Fast, pray, love

fast pray love

Nieuwsgierig naar hoe het vasten in z’n werk gaat en wat de achterliggende gedachte is, besloot ik om een dagje mee te doen aan de Ramadan. Imane, één van de Miss Mengelmoes missen, en ik spraken elkaar vooraf. Ze vertelde me dit:

“De Ramadan is een heilige maand, waarin je je ziel reinigt door niet te veel bezig te zijn met het wereldse. Onthouding van eten en drinken maakt dat je meer tijd en aandacht hebt om na te denken over de zin van het leven, je te verdiepen in je geloof en stil te staan bij hoe armen zich voelen. Het is altijd belangrijk om goed te doen in het leven en niet te vloeken, maar vooral tijdens de Ramadan sta je daar extra bij stil en leef je daar nog meer naar. En het zorgt voor verbondenheid.”

Dat klonk mooi. Ik werd nog enthousiaster. Imane gaf me ook nog wat praktische informatie en tips en toen was ik er klaar voor.

Fast

Om 02:45 ging mijn wekker. Midden in de nacht lepelde ik een grote bak pap met fruit naar binnen en dronk nog twee glazen water. Die avond daarvoor had ik al zo’n 1,5 liter water op, dus ik moest non-stop plassen. Maar dat hinderde niet. Om 03:15 kroop ik weer mijn bed in. Het vasten kon beginnen.

Het allereerste wat me opviel was dat het zo veel tijd bespaart. Geen ontbijtje maken, sinaasappels persen, thee zetten en make-up op en sieraden om doen (dat laatste is geen eis, maar te veel bezig zijn met mijn uiterlijk voelde niet erg gepast). En het vasten viel me reuze mee. Ik had verwacht dat er constant lekkere broodjes en sapjes door mijn gedachten zouden vliegen, maar nee. Je stelt je erop in dat je pas laat in de avond (21:56 om precies te zijn) weer mag eten en drinken en denkt er verder niet meer over na. Nou scheelde het wel dat ik geen lichamelijke inspanningen hoefde te verrichten en dat het ook geen snikhete dag was.

Pray

So far, so good. Maar ik moest ook nog nadenken over de zin van het leven en over of ik in een god geloof… Aan het eind van de middag ging ik daarom op het balkon zitten en dacht na. Waar geloof ik in? Waarom leven we? Wat telkens weer in me opkwam is dat ik geloof in de kracht van de natuur en alles wat daarin leeft. Alle schepsels zijn het waard om te bestaan en kunnen iets positiefs toevoegen aan het aardse bestaan. We kunnen samen bergen verzetten, elkaar helpen, liefhebben, iets gunnen en van elkaar leren. En dat verdient respect. Want als we dat niet doen, dan komt er ruimte voor vervreemding en verwoesting en daar kan het simpelweg niet om gaan in het leven. Het gaat er vast om dat we er samen iets heel moois van maken. Daar geloof ik in. Met die conclusie ging ik tevreden het balkon af.

Love

Om 21:30 ontmoetten Imane en ik elkaar in een Marokkaans restaurant (Maderahouse) aan de Kruiskade in Rotterdam. Ik keek om me heen. Al die mensen die elke avond zo laat op de avond samen zaten en elkaar waarschijnlijk ook al hadden gezien in de moskee… en dat een maand lang. Dat zal vast heel gezellig zijn!

We kregen een bord met daarop drie dadels en een kom met harira soep. Om stip 21:56 mochten we weer eten en drinken. We begonnen met een dadel, die na 18,5 uur vasten verrukkelijk smaakte. Imane zei een gebedje op en daarna begonnen we aan de soep. Vervolgens aten we allerlei lekkere hapjes van het buffet, zoals kipspiesjes, komkommer in tzaziki, rodebietensalada en gefrituurde garnalen. En wat kan een simpel glaasje water lekker zijn! Het was een interessante en leerzame dag, met een hele gezellige, liefdevolle afsluiting.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *