Multiculturele samenleving een succes

In mijn ogen

“Gefeliciteerd met jullie voorgenomen huwelijk! Ik kan me voorstellen dat een gemengd stel bij het organiseren van een trouwerij voor extra uitdagingen komt te staan. Hoe zit dat bij jullie? Dat verloopt goed? Maar bepaalde gebruiken zullen toch verschillend zijn. Hoe gaan jullie daarmee om? Jullie halen uit beide culturen het beste? Dat klinkt mooi, maar hoe staan jullie families erin? Ze stellen zich soepel en nieuwsgierig op? Wat fijn. Maar zijn er dan nog echt geen botsingen geweest? Nee? Dat is prachtig. Jullie zijn in dat geval alleen niet geschikt voor onze documentaire over gemengde huwelijken.”

Zo klonk het ongeveer aan de andere kant van de telefoon, toen ik een paar weken terug werd gebeld door een documentairemaakster, die via via bij ons terecht was gekomen. Op Europees niveau is besloten dat elk Europees land dit jaar een project start over diversiteit en Nederland heeft er voor gekozen om een documentaire te maken over gemengde huwelijken. Op zichzelf een positief onderwerp. Behalve dan dat tijdens het gesprek duidelijk werd dat ze eigenlijk een documentaire gaan maken over gemengde huwelijken met strubbelingen.

De beste bedoelingen

De bedoelingen waren goed. De documentairemaakster merkte in haar omgeving dat gemengde huwelijken in de Hindoestaanse gemeenschap nog erg taboe zijn en vaak niet worden gewaardeerd. Het in beeld brengen van uitdagingen van gemengde stellen, zou kunnen bijdragen aan het doorbreken van het taboe. Dat kan ik dus alleen maar toejuichen, maar er is een maar.

Ongewenste effecten

Door alleen maar gemengde stellen te volgen waarbij het allemaal stroef verloopt, lijkt het net alsof gemengde huwelijken onvermijdelijk onbegrip en wrijving met zich mee brengen. De (onbedoelde) boodschap is dan; ‘Weet waar je aan begint, als je een leuke jongen met een andere etnische afkomst tegen het lijf loopt.’ Terwijl, zeg nou zelf, onbegrip en wrijving kan bij elk soort huwelijk in verschillende mate voorkomen. Uiteindelijk is de documentaire afgeblazen, omdat er te weinig gemengde stellen wilden meewerken. Dat zegt ook wel weer wat over het taboe overigens.

What happened to the bright side?

En het erge is dat dit voorbeeld natuurlijk niet op zichzelf staat. In het nieuws en in documentaires gaat het vrijwel altijd over wat er mis gaat. Botsingen en narigheid maakt spannende TV. Hoge criminaliteitscijfers onder allochtone jongeren, politieagenten die hun Marokkaanse collega-agenten uitsluiten en ga zo maar door. De positieve verhalen die daar tegenover staan, worden zelden verteld. Al die allochtone jongeren die opgroeien in arme wijken met veel criminaliteit, maar die desondanks kiezen voor het juiste pad. Of de vele beroepspraktijken waar collega’s met verschillende achtergronden prima met elkaar samenwerken en overweg kunnen.

Door het eenzijdige en sombere beeld dat door de media wordt neergezet, lijkt het
alsof het samen leven in een multicultureel land, stad of gezin ontzettend moeizaam gaat. En ook al weten we natuurlijk wel dat de media ons niet het hele verhaal vertellen, toch gaan we onbewust in dat verhaal geloven.

Een succesverhaal

Ik vind niet dat we onze ogen hoeven te sluiten voor dat wat er mis gaat of wat beter kan, maar we moeten het wel in verhouding blijven zien. Denk je eens in! De markt in Rotterdam zou zoveel minder leuk zijn zonder de prachtige Afrikaanse stoffen en de Vietnamese loempia’s.

De vader van Abdelkarim El-Fassi, Shanti Singh en Quinsy Gario

De vader van Abdelkarim El-Fassi, Shanti Singh en Quinsy Gario

De boekenwereld zoveel saaier zonder boeken als Vervoering van Shantie Singh. Het tegengeluid zoveel zachter zonder Quinsy Gario. Het leven zoveel minder grappig zonder mensen als de vader van Abdelkarin El-Fassi. En de bruiloften zoveel kleurlozer zonder Indiase saries. Alles bij elkaar opgeteld vind ik de Nederlandse multiculturele samenleving een succesverhaal.

Ps. Hier is overigens een grappig liedje, waarbij het nieuws alleen maar positieve berichten brengt (vanaf 1:30 begint het leuk te worden).

Bron afbeeldingen: twitter.com/mvde_oumi, werkgroepcaraibischeletteren.nl en www.muzenda.nl

1 antwoord
  1. Imane
    Imane zegt:

    Leuke blog! Het zet je wel aan het denken, het is inderdaad heel jammer dat vaak alleen de negatieve kanten belicht worden terwijl het, zoals jij aangeeft, wél gewoon kan! Misschien moeten jullie zelf maar een reportage maken over gemengde huwelijken :)?! Lijkt me erg leuk om te lezen.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *