What’s in a name?

Nancy C.

“Hoe is uw naam, mevrouw?”. Ik sta bij de aanmeldbalie van de gemeente en uit automatisme begin ik mijn naam te spellen: “Chin-A-Fat. Dat is met C-H-I-N”. Ik zie de beste man knikken, maar met een niet-begrijpende blik in zijn ogen. Ik herken het gebaar, omdat ik het zelf ook vaak gebruik. Het is er een waarbij je uit beleefdheid net doet alsof, maar in feite heb je er geen enkel woord van begrepen. Ik ga aan de zijkant van de balie staan en hoor hoe de man me aankondigt. “Ja, deze mevrouw heeft een afspraak. Ja, eh… Tja, dat is ook schandalig he! Vraag ik net haar naam, ben ik het alweer vergeten!”. Glimlachend draai ik me om en begin automatisch weer te spellen. C-H-I-N-streepje-A-streepje-F-A-T.

“Ik trouw later gewoon met een man uit een dergelijk oer-Hollands gezin.”

Op de basisschool zat ik met kinderen in de klas van families De Boer, Smit, Visser. Wat leek het me fijn om ook zo’n soort achternaam te hebben, één waarvan niemand vraagt om het nogmaals te herhalen. Als klein meisje had ik de oplossing er al voor bedacht: ik trouw later gewoon met een man uit een dergelijk oer-Hollands gezin.

Nu, ruim twintig jaar later, lijkt het me maar een vreemde gedachte. Nancy de Boer? Nancy Smit? Nancy Visser? Bij die namen past geen meisje met zwarte haren en bruine ogen, geen meisje zoals ik. Dus wie weet. Mocht ik ooit gaan trouwen, later als ik groot ben, dan houd ik misschien wel simpelweg mijn eigen naam. Nancy Chin-A-Fat.

Mijn naam laat namelijk zien wie ik ben. “Ik ben Chinees, maar mijn ouders komen uit Suriname en ik ben zelf gewoon in Nederland geboren”, is mijn automatische zinnetje als anderen vragen waar ik vandaan kom. De geschiedenis van mijn voorouders is terug te vinden in mijn naam. Chin is de familietak waar ik bij hoor, A-Fat is de naam van mijn voorvader, en de samenstelling van deze componenten tot Chin-A-Fat is zo kenmerkend voor Chinese Surinamers in Nederland. Bovendien laat mijn voornaam de verwestering zien van mijn ouders, die dankzij hun emigreren ervoor hebben gezorgd dat ik mij thuis voel in Nederland. En tegelijkertijd heeft mijn moeder wel degelijk rekening gehouden met onze etnische afkomst: vooral geen voornaam met een R, want anders kan onze familie het straks niet uitspreken.

“Ik dacht dat je heel oud was!”“Met zo’n brilletje en heel stijfjes gekleed!” “En dik!”.

Maar mijn naam roept ook hele andere associaties op. Voor mijn werk schrijf ik soms publicaties, en de reacties van de lezer verschillen nog wel eens met de werkelijkheid als ze me zien. “Ik dacht dat je heel oud was!”“Met zo’n brilletje en heel stijfjes gekleed!” “En dik!”. En bedankt. Gelukkig ben ik nog veel meer dan mijn naam alleen. In het dagelijks leven kan je me in mijn vrije tijd op m’n sneakers vinden door de straten van Rotterdam, of voor het werk op m’n hakken en met mijn aktetas door het statige Den Haag. Ik hoop dan als je me ziet, dat je mijn verhalen vindt passen bij mijn leeftijd. En me niet uitlacht vanwege mijn kleding (dat brilletje heb ik zelden op). En me ook niet zo heel dik vindt. En ik zou het zeker waarderen als je mijn naam in één keer goed weet te spellen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *