Mensen zonder thuis maar met een verhaal

vrijwilligerswerk hoofdplaatje dammen

Op zondag zijn de deuren van de Pauluskerk geopend voor (voormalige) daklozen, vluchtelingen en vrijwilligers. Ik had me een paar weken terug voor het eerst opgegeven voor een vrijwilligersactiviteit, georganiseerd door Nederland Cares. En ik ben vorige week weer gegaan, met een vriendinnetje K.

Sjoelen is a Dutch game!

Toen ik binnenkwam werd ik gelijk uitgenodigd om mee te sjoelen. Een warm welkom dus. Steve, een voormalig vluchteling uit Sierra Leone, vond het vreemd dat ik er als Nederlander zo slecht in was. ‘Sjoelen is a Dutch game! You’re supposed to be good!’ Dat stereotype beeld heb ik mooi kunnen nuanceren. Eveneens onverwachts bleken K. en ik in dammen en schaken wel opgewassen tegen de aanwezige concurrentie.

K. sjoelend.

K. sjoelend.

Bed, bad, brood en broederschap

Niet veel later haakte Aleksander aan. Eind twintig schat ik, vriendelijk gezicht met een baard. Hij is acht jaar geleden vanuit Polen naar Nederland gekomen en heeft al tijden een eigen huis en een baan in de bouw. Toch komt hij op zondagen nog naar de Pauluskerk voor gezelligheid met oude bekenden en om nieuwe mensen te ontmoeten.

Onverwachtse verhalen

Terwijl ik een ronde maakte met koekjes, raakte ik aan de praat met Mo uit Marokko. Hij vertelde veel, bijvoorbeeld dat hij een Chinese vriendin heeft. Ik vertelde dat mijn man oorspronkelijk uit India komt. Waarop hij zei: ‘Ik hield vroeger erg van Bollywood films.’ In de bioscoop waar hij vroeger in Marokko naar toeging, mocht je twee films na elkaar zien. En de tweede film was altijd een Bollywood film.

De klant is koning

Toen ik mijn tweede ronde met koekjes maakte, vroeg een oudere man mij of hij er twee mocht. Uiteraard. ‘Een voor nu,’ zei hij, ‘en een voor bij het ontbijt.’ Een jongen van mijn leeftijd vroeg hoopvol of het hartige koekjes waren. Helaas hadden de andere vrijwilligers en ik alleen maar zoetige hapjes meegenomen. De titel van deze vrijwilligersactiviteit was namelijk ‘High tea in de Pauluskerk’. Maar de klant is koning, dus de volgende keer neem ik iets hartigs mee.

Leven en geloven in de kerk

Eduard, die elke zondagavond in de Pauluskerk werkt, gaf mij en de andere vrijwilligers een rondleiding door de kerk. Op twee verdiepingen slapen nu (naar het beleid van de gemeente) met name uitgeprocedeerde, mannelijke asielzoekers. Een verdieping hoger is de kerk, die niet alleen qua architectuur modern is. Er is namelijk een ruimte waar mensen boeken en producten van verschillende religies mogen plaatsen.

vluchtelingenwerk kerk 2

Alleen een luisterend oor

Bij terugkeer beneden sprak Sherry me aan. Een Amerikaan (‘met indianenbloed!’) die door problemen met de wet genoodzaakt was de Verenigde Staten te verlaten. Hij vertelde me over zijn visioenen die altijd uitkwamen en hoe angstig die hem soms maakten. Toen voelde ik me tekortschieten. Het enige wat ik hem kon bieden was een luisterend oor en een koekje.

Bijzondere ontmoetingen

Na twee uur kwamen we vol nieuwe indrukken de kerk uit. De gezichten van gevluchte mensen in het nieuws en die van mensen die op straat leven, hadden door dit echte contact ineens kleur en diepgang gekregen. Samen maakten we er een leuke avond van. Ik raad iedereen aan om eens uit de comfortzone te stappen en door vrijwilligerswerk bijzondere ontmoetingen aan te gaan. Op z’n minst wordt het een avond die jij nooit zal vergeten.

Als jij ook eens als vrijwilliger wilt meehelpen tijdens een spelletjesavond met vluchtelingen, een karaoke avond met daklozen of een gezellig middagje met ouderen, ga dan naar Nederland Cares.

*De namen zijn veranderd i.v.m. privacy

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *