Berichten

,

5 meningen waar moderne superheldinnen niet blij mee zijn

superheldinnen

Mijn vader duwde zonder gêne de kinderwagen en haalde mijn zus en mij, toen we ouder waren, van school. De huishoudelijke taken hadden hij en mijn moeder eerlijk verdeeld. Vijfentwintig jaar geleden was dat best uniek. Tegenwoordig niet meer zo. Toch zijn veel verwachtingen over de rol van vrouwen en mannen zo diep geworteld in de structuren van de samenleving, dat deze behoorlijk hardnekkig zijn.

Als werkende dertiger met alleen maar werkende vriendinnen, word ik daar wekelijks aan herinnerd. Hierbij vijf meningen waar superheldinnen uit mijn omgeving tegenaan lopen en waar ze niet blij mee zijn:

#1 Ach, die arme man.

A., 30 jaar: “Ik merk dat mensen het heel bewonderenswaardig en misschien ook wel zielig voor mijn vriend vinden dat we voor mijn carrière naar Berlijn zijn verhuisd. Andersom is dat toch meer geaccepteerd. Dat maakt me verdrietig en kwaad. Het idee dat mijn carrière nu voorop staat in onze relatie is voor veel mensen blijkbaar moeilijk te bevatten.”

#2 Waarom neem je dan kinderen?

R., 33 jaar: “Ik hoor wel via via dat mensen zich over mij afvragen: Waarom zou je kinderen nemen, als je fulltime wilt werken? Dat lijkt niemand zich af te vragen over mijn man. Bloedirritant.”

#3 Wat is dat voor man?

I., 31 jaar “Na de geboorte van mijn zoontje zijn mijn man en ik allebei drie dagen gaan werken. Mijn man werkt in de onderwijssector, en ondanks dat dit een vrij vooruitstrevende sector is, wordt het toch wel raar gevonden dat hij als man nu twee dagen thuis is. Hij is er om die reden zelfs weer over gaan denken om meer dagen te gaan werken.”

#4 Papa is een superheld, mama is een shopaholic

B., 30 jaar (ja, dit ben ik zelf): “Voor moederdag kreeg ik van de crèche van mijn babyzoontje een voetafdruk op een kartonnen handtas en mijn man kreeg met vaderdag een voetafdruk op een superheldtekening. Nogal ‘gendered’ dus. Kinderen krijgen van jongs af aan al beelden mee die hen vormen, en ik denk dat het goed is om daar bewust mee om te gaan.”

#5 Wat een egoïstische moeder

S., 28 jaar. “Ik kreeg de kans om een half jaar in de VS aan een gerenommeerde universiteit te studeren. Na lang overleg met mijn partner hebben we besloten dat ik dat zou doen. Het was een moeilijk besluit, vooral omdat we een dochtertje van drie jaar hebben. Maar het was een goede kans voor onze toekomst samen en voor mijn kansen op de arbeidsmarkt na mijn studie. Vervolgens werd ik OVERAL door IEDEREEN bevraagd over dit idee en voelde ik dat heel veel mensen dachten dat ik een slechte en egoïstische moeder was.”

Al die meningen kunnen vermoeiend en ook pijnlijk zijn. Ik denk dat het belangrijk is dat denkpatronen over vrouwen en mannen blijven veranderen, zodat niemand zich  beperkt voelt in haar of zijn mogelijkheden en keuzes. Ik wil dat mijn zoontje leert dat vrouwen ook superhelden zijn die carrière maken (of niet), en mannen best met een tas om de arm kunnen gaan winkelen.

,

3x waarom een baby mensen dichterbij elkaar brengt

baby sociaal

Onze baby Felan (Iers voor ‘als een wolf’) zorgt ervoor dat wij een soort roedel vormen met de mensen om ons heen. Dichtbij en verder weg. Ik las laatst in de krant dat er een methode is ontwikkeld (Roots of Empathy-methode) waarbij baby’s worden ingezet om de sociale vaardigheden in klassen te vergroten. Inmiddels is hij zeven maanden oud, en heb ik aan den lijve ondervonden hoe een baby mensen dichterbij elkaar brengt:

#1 Random mensen maken praatjes met je

Laatst lag ik naast de Markthal op een kleedje terwijl Felan zijn omroltechnieken oefende, toen ik ineens ‘aaaah… aaaaaah’ hoorde. Sinds Felan er is, weet ik dat dergelijke uitingen van liefde niet voor mij bedoeld zijn, maar voor hem. En ja hoor, op zo’n vier meter afstand stond een wat ouder stel, toeristen vermoedde ik, als trotse familieleden naar hem te kijken en te seinen. Ze leken hem zelfs aan te moedigen, in het Chinees. Met handen en voeten legde ik uit dat hij vijf maanden was, en zij vertelden dat ze uit China kwamen. Misschien was het de zon, of het feit dat Felan naar iedereen lachte, maar nog drie afzonderlijke mensen knoopten praatjes met ons aan. Ik werd er zo vrolijk van, dat ik hierna op mijn beurt random mensen complimenteerde over een fijne zomerhoed en fleurige hoofddoek.

#2 Je hebt ineens iets gemeenschappelijks met totaal vreemden

Als ik een andere ouder voorbij zie struinen, hoe anders hij of zij ook lijkt, weet ik dat we iets belangrijks delen. Zij hebben net als ik slapeloze nachten gehad, zich onzeker gevoeld, intens genoten van het eerste lachje en zijn gaandeweg gegroeid als ouder. Bij tragische verhalen over gepeste, zieke of ontvoerde kindjes, leef ik nog meer dan voorheen mee met de ouders. En als ik een zwangere vrouw zie, kan ik niet anders dan naar haar glimlachen. Want dan moet ik denken aan al die bijzondere fases die ze gaat doormaken. Liefde voor je kind is universeel, en ik voel me sinds Felan er is daardoor op een bepaald niveau echt verbonden met andere ouders.

#3 Je ziet andere mensen door de ogen van je baby

Een man in pak of een vrouw met een grote piercing in haar wang; het maakt Felan niet uit. Nieuwsgierig staart hij hen aan en als ze terugkijken, kunnen ze rekenen op een lachje. Volgens een vriend van me vinden baby’s vooral grote oren en neuzen leuk. Hij is blij dat die kenmerken hem nu van pas komen. Ik vind het een grote winst dat ik mensen ineens door de ogen van Felan zie; en dan bedoel ik niet groot en oud, maar interessant en bijzonder.

Zijn lach is onweerstaanbaar voor iedereen, zijn impact op ons leven zo groot dat ik me verbonden voel met andere ouders en hij maakt dat je mensen anders ziet. Kortom: wonderlijke wezens, die baby’s.

,

De kwelling van Surinaamse eetgewoonten

surinaamse eetgewoonten

Mijn man is niet de enige die kwellingen moet doorstaan tijdens diners bij de schoonfamilie. Ik geniet van een gedekte tafel en gedoseerde gangen. Dat kan ik wel vergeten tijdens een maaltijd bij de Boeddha’s. 

#1: Bord op schoot, lepel erbij

Het eten met een bord op schoot is een vaardigheid op zich. Buig je rug tot een ongemakkelijke positie, kin naar voor en gaan. Vuurvrije bovenbenen zijn ook gewenst. En nee, je hebt geen mes om het laatste hapje mee op je lepel te schuiven. Om de resterende rijstkorrels op je lepel te zwiepen, heb je een flexibele pols nodig. Of een vinger. Sinds onze relatie ben ik tafels en messen erg gaan waarderen.

#2: Madame Jeanette en laos

Heftige en pittige smaken gaan er inmiddels bij mij wel in. Maar wat ik niet trek is als je een hap neemt, van wat jij denkt een stukje kip en dan is het laos. Of nog erger. Je verwart een Madame Jeanette voor een onschuldige paprika. Dat kan echt! Een waarschuwing, die ik gelukkig van mijn lieve schoonfamilie wel krijg, is hier geen overbodige luxe. 

#3: De hoeveelheden

Wat zowel een voordeel als een nadeel is, is dat het eten zo verrukkelijk en in overvloed is. Je blijft maar opscheppen. Die nasi-pan lijkt maar niet leger te worden. Je schept en je schept. Pas als je opstaat, van de bank, merk je het. Er kan geen lapis meer bij.

Eerlijk is eerlijk, deze blog is niet overdreven. Na al die jaren blijf ik klungelen met het bord op schoot, stop ik nog altijd laos in mijn mond en blijf ik me verbazen over hoeveel Surinaams eten er in mijn buik past. Maar, ik moet toegeven dat ik deze kwellingen wel ben gaan koesteren.

In de media – Open Rotterdam

Open Rotterdam

Open Rotterdam bracht een bezoekje aan een van onze filmdagen en maakte er een item van! Bekijk in de video hoe het er aan toe gaat achter de schermen, bij het schieten van onze studio creaties.

Miss Mengelmoes bedankt: Open Rotterdam

,

Kerst: wat vieren we nou eigenlijk?

Kerst

De vrolijke feestdagen dagen vol warmte en gezelligheid. Maar waarom eigenlijk een 2e Kerstdag? En waar die rood-witte zuurstok nu precies voor staat?! We testen onze kennis van Kerst.*

*Er bestaan uiteraard naast deze antwoorden tevens andere opvattingen over de besproken onderwerpen.