Van Molukse prinses tot geest Nene Luhu

Prinses Luhu hoofdplaatje meisje

Mijn vorige blog ging over de Molukse geestverschijning Nene Luhu, die kindertjes ontvoert tijdens Ujang Panas (wanneer de zon schijnt en het regent). De hoofdpersoon uit dit spookverhaal heeft echter echt bestaan. Zij was Prinses Luhu.

Bloederige oorlog met één overlevende

In de tijd dat Indonesië gekoloniseerd werd door Nederland, was er op Ceram (een eiland van de Molukken) het Koninkrijk Luhu. Luhu is rijk aan grondstoffen, met name kruidnagel. De Nederlanders wilden het graag in bezit hebben. Er volgt een oorlog waarin alle inwoners, ook de koninklijke familie, gedood worden. Alleen Ta Ina Luhu, Prinses Luhu overleeft het.

De prinses wordt naar Fort Victoria op Ambon gebracht omdat de Nederlandse oorlogsbevelhebber met haar wilt trouwen. Dit weigert Prinses Luhu, waarop ze wordt verkracht en gevangen gehouden. Op een nacht misleidt Prinses Luhu de bewakers en vlucht uit Ambon naar het Koninkrijk Soya.

Het Koninkrijk Soya

Prinses Luhu wordt door de Koning van Soya ontvangen en opgenomen in de familie. Ze krijgt een prachtige kamer in het paleis. Ze heeft alles, maar mist het Koninkrijk van Luhu en haar vermoorde familie ontzettend. Na een paar maanden besluit Prinses Luhu om weg te gaan. Ze is zwanger en wil de familie van Soya niet tot last zijn.

Op haar knieën bidt ze tot God:’Lieve Heer, vergeef me mijn zonden. Als U me lief heeft, laat me dan dit verdriet niet langer dragen. Neem mijn ziel God, en geef mijn lichaam aan de wilde dieren. Want ik kan mijn lichaam niet meer gebruiken om U te eren. Amen.’
Ze sluipt het kasteel uit en neemt het paard van de koning mee. De hele nacht rijdt Prinses Luhu, tot ze de bergtop bereikt die uitkijkt over de baai van Ambon.

Ondertussen zoeken de bewakers haar, ze hebben echter geen succes. De koning van Soya roept alle mannen van 16 tot 40 jaar oud op om op zoek te gaan naar Prinses Luhu. Pas tegen zonsondergang vinden ze het spoor dat het paard achterlaat, waardoor de zoektocht pas de volgende dag kan worden voortgezet.

Gunung Nona (Berg Meisje)

Wanneer Prinses Luhu haar naam hoort roepen, beseft ze dat de mannen haar op het spoor zijn. Ze raast de bergtop af richting het strand. De bergtop wordt nog altijd Gunung Nona (Berg Meisje) genoemd, ter nagedachtenis aan de prinses.

Volgens historische vertellingen waaide het bij aankomst op het Amahusu strand zo hard dat haar hoed wegwaaide. Toen ze de hoed wilde pakken was deze volgens de legende al versteend. Via Amahusu wil ze naar Ambon, vermoedelijk lest Prinses Luhu onderweg haar dorst bij een waterbron. Deze bron noemt men nu Air Puteri, wat prinses water betekent. De versteende hoed, Batu Capeu, is nog altijd op het strand te bewonderen.

Batu Capeu. Bron afbeelding: http://www.panoramio.com/photo/106715069

Batu Capeu. Bron afbeelding: www.panoramio.com

De prinses wil terug naar Gunung Nona, maar ze komt de mannen van de koning tegen. Er is geen ontsnappen meer aan. Ze stapt van haar paard af, knielt op de grond en bidt: ‘Mijn lieve heer, laat hen mijn schaamte niet zien.’ Eén van de mannen reikt een hand naar haar uit en probeert de hare te pakken. Maar op dat moment verdwijnt Prinses Luhu, niemand heeft haar ooit teruggezien. Sindsdien verschijnt ze alleen tijdens Ujang Panas, wanneer ze gereïncarneerd als Nene Luhu terugkeert.

Wat dit verhaal ons leert

Het is een behoorlijk groot contrast van lieve, bescheiden, gelovige prinses naar mysterieuze geestverschijning. Breder genomen is het een verhaal over nederigheid en schaamte; de redenen dat ze wilt ontsnappen uit het paleis. Een ‘westerse’ conclusie is dat wanneer de zon schijnt en het regent je grote kans hebt om ziek te worden. Het verhaal doet dienst dit te voorkomen door de kinderen bang te maken en naar binnen te roepen.

Bron foto Gunung Nona: www.maestrobali.com

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *