,

5 meningen waar moderne superheldinnen niet blij mee zijn

superheldinnen

Mijn vader duwde zonder gêne de kinderwagen en haalde mijn zus en mij, toen we ouder waren, van school. De huishoudelijke taken hadden hij en mijn moeder eerlijk verdeeld. Vijfentwintig jaar geleden was dat best uniek. Tegenwoordig niet meer zo. Toch zijn veel verwachtingen over de rol van vrouwen en mannen zo diep geworteld in de structuren van de samenleving, dat deze behoorlijk hardnekkig zijn.

Als werkende dertiger met alleen maar werkende vriendinnen, word ik daar wekelijks aan herinnerd. Hierbij vijf meningen waar superheldinnen uit mijn omgeving tegenaan lopen en waar ze niet blij mee zijn:

#1 Ach, die arme man.

A., 30 jaar: “Ik merk dat mensen het heel bewonderenswaardig en misschien ook wel zielig voor mijn vriend vinden dat we voor mijn carrière naar Berlijn zijn verhuisd. Andersom is dat toch meer geaccepteerd. Dat maakt me verdrietig en kwaad. Het idee dat mijn carrière nu voorop staat in onze relatie is voor veel mensen blijkbaar moeilijk te bevatten.”

#2 Waarom neem je dan kinderen?

R., 33 jaar: “Ik hoor wel via via dat mensen zich over mij afvragen: Waarom zou je kinderen nemen, als je fulltime wilt werken? Dat lijkt niemand zich af te vragen over mijn man. Bloedirritant.”

#3 Wat is dat voor man?

I., 31 jaar “Na de geboorte van mijn zoontje zijn mijn man en ik allebei drie dagen gaan werken. Mijn man werkt in de onderwijssector, en ondanks dat dit een vrij vooruitstrevende sector is, wordt het toch wel raar gevonden dat hij als man nu twee dagen thuis is. Hij is er om die reden zelfs weer over gaan denken om meer dagen te gaan werken.”

#4 Papa is een superheld, mama is een shopaholic

B., 30 jaar (ja, dit ben ik zelf): “Voor moederdag kreeg ik van de crèche van mijn babyzoontje een voetafdruk op een kartonnen handtas en mijn man kreeg met vaderdag een voetafdruk op een superheldtekening. Nogal ‘gendered’ dus. Kinderen krijgen van jongs af aan al beelden mee die hen vormen, en ik denk dat het goed is om daar bewust mee om te gaan.”

#5 Wat een egoïstische moeder

S., 28 jaar. “Ik kreeg de kans om een half jaar in de VS aan een gerenommeerde universiteit te studeren. Na lang overleg met mijn partner hebben we besloten dat ik dat zou doen. Het was een moeilijk besluit, vooral omdat we een dochtertje van drie jaar hebben. Maar het was een goede kans voor onze toekomst samen en voor mijn kansen op de arbeidsmarkt na mijn studie. Vervolgens werd ik OVERAL door IEDEREEN bevraagd over dit idee en voelde ik dat heel veel mensen dachten dat ik een slechte en egoïstische moeder was.”

Al die meningen kunnen vermoeiend en ook pijnlijk zijn. Ik denk dat het belangrijk is dat denkpatronen over vrouwen en mannen blijven veranderen, zodat niemand zich  beperkt voelt in haar of zijn mogelijkheden en keuzes. Ik wil dat mijn zoontje leert dat vrouwen ook superhelden zijn die carrière maken (of niet), en mannen best met een tas om de arm kunnen gaan winkelen.

,

3x waarom Kretenzers onze vakantie onvergetelijk maakten

Kreta

Op vakantie ontkom je er niet aan; je vergelijkt je nieuwe bestemming en de mensen die er wonen met wat je gewend bent. Afgelopen week waren wij in de oude stad Rethymnon op Kreta. Onze AirBnB lag in een knus straatje waar we al snel kennismaakten met de locals en we getroffen werden door hun vriendelijkheid en openheid. Kretenzers en Rotterdammers, er zijn wel wat verschillen te bespeuren.

Hierbij drie redenen waarom de Kretenzers onze vakantie extra leuk maakten.

#1 Ouderen zijn de gangmakers

Op bankjes en stoelen voor de huizen, naast en in de winkels en op terrasjes bevinden zich bejaarde Kretenzers. Ze kletsen met elkaar, met voorbijkomende buurgenoten, met het personeel en met ons. Het is leuk om te zien hoe zij nog zo onderdeel zijn van het dagelijkse leven. Ik kan me voorstellen dat eenzaamheid onder ouderen in deze kustplaats een stuk minder voorkomt dan in Rotterdam. De luide, krakerige stem van onze overbuurvrouw, die van 09:00 tot 00:00 via ons raam binnendrong, zullen we gaan missen.

#2 Vreemden zijn geen vreemden

Doordat vreemden elkaar vaak gedag zeggen (‘Kalimeéra’) en praatjes aanknopen, zijn zij al snel geen vreemden meer. Op de hoek van onze straat zat een kleine supermarkt (ter illustratie: de fruitvoorraad bestond uit 4 bananen en 3 abrikozen). Op onze eerste dag scharrelde ik wat boodschappen bijeen. De eigenaar vroeg me waar we vandaan kwamen, waar we overnachtten, hoe lang we bleven, hoe oud mijn zoontje was en of alles goed met me ging. Toen pinnen niet mogelijk bleek en ik geen cash op zak had, zei hij: ‘That’s okay, you can pay me later!’ Dat zie ik bij de Albert Heijn om de hoek niet snel gebeuren.

Kreta-2

#3 Baby’s zijn onweerstaanbaar

De Kretenzers overladen toevallig voorbijkomende baby’s met zoveel liefde, daar verbleken de glimlachjes en sporadische ‘kiekeboe’s’ van Rotterdammers bij. Vrouwen en mannen, oud en jong, vrij of werkend, ze legden contact met ons zoontje Felan. Een oude man, die eigenlijk het WK aan het kijken was, heeft de halve wedstrijd gemist omdat hij naar Felan aan het zwaaien en luchtkusjes aan het blazen was. Verder is Felan meerdere keren op zijn voetjes en handjes gekriebeld en hebben twee mensen gezegd dat ze zo van hem houden (waaronder de eigenaar van onze AirBnB).

De Kretenzers leggen vol overgave contact met anderen. En dat was hartverwarmend. Idyllische doorkijkjes, koele zeebriesjes en zalige kip gyros zijn ingrediënten voor een fijne vakantie. Maar de Kretenzers maakten onze reis onvergetelijk.

,

3x waarom een baby mensen dichterbij elkaar brengt

baby sociaal

Onze baby Felan (Iers voor ‘als een wolf’) zorgt ervoor dat wij een soort roedel vormen met de mensen om ons heen. Dichtbij en verder weg. Ik las laatst in de krant dat er een methode is ontwikkeld (Roots of Empathy-methode) waarbij baby’s worden ingezet om de sociale vaardigheden in klassen te vergroten. Inmiddels is hij zeven maanden oud, en heb ik aan den lijve ondervonden hoe een baby mensen dichterbij elkaar brengt:

#1 Random mensen maken praatjes met je

Laatst lag ik naast de Markthal op een kleedje terwijl Felan zijn omroltechnieken oefende, toen ik ineens ‘aaaah… aaaaaah’ hoorde. Sinds Felan er is, weet ik dat dergelijke uitingen van liefde niet voor mij bedoeld zijn, maar voor hem. En ja hoor, op zo’n vier meter afstand stond een wat ouder stel, toeristen vermoedde ik, als trotse familieleden naar hem te kijken en te seinen. Ze leken hem zelfs aan te moedigen, in het Chinees. Met handen en voeten legde ik uit dat hij vijf maanden was, en zij vertelden dat ze uit China kwamen. Misschien was het de zon, of het feit dat Felan naar iedereen lachte, maar nog drie afzonderlijke mensen knoopten praatjes met ons aan. Ik werd er zo vrolijk van, dat ik hierna op mijn beurt random mensen complimenteerde over een fijne zomerhoed en fleurige hoofddoek.

#2 Je hebt ineens iets gemeenschappelijks met totaal vreemden

Als ik een andere ouder voorbij zie struinen, hoe anders hij of zij ook lijkt, weet ik dat we iets belangrijks delen. Zij hebben net als ik slapeloze nachten gehad, zich onzeker gevoeld, intens genoten van het eerste lachje en zijn gaandeweg gegroeid als ouder. Bij tragische verhalen over gepeste, zieke of ontvoerde kindjes, leef ik nog meer dan voorheen mee met de ouders. En als ik een zwangere vrouw zie, kan ik niet anders dan naar haar glimlachen. Want dan moet ik denken aan al die bijzondere fases die ze gaat doormaken. Liefde voor je kind is universeel, en ik voel me sinds Felan er is daardoor op een bepaald niveau echt verbonden met andere ouders.

#3 Je ziet andere mensen door de ogen van je baby

Een man in pak of een vrouw met een grote piercing in haar wang; het maakt Felan niet uit. Nieuwsgierig staart hij hen aan en als ze terugkijken, kunnen ze rekenen op een lachje. Volgens een vriend van me vinden baby’s vooral grote oren en neuzen leuk. Hij is blij dat die kenmerken hem nu van pas komen. Ik vind het een grote winst dat ik mensen ineens door de ogen van Felan zie; en dan bedoel ik niet groot en oud, maar interessant en bijzonder.

Zijn lach is onweerstaanbaar voor iedereen, zijn impact op ons leven zo groot dat ik me verbonden voel met andere ouders en hij maakt dat je mensen anders ziet. Kortom: wonderlijke wezens, die baby’s.

,

Vaderdag: Papa, bedankt voor niks!

Vaderdag

Al wekenlang worden we overgoten met parfumcommercials, kettingzaagkortingen en overige testosteronbommen aan cadeauhints. Want ja hoor, daar is ‘ie weer: de altijd-feestelijke derde zondag van juni! Een dag waarvan ik bij iedere vermelding een lichte tinteling over m’n lijf voel. Want of ik het nu wil of niet; het zet me aan het denken.

Ik ben gezegend met een superwoman van een moeder. Zo eentje die onvoorwaardelijk van me houdt, áltijd voor me klaarstaat en ervoor heeft gezorgd dat ik nooit iets tekort ben gekomen. Maar één brandje heeft ze toch nooit volledig kunnen blussen, namelijk het gebrek aan iemand die zich een ‘echte vader’ mag noemen. En nu heel gauw, voordat een gevoel van medelijden je bereikt: Hier zit zeker een zonnige zijde aan!

Van kleins af aan heb ik op de voorste rij mogen zitten bij een eersteklas emancipatieshow. Dag in, dag uit heb ik gezien en beleefd hoe een alleenstaande moeder alles uit de kast trok om mij groot te brengen tot het schepsel wat ik nu ben. Een rolmodel wat mij heeft gevormd tot een ‘powervrouw’, die voor haar geluk en liefde niet afhankelijk is van een ander. Daar ben ik maar al te trots op!

Ook laat de afwezigheid van een mannelijke opvoeder me op een andere manier naar deze wezens van Mars kijken. Het is in ieder geval glashelder wat ik niet zoek ik een vent. En ik denk dat ik dat onbewust zeker meeneem in een relatie. Want wat je nooit hebt gehad, kun je denk ik ook nooit écht missen. Maar mocht ik zelf ooit mini’s hebben rondlopen, dan gun ik ze uiteraard wél een fijne tweede opvoeder in hun leven. Vaderfiguren, kom maar door!

Dus ja, een ‘echte vader’ was natuurlijk leuk geweest, maar ook van deze situatie heb ik de vruchten kunnen plukken. Happiness is not having what you want. It is appreciating what you have!

 

,

De kwelling van Nederlandse eetgewoonten

Britt blog 2 - def

Gezellig gourmetten. Tafel mooi gedekt. Natafelen met de hele familie. Ik hou ervan. Mijn man niet. Zijn ideale maaltijd gaat als volgt: iemand anders kookt, bij voorkeur een Surinaamse kok, het goedgevulde bord komt op zijn schoot terecht, dat eet hij al voetbalkijkend leeg, niemand praat tegen hem, hij schept nog een keer op, of twee. Ja, je begrijpt het al. Hij staat voor heel wat kwellingen als we bij mijn familie gaan eten.

#1: gourmetten
Het fenomeen gourmetten is waarschijnlijk overgewaaid uit Azië, maar inmiddels een feestelijke Nederlandse eetgewoonte geworden. Eentje die mijn man niet erg hoog heeft zitten. Het begint al met het staren naar een stukje kip dat tergend langzaam gaart. Dat vreet hem op. Na lang wensen dat de tijd sneller gaat, is er hoogstens een kwart van zijn bord gevuld. Inefficiënt is het ook. Waarom niet een pannetje volgooien met- kip, de ander met zalm, een derde met –vooruit- paprika? Omdat de charmes er dan af gaan. Bij mijn ouderlijk thuis doen we alles heel democratisch. Met Kerst stemt mijn man steevast tegen gourmetten. Als enige. Helaas voor hem.

#2: Stijfjes aan tafel
Eten is niet relaxen; het is hard werken. Aan tafel, met mes en vork, rechtop, tussen een paar happen door praten met de andere aanwezigen. En luisteren. Een kleine anekdote wil ik hier over kwijt. Als mijn opa praatte (heel charmant overigens), dan luisterde je. Dat luisteren was een ongeschreven regel, die mijn man niet kende. Precies bij de clou van opa’s verhaal, begon hij een bilateraaltje met mijn zwager! Ongelooflijk ongepast, vond ik. Een stijve bedoeling, vond hij.

#3: Natafelen
En dan denk je dat je klaar bent, maar nee. Er zal nog worden nagetafeld. Toetje? Aan tafel. Thee? Aan tafel. Niet verslappen. We zijn nog niet uitgepraat. Om de beurt graag. Het levensmotto van mijn schoonvader luidt: When a black man eats, he wants to sleep. Nou, mooi niet bij huize van Dongen.

Eerlijk is eerlijk, deze kwellingen zijn lichtelijk verouderd. In de loop der jaren is mijn man het tafelen meer gaan waarderen. Biertje erbij, de dag eens even grondig van voor naar achter – en weer terug – doornemen. Maar ook al gaan er tien jaren overheen: kleine hapjes wennen nooit.