OMG, I’m white!

Festival Brooklyn

Het gebeurt niet vaak dat ik met mijn witte huid veruit in de minderheid ben. Ik ben me dan ook zelden bewust van mijn ‘wit zijn’. En als iemand uit de meerderheid daar dan ineens een opmerking over maakt, kan dat je zomaar overrompelen.

Drie jaar geleden bracht ik na een familiebezoek in Connecticut nog een weekje door in New York. Ik genoot van de lichtjes, de gebouwen, de mensen vol dromen, de shows en de plekken die bekend zijn uit films. Alicia Keys had gelijk; deze betonnen jungle inspireerde me echt. Maar wat me het meest is bijgebleven was niet Broadway of Central Park, maar een soort Afro-Amerikaans festival in Brooklyn waar iedereen haar of zijn eigen etnische afkomst ‘vierde’.

Samen met Beth, een vrouw uit Australië die ik in het hostel had ontmoet, nam ik de metro downtown. Hoe dichterbij we onze halte kwamen, hoe schaarser de witte reizigers werden. De metro stroomde vol met Afro-Amerikanen die al flink in de feeststemming waren.

Beth en ik op festival

Beth en ik op het festival

Ik keek mijn ogen uit. Dit werd geen alledaags feestje met  ‘nette’ studenten. Nee. Het was bepakt met allerlei verschillende soorten mensen. Vrouwen in nonchalante outfits en gewaagde pakjes met (indrukwekkende) rondingen en mannen met dreads of kale hoofden, sommigen eveneens met indrukwekkende rondingen, anderen juist met gespierde torso’s.

Eenmaal aangekomen wurmden we ons door de massa. De voorbijtrekkende parade was leuk, maar boeide me eigenlijk minder dan de toeschouwers. Iedereen bewoog zich zo zelfverzekerd! Er werd uitbundig gedanst en door enkele gangsters gangsterachtig met één slepend been heen en weer gelopen.

“Had hij het nou tegen mij?”

Toen kwam een afgetraind type met een bandana om z’n hoofd gewikkeld voorbij en fluisterde: ‘snowwhite, snowwhite’. Had hij het nou tegen mij? En jawel, ook zijn vriend mompelde ‘snowwhite,’ toen hij me passeerde en me doordringend aankeek. Ik glimlachte schaapachtig, want durfde niets gevats terug te zeggen. Ik vond het niet vervelend (ze bedoelden het ook niet rot volgens mij), maar het zorgde er wel voor dat ik besefte dat ik nu door sommigen werd gezien als iemand die anders was.

Festival in BrooklynBeth, een verwoed fan van R&B en hiphop, vertelde dat ze al eerder in Amerika festivals had bezocht waarbij zij met haar witte huid een uitzondering was. Normaal gesproken behandelde iedereen haar daar als elk ander en ze had het altijd ontzettend naar haar zin.

Tot een keer een festival tot een eind liep en de sfeer grimmiger werd. Ze liep al richting de metro toen een grote man ruw haar arm beetpakte. Hij bekeek haar van top tot teen en zei toen dreigend; ‘What are YOU doing here?!’ Beth staarde hem een paar seconden verbouwereerd aan. Toen keek ze naar haar arm die hij vasthield en weer naar hem en riep quasi geschrokken; ‘OMG, I’m white!’ De grote man was even stil, begon toen keihard te lachen en liet haar arm los.

Deze twee anekdotes leren je verder vrij weinig. Alleen maar dat kleurverschil naast een hoop ellende ook wel eens tot humoristische situaties kan leiden.

Bron afbeeldingen: Britt

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *