Papiaments

We wagen ons aan het Papiaments in het kader van het Rotterdam Unlimited Zomercarnaval! Wat bakken de Miss Mengelmoes dames van deze taal die wordt gesproken op Aruba, Bonaire en Curaçao?

Miss Mengelmoes bedankt: Henry