oh my god, you’re so dutch!!!

rijtjeshuizen

Zoals je in mijn eerste blog hebt kunnen lezen, zie ik mijzelf graag als wereldburger. Iemand die zich aanpast aan een cultuur om haar heen, iemand die niet zo erg in hokjes denkt en zichzelf niet typisch Nederlands vindt. Als je jezelf zo ziet dan is het behoorlijk balen als anderen daar toch anders over blijken te denken!

Ik ben in Londen, op bezoek bij twee (Britse) vriendinnen die ik in Oeganda heb leren kennen. Eén van hen woont nog steeds in Oeganda, maar is even terug in Engeland om haar familie en vrienden op te zoeken, de ander woont nu in Londen.

Het weerzien is super en we kakelen er op los. Uiteraard eerst over onszelf en hoe het leven er nu voor iedereen uitziet. Algauw hebben we het over de mensen die wij gezamenlijk kennen en nog steeds in Oeganda zitten. Altijd leuk om te roddelen! Als we het op een gegeven moment over Richard hebben dan zeg ik heel eerlijk dat ik hem altijd een arrogante kwal heb gevonden. Hierop krijg ik de verschrikkelijke woorden te horen: “Oh my god! You’re so Dutch!”

Auw!! What?! Why?! Die eerlijke directheid blijkt een eigenschap te zijn die meerdere Nederlanders die zij kennen bezitten. Pijnlijk. Is het puur toeval dat zij zes botte Hollandse horken kennen, of zijn wij Nederlanders echt zo? Zelf vind ik dat er nog vaak zat mensen niet eerlijk naar elkaar zijn en dat er veel met konten wordt gedraaid. Maar hier blijken niet-Nederlanders toch anders tegen aan te kijken. Nederlanders blijken berucht te zijn om hun eerlijkheid, ongeacht hoe hard die is.

“Ik denk dat het tijd wordt dat ik muzieklessen ga volgen. Het wordt tijd om mooie, zachte, zuivere tonen te creëren met mijn mond.”

In Engeland zeg je namelijk eerst dat iemand heel erg aardig is, maar… en dan pas komt er een klein puntje van kritiek. Dus ga er bij een Engelsman nooit van uit dat hij je mag als hij je lovely vindt! Er kan nog een ‘maar…’ achteraan komen.

Zoals met alles in het leven is het de toon die de muziek maakt, dus vraag ik mijn vriendinnen of mijn toon dan wel aardig is. Helaas. Ze vinden die uitgespuwde eerlijkheid toch wat hard. Vanaf dat moment probeer ik er op te letten.

Bij terugkomst in Nederland let ik ook op de mensen om mij heen en besef mij dat wij inderdaad geen blad voor onze mond nemen. Iedereen vindt wel iets van iets of iemand. Zelf vind ik eerlijkheid iets moois en belangrijks, maar moet je altijd alles maar willen zeggen? Of is iets voor je houden soms veel mooier? Ik denk dat het tijd wordt dat ik muzieklessen ga volgen. Het wordt tijd om mooie, zachte, zuivere tonen te creëren met mijn mond.

Bron afbeelding: www.perron11.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *