ik spreek geen papiamento, maar begrijp het vloeiend

papiamento

In mijn vorige blogs hebben jullie kunnen lezen over situaties in mijn leven met betrekking tot mijn afkomst. Hoe ik denk over gemengde relaties, mijn ervaringen over mijn jeugd op het “platteland” en het hebben van kroeshaar. Zaken die mensen interessant vinden en waar ik vaak vragen over krijg. Dit zijn altijd hele leuke gesprekken en ik geniet er echt van om mijn visie over deze onderwerpen met anderen te delen.

Maar ik moet iets bekennen. Er is ook een onderwerp waarvan ik altijd denk: “Ok, here we go again”. Ik heb er blijkbaar ook geen antwoord op die voldoet aan de verwachtingen van de mensen die deze vraag aan mij stellen. Ik zie de vraagtekens alleen maar vermenigvuldigen in de gedachten van mijn gesprekspartner(s) op dat moment.

“Ik spreek namelijk geen Papiamento.”

Zo dat is er uit. Ik spreek de taal niet, maar ik begrijp het wel alsof ik het vloeiend spreek. Vooral het begrijpen alsof ik het vloeiend spreek gaat er niet altijd in bij de meeste mensen. Toch is dat de waarheid. Als je een keer mee zou luisteren in onze familie, dan kan je dat misschien als apart ervaren. Althans, dat is wat ik wel eens te horen heb gekregen van mensen die het daadwerkelijk meegemaakt hebben. Het is namelijk heel normaal dat je iemand volledig Nederlands hoort spreken en de ander Papiamento. Het mooie eraan is dat ondanks dat je twee mensen twee verschillende talen hoort spreken tegen elkaar, zij elkaar wel volledig begrijpen. Ik heb dat zelf altijd magisch gevonden.

Waarom ik geen Papiamento spreek? Om de simpele reden dat mijn ouders ons zo niet opgevoed hebben. Meer valt er dan ook niet uit te leggen naar mijn mening. Willen mensen er het fijne van weten, dan verwijs ik ze altijd door naar mijn ouders. Of ik het jammer vind dat ik de taal niet mee zou kunnen geven aan mijn eigen kinderen? Ik vind van niet. Wat zij moeten weten, zullen zij bij hun opa en oma meekrijgen. Dat zie ik bij mijn neefje en nichtje ook gebeuren. En sinds wanneer is het belangrijker om een taal mee te geven aan je kinderen, dan hoe zij bijvoorbeeld van zichzelf kunnen blijven houden naarmate zij ouder worden?

Daarnaast heb ik nooit het idee gehad dat ik iets miste. Ondanks de reacties van mensen die ik soms heb gekregen. Hoe belangrijk is het om een bepaalde taal te kunnen spreken? Ik heb ooit eens op een metrostation in Madrid een kort gesprek gehad met een dame die daar woonde. Ik sprak Engels en zij Spaans. Ondanks dat ik haar wel kon begrijpen en zij mij een stuk minder, was het toch een fijn gesprek. Tijdens ons gesprek keken wij elkaar aan en lachten vriendelijk tot wij afscheid namen. Spreken doe je naar mijn mening namelijk ook meer met je ogen en lichaamstaal dan met woorden alleen.

Wat zijn jullie eigen ervaringen over gesprekken die verder reikten dan het gebruik van woorden?

Bron afbeelding: boattrip-curacao.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *