De pen is heiliger dan het zwaard

sabri met een vrouw

Tegenover me zit Sabri. Misschien ken je hem wel van de film Het Schnitzelparadijs of van de theatervoorstelling Pax Islamica. Hij groeide op in Caïro en vertrok in 1978 na zijn studie economie naar Nederland. Hier volgde hij een toneelopleiding en sindsdien is hij een gepassioneerd acteur. Ik ga hem vragen stellen over zijn kijk op diversiteit en sociale cohesie: Miss Mengelmoes zaken dus. Zo, daar gaan we.

Vindt u het belangrijk dat er meer verbinding komt tussen burgers met verschillende achtergronden?

Ja. Ik zie het met elkaar in één land samen leven als een soort huwelijk dat je aangaat. Je trouwt niet met elkaar om te gaan scheiden, maar om bij elkaar te blijven. En dan deel je de lusten en de lasten.

Om een huwelijk te laten slagen, moet je elkaar leren kennen. Dat gaat dus verder dan elkaar tolereren, wat lang de houding is geweest in Nederland. Maar met deze onverschillige houding gaan we het niet redden. We moeten om elkaar geven.

Hoe bent u om Nederland en haar inwoners gaan geven?

Toen ik hier kwam, zag ik Nederland als mijn vrouw. Ik ging bijna fysiek op mijn knieën voor dit land. Niet op een onderdanige manier, maar ik deed mijn best om in de smaak te vallen. Want dat moet je doen als je ergens aankomt. Je komt er wonen, dus probeert je best te doen om dat wat je mooi vindt van Nederland je eigen te maken.

sabri in schnitzelparadijs

Sabri in de film Het Schnitzelparadijs

De tweede en derde generatie hebben niet bewust voor Nederland gekozen. Hoe passen zij binnen het ‘huwelijk’?

Er zijn veel jongeren die vijandschap creëren tegen het land waarin ze geboren zijn en dat begrijp ik niet. Ik kan me voorstellen dat je teleurgesteld bent over de huidige situatie in Nederland, maar besef dat je veel meer hebt dan je ouders. Je spreekt de taal beter, je bent jong en hebt meer te besteden. Maar je bent blind voor alle kansen en mogelijkheden, omdat je maar één ding ziet; ‘ze discrimineren mij’.

Terwijl je zelf ook wint, als het je lukt om de ander voor je te winnen. Kies liever de weg van elkaar zien, accepteren en verleiden. De liefdesweg zal ik maar zeggen. De weg van de mogelijkheden. Ik wil ook graag langs middelbare scholen, om hen daarover te vertellen. Ik kan het niet alleen opzetten, dus ik zou het mooi vinden als één land één samenleving daarbij kan helpen.

Welke rol kan de ontvangende kant spelen om het huwelijk te laten slagen?

De tweede en derde generatie moeten niet als tweederangs burgers worden gezien, maar als gelijkwaardige Nederlanders. Dus je moet niet weglopen of je tas snel bij je houden als iemand van Surinaamse of Marokkaanse afkomst bij je aan tafel komt zitten. Het opstapelen van dat soort voorvallen zorgt juist voor frustratie.

Diversiteit moet zelfs hip worden. Het moet geen nadeel zijn dat je Hasan of Ibrahim heet, maar misschien juist zelfs een voordeel. Je kunt van elkaar leren. Een heterogeen team kan meer bereiken dan een homogeen team.

Probeert u in uw voorstellingen ook een bijdrage te leveren aan het verbinden van burgers?

Ja, zeker. Mijn volgende voorstelling Pax Europa gaat over de nieuwe gezichten van Europa. Als Europa over 100 jaar nog bestaat, dan ziet het er heel anders uit. Als je dan terug kijkt naar de huidige tijd, zal je denken: dat was de tijd waarin vluchtelingen in Spanje belandden en topvoetballers werden en waarin de kinderen van arbeidsmigranten arts werden. Dat zijn prachtige verhalen. Nu is het de tijd waarin het nieuwe gezicht van Europa over 100 jaar wordt gevormd.

“Wat bedoel je met puur Germaans, puur Egyptisch of puur Israëlisch? Puur wat? Wij zijn de nieuwe puurheid. Wij zijn het nieuwe gezicht.”

Dat moeten we er bij alle Nederlanders inwrijven. Er is geen weg terug. Het is een huwelijk! En ik zie het bijna letterlijk zo. Hoe meer gemengde huwelijken, hoe beter. Meng die boel. Wat bedoel je met puur Germaans, puur Egyptisch of puur Israëlisch? Puur wat? Wij zijn de nieuwe puurheid. Wij zijn het nieuwe gezicht.

Wat denk u dat er voor nodig is om moslims en niet-moslims in Nederland nader tot elkaar te brengen?

Er zijn andere, mooie geluiden nodig over de Islam, die de twee kanten dichter bij elkaar kunnen brengen. Een van mijn voorstellingen, Pax Islamica, ging over de profeet Mohammed en daarvoor heb ik allerlei boeken over hem gelezen. Er zijn veel mooie, onbekende verhalen over de profeet Mohammed, die pleiten voor de weg van de liefde.

Stel dat Mohammed nu had geleefd, dan ben ik ervan overtuigd dat hij had gelachen om de tekeningen van Charlie Hebdo, want hij is groter dan dat. Vrijwel niemand weet dat hij gezegd heeft: ‘de pen is heiliger dan het zwaard’. Iedereen liep met een potlood na het drama van Charlie Hebdo, en toen dacht ik; ‘ja, dat zou Mohammed ook gedaan hebben. Mensen denken dat het anti-Mohammedaans is om de pen boven het zwaard te verkiezen, maar het is juist typisch Mohammedaans.

Dat andere geluid over Mohammed zou ik graag vertellen en ik denk dat de behoefte er ook is om dat te horen.’

Dan als afsluiter: is er iemand die u ziet als een topverbinder, die in het verleden of heden mensen met andere achtergronden bij elkaar brengt?

Mensen die van een vijand een vriend kunnen maken, zoals Ghandi en Nelson Mandela, zijn heel bijzonder in mijn ogen. Dat is trouwens eigenlijk ook wel Mohammedaans!

Bron foto: moslimomroep.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *