De reis naar thuis

dak The Partytemple

In mijn leven ben ik vier keer verhuisd. De eerste keer was binnen Helmond. Het enige wat ik me daarvan kan herinneren is dat ik ziek was en met mijn kussen, dekbed en al voorin de verhuiswagen getild werd. Mijn oom bracht me meteen naar mijn nieuwe kamer waar ik verder niets mocht doen, behalve ziek zijn. Dat is me vooral bijgebleven, ik werd behandeld als een breekbaar goed. Alsof ze me het liefst hadden vervoerd in een doos waarop met grote, rode letters staat ‘fragile’ en ‘do not open with knife’.

Verhuizen naar Rotterdam

De bezorgdheid was zo mogelijk nog groter toen ik aankondigde naar Rotterdam te gaan verhuizen voor mijn studie. Eerlijk gezegd was ik daar zelf ook wat gespannen over. Grotendeels goede spanning natuurlijk, ik keek uit naar het hebben van een eigen stek en alle vrijheden die daarbij horen. De enge spanning en bedenkingen waren over of ik het wel zou redden in de grote stad zo ver weg van het vertrouwde Brabant. Zal ik wel makkelijk vrienden maken? Zal mijn studie bevallen? Is Rotterdam wel mijn stad? In feite kwam alles neer op de vraag of ik hier wel mijn nieuwe thuis kon maken. Iets wat tijdens die eerste verhuizing op jonge leeftijd nooit een vraag was, thuis was een gegeven.

Mijn eerste jaar in Rotterdam deelde ik mijn appartement met twee jongens van de middelbare school. Voldoende ruimte om vrienden te ontvangen, huisgenoten op te zoeken en -ook niet onbelangrijk- elkaar niet in de weg te lopen. Toch miste ik iets. Nog geen jaar later besloot ik mijn appartement op te zeggen en op zoek te gaan naar een kamer.

De Partytemple

Het gevreesde hospiteren was gelukkig zo goed als over nog voordat het begon. Na twee keer hospiteren was ik de nieuwste en jongste bewoonster van de Partytemple. Kon dit dan wel mijn thuis worden? Eenmaal geïnstalleerd was ik aardig tevreden in mijn nieuwe hok. Dat had weinig te maken met de ruimte, daar was immers eerder een gebrek aan. Het had wel te maken met de ontvangst. Vijf nieuwe huisgenoten die jou hebben uitgekozen om binnen te laten in hun domein. Die je ook meteen op sleeptouw nemen naar Stalles voor pizzamaandag en de Witte de With voor drankjes. Hé, dit begint er aardig op te lijken!

Vier jaar ging voorbij voordat er weer iets begon te kriebelen. Onze huisoudste vertrok en de grootste kamer in de Partytemple kwam vrij. Een kans die ik, nu zelf huisoudste, niet voorbij kon laten gaan. Binnenshuis verhuisd en ontzettend tevreden.

In mijn vijf jaar hier is Rotterdam steeds meer en uiteindelijk helemaal mijn thuishaven geworden. Dat het best lang heeft geduurd is volledig mijn eigen schuld. Ik bleef vluchten, weg van huis. Fysiek door naar Brabant te gaan en mentaal doordat ik niet ging ontdekken. De antwoorden op alle subvragen die bepaalden of dit mijn thuis was liet ik zelf onbeantwoord. Zonde. Helemaal als ik bedenk dat alle puzzelstukjes er gewoon lagen, alleen maakte Chitra de puzzelaar het plaatje niet compleet. Misschien wist ik ook niet hoe, of durfde ik niet te beginnen omdat het eindresultaat kon tegenvallen.

A house is not a home

Net zoals een huis niet in één dag gebouwd is, is je thuis niet in één dag gemaakt. Wie eerst slechts studiegenoot was kan ik nu vriend of vriendin noemen. Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik ‘mijn’ plaats voor plekken die toch écht openbaar zijn. Mijn straat, mijn plein, mijn voetbalkantine, mijn koffietentje en mijn kroeg. Een zomerse woensdagnacht heb ik onder bij de Pompenbrug tegen een vriend nostalgisch uitgeroepen: ‘Een stad waar duizenden mensen wonen kan toch helemaal van ons zijn’. Zelden zo dronken, zelden zo helder, zelden zo thuis.

‘A house is not a home’. In ieder geval niet alleen het huis. Het is de stad. Het zijn de mensen. Het is de vaste prik en het pas ontdekte plekje. Het is de drukte en de stilte. Het is zo groot of zo klein als je het wilt. Het is wat je ervan maakt en hoe jij je er voelt. Het is hoe jij de puzzelstukjes tot een plaatje maakt. Het is van jou.

Waardoor voel jij je thuis?

1 antwoord
  1. pick your shoes
    pick your shoes zegt:

    Un reste de Irish mature cheddar ramené d’un récent séjour in London se morfondait au fond du frigidaire, je cherchais une recette pour l’utiliser et bingo, j’arrive chez toi ! La recette aussitôt testée, le résultat est parfait, ce sera pour notre dîner, garnis de fromage blanc aux herbes et de saumon fumé avec une bonne salade verte, çà devrait être terrible !

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *