,

Opgroeien in zeeland

Zeeland

Ik ben een geboren en getogen Zeeuwse. Iets waar ik erg trost op ben! De eerste acht jaar van mijn leven ben ik opgegroeid in Vlissingen. Daarna heb ik tot mijn achttiende in Middelburg gewoond. Ik kom zelf uit een groot gezin met vijf kinderen. Als ik er op terugkijk dan kan ik alleen maar zeggen: “Wat hadden wij de tijd van ons leven”.

Dit besef had ik als klein meisje niet zo sterk als dat ik dat nu heb. Natuurlijk genoot ik ontzettend van naar het strand gaan. Waar wij als tieners maar twintig minuten voor moesten fietsen. De boswandelingen en het verdwalen op fietspaden tussen de vele weilanden. Maar nu ik wat ouder ben, voel ik mij bevoorrecht dat ik dat allemaal zo  heb mogen meemaken.

Bovenstaande is wat ik altijd vertel als mensen vragen naar hoe mijn jeugd is geweest. Ik denk dat de mensen voornamelijk nieuwsgierig zijn omdat ik met mijn Antilliaanse afkomst niet uit de Randstad kom. Altijd die blikken van: ”Zijn jouw ouders ergens verdwaald omdat zij daar terecht zijn gekomen?”. Niet iedereen is zo brutaal om dat daadwerkelijk zo te vragen en daarom krijg ik vaker de volgende vraag te horen: “Er wonen zeker weinig buitenlanders in Zeeland?”. Iets waar ik altijd ontzettend om moet lachen. Het blijft mij verbazen dat mensen daar het eerst aan denken. Het klopt inderdaad dat er minder buitenlanders in Zeeland wonen. Waar dat aan ligt? Geen idee, ik ben geen expert op dat gebied. Waarop de meest brutale mensen doorvragen en graag willen weten of ik  daarom vaak met racisme te maken heb gehad om die reden. En het enige antwoord dat ik daar op kan geven is: “Nee, dat heb ik naar mijn mening niet vaak meegemaakt.”

Sommige vrienden van mij die in de Randstad zijn opgegroeid, hebben wel te maken gehad met discriminatie. Hierdoor bestaat bij een aantal van hen de gedachte dat ik opgroeiend in Zeeland vast ook last had van racisme. Maar als ik erover nadenk heb ik eigenlijk nooit iets meegemaakt waarbij ik dacht dat discriminatie in het spel was. Althans niet bewust. Als iemand niet stil blijft staan op straat als ik iets wil vragen, dan relateer ik dat niet meteen aan mijn huidskleur. Die persoon heeft zijn of haar dag gewoon niet en dat is het enige wat er in mij opkomt.

Soms vraag ik mij af waar het aan kan liggen dat ik geen discriminatie heb ervaren. Ik heb zelf geen idee. Het enige wat ik honderd procent zeker weet is dat mijn jeugd in Zeeland mij doet denken aan zon, zee, strand, weilanden, fietstochten en koeien. Niet aan het tekort aan allochtonen of dat ik mezelf ooit als een buitenstaander gevoeld heb.

Hebben mensen weleens vooroordelen of bepaalde ideeën over hoe jouw jeugd eruit zag?

Bron afbeelding: www.zeelandnet.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *