Iedere familie spreekt haar eigen taal

Norma rechthoek NEW

Geboren in de hoofdstad van Colombia, Bogotá, ben ik als baby naar Nederland gekomen en opgegroeid in een Nederlands gezin. Een Zuid-Amerikaanse met verdacht veel Nederlandse gewoontes en principes. Nuchter maar ook passioneel, want als ik iets in mijn hoofd heb dan ga ik er volledig voor! Ik ben een echt gevoelsmens en ga vaak op mijn intuïtie af. Het laat me nooit in de steek.

Ik kook en eet graag samen met familie en vriendinnen. Eten verbindt, het ontspant en het brengt mensen dichter bij elkaar. Het gaat er niet zozeer om wat je maakt, als je het maar met zorg doet, want dat proef je! Bij mijn moeder aan tafel schuiven sla ik niet af, zeker niet wanneer ze gehaktballen of groentesoep heeft gemaakt.

Familie is voor mij erg belangrijk, zij hebben mij gebracht waar ik nu ben. En ik ben dan ook trots op mijn ouders, voor wat ze hebben gedaan voor mijn broer en mij. Mijn broer en ik zijn allebei geadopteerd. Hij is mijn tegenpool; rustig, teruggetrokken, cynisch en met een flinke dosis droge humor. Met mijn enthousiasme, kleur en oog voor detail zijn we een leuk duo. We vullen elkaar aan en kunnen elkaars kwaliteiten waarderen. Zonder dat we elkaar willen veranderen. We zijn allebei wie we zijn.

De cultuur binnen een familie vind ik buitengewoon interessant. Misschien wel des te meer omdat mijn eigen familie bestaat uit twee culturen. Iedere familie is uniek, spreekt haar eigen taal. Verbaal en non-verbaal. Misschien zit het verschil nog wel het meeste in de non-verbale communicatie. In de gewoontes die er al jaren zijn of de manier waarop er tegen bepaalde onderwerpen wordt aangekeken zoals religie, eten, educatie, etc. Een unieke subcultuur die we mogen koesteren.

Een van mijn grootste passies is reizen. Het heeft mijn kijk op de wereld veranderd, vergroot. Door verschillende culturen te zien en te ervaren heb ik mijn eigen normen en waarden beter leren kennen. Er is geen plek zoals thuis, maar er zijn zeker heel veel mooie plekken op de wereld. In Nepal liep ik in mijn eentje door de stromende regen naar mijn hotel. Plots liep er een Nepalese vrouw naast me en deelde haar paraplu met mij. Ondanks dat ze me niet kende en we niet konden communiceren, was ze bereid om me te helpen. Omdat ze dat wilde. Dat was een mooi moment, zo’n moment dat je niet meer wilt vergeten.

Iedere reis brengt mooie herinneringen met zich mee. Het landschap, het eten maar vooral het gevoel wat mensen je gedurende je reis meegeven. Laten we vooral met elkaar in gesprek gaan, elkaar leren begrijpen. Zo beleef je je leefomgeving als een langdurende, culturele reis.

 

 

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *