Berichten

,

3x waarom een baby mensen dichterbij elkaar brengt

baby sociaal

Onze baby Felan (Iers voor ‘als een wolf’) zorgt ervoor dat wij een soort roedel vormen met de mensen om ons heen. Dichtbij en verder weg. Ik las laatst in de krant dat er een methode is ontwikkeld (Roots of Empathy-methode) waarbij baby’s worden ingezet om de sociale vaardigheden in klassen te vergroten. Inmiddels is hij zeven maanden oud, en heb ik aan den lijve ondervonden hoe een baby mensen dichterbij elkaar brengt:

#1 Random mensen maken praatjes met je

Laatst lag ik naast de Markthal op een kleedje terwijl Felan zijn omroltechnieken oefende, toen ik ineens ‘aaaah… aaaaaah’ hoorde. Sinds Felan er is, weet ik dat dergelijke uitingen van liefde niet voor mij bedoeld zijn, maar voor hem. En ja hoor, op zo’n vier meter afstand stond een wat ouder stel, toeristen vermoedde ik, als trotse familieleden naar hem te kijken en te seinen. Ze leken hem zelfs aan te moedigen, in het Chinees. Met handen en voeten legde ik uit dat hij vijf maanden was, en zij vertelden dat ze uit China kwamen. Misschien was het de zon, of het feit dat Felan naar iedereen lachte, maar nog drie afzonderlijke mensen knoopten praatjes met ons aan. Ik werd er zo vrolijk van, dat ik hierna op mijn beurt random mensen complimenteerde over een fijne zomerhoed en fleurige hoofddoek.

#2 Je hebt ineens iets gemeenschappelijks met totaal vreemden

Als ik een andere ouder voorbij zie struinen, hoe anders hij of zij ook lijkt, weet ik dat we iets belangrijks delen. Zij hebben net als ik slapeloze nachten gehad, zich onzeker gevoeld, intens genoten van het eerste lachje en zijn gaandeweg gegroeid als ouder. Bij tragische verhalen over gepeste, zieke of ontvoerde kindjes, leef ik nog meer dan voorheen mee met de ouders. En als ik een zwangere vrouw zie, kan ik niet anders dan naar haar glimlachen. Want dan moet ik denken aan al die bijzondere fases die ze gaat doormaken. Liefde voor je kind is universeel, en ik voel me sinds Felan er is daardoor op een bepaald niveau echt verbonden met andere ouders.

#3 Je ziet andere mensen door de ogen van je baby

Een man in pak of een vrouw met een grote piercing in haar wang; het maakt Felan niet uit. Nieuwsgierig staart hij hen aan en als ze terugkijken, kunnen ze rekenen op een lachje. Volgens een vriend van me vinden baby’s vooral grote oren en neuzen leuk. Hij is blij dat die kenmerken hem nu van pas komen. Ik vind het een grote winst dat ik mensen ineens door de ogen van Felan zie; en dan bedoel ik niet groot en oud, maar interessant en bijzonder.

Zijn lach is onweerstaanbaar voor iedereen, zijn impact op ons leven zo groot dat ik me verbonden voel met andere ouders en hij maakt dat je mensen anders ziet. Kortom: wonderlijke wezens, die baby’s.

,

3 landen, 3 tradities rondom babynamen

Babynamen

Een baby op komst? Laat de zoektocht naar de naam maar beginnen! Of is die eervolle taak weggelegd voor opa en oma? En waarom wacht je trouwens niet tot de gerimpelde kleibint in kwestie in je armen ligt?

Mijn man en ik hebben de naam voor ons zoontje zelf gekozen en maakten die al voor zijn geboorte bekend. Hij was voor ons namelijk al echt ‘Felan’ (Schots voor wolf). Wij vonden het leuk als vrienden en familie al konden informeren hoe het met Felan ging, in plaats van met de anonieme baby. De naam vooraf onthullen is niet heel gebruikelijk in Nederland of India (waar de roots van mijn man liggen). Van een vriendinnetje dat in Berlijn woont hoorde ik dat dat in Duitsland wel het geval is.

Rond de wereld worden er verschillende tradities rondom naamgeving op nagehouden. Hierbij 3 bijzondere, waarvan ik vooral de laatste zowel efficiënt als extreem verwarrend vind.

1.Bangladesh

In Bangladesh hoef je als aanstaande ouders je hoofd niet te breken over de naam van je kind, want dat doen de grootouders! Shamim, Fafi of Purbita? Paps en mams zullen wel in spanning zitten. In het prachtige boek ‘De Naamgenoot’ van Jhumpa Lahiri blijk dat er bij dit naamgevingsproces wel iets mis kan gaan. In het verhaal komt de brief die de grootmoeder stuurt, met daarin de naam van de baby, nooit aan. En voordat de kersverse ouders het aan haar kunnen vragen, overlijdt zij. Tja, en dan?

2. IJsland

Pasgeboren baby’s in IJsland gaan vaak een paar weken naamloos door het leven. Ouders willen hun kindje eerst een beetje leren kennen voordat ze hem een naam geven. Want hoe weet je anders of jouw zoon de naam Tor (donder) of Vilhjalmur (gewilde beschermer) eer aan zal doen? Veel voornamen zijn trouwens gebaseerd op verschijnselen uit de natuur, zoals Hrafn (‘zwarte vogel) of Petur (‘steen’).

Babynamen

Kersverse moeder Britt met baby Felan

3. Bali

Toen mijn man en ik op Bali waren, kon ons niet ontgaan dat véél mensen Wayan heten. Dat komt dus blijkbaar doordat Balinezen er een simpel naamgevingsritueel op nahouden waar maar vier namen bij voorkomen. Het eerste kind krijgt de naam Wayan, het tweede Made, het derde Komang en de vierde Ketut. Dat geldt voor jongens en meisjes. In huis is dit vast praktisch. Maar het resultaat is wel dat de kans groot is dat zowel je broer, tandarts, vijand, juf als geliefde dezelfde naam hebben. Ik zei het: verwarrend!

Zo vanzelfsprekend is het dus niet om zelf een naam toe te kennen aan je baby en die te vertellen bij de geboorte. Als je even geen inspiratie hebt als de baby zich haast aandient, dan zijn bovenstaande opties het overwegen waard.