Berichten

,

Vaderdag: Papa, bedankt voor niks!

Vaderdag

Al wekenlang worden we overgoten met parfumcommercials, kettingzaagkortingen en overige testosteronbommen aan cadeauhints. Want ja hoor, daar is ‘ie weer: de altijd-feestelijke derde zondag van juni! Een dag waarvan ik bij iedere vermelding een lichte tinteling over m’n lijf voel. Want of ik het nu wil of niet; het zet me aan het denken.

Ik ben gezegend met een superwoman van een moeder. Zo eentje die onvoorwaardelijk van me houdt, áltijd voor me klaarstaat en ervoor heeft gezorgd dat ik nooit iets tekort ben gekomen. Maar één brandje heeft ze toch nooit volledig kunnen blussen, namelijk het gebrek aan iemand die zich een ‘echte vader’ mag noemen. En nu heel gauw, voordat een gevoel van medelijden je bereikt: Hier zit zeker een zonnige zijde aan!

Van kleins af aan heb ik op de voorste rij mogen zitten bij een eersteklas emancipatieshow. Dag in, dag uit heb ik gezien en beleefd hoe een alleenstaande moeder alles uit de kast trok om mij groot te brengen tot het schepsel wat ik nu ben. Een rolmodel wat mij heeft gevormd tot een ‘powervrouw’, die voor haar geluk en liefde niet afhankelijk is van een ander. Daar ben ik maar al te trots op!

Ook laat de afwezigheid van een mannelijke opvoeder me op een andere manier naar deze wezens van Mars kijken. Het is in ieder geval glashelder wat ik niet zoek ik een vent. En ik denk dat ik dat onbewust zeker meeneem in een relatie. Want wat je nooit hebt gehad, kun je denk ik ook nooit écht missen. Maar mocht ik zelf ooit mini’s hebben rondlopen, dan gun ik ze uiteraard wél een fijne tweede opvoeder in hun leven. Vaderfiguren, kom maar door!

Dus ja, een ‘echte vader’ was natuurlijk leuk geweest, maar ook van deze situatie heb ik de vruchten kunnen plukken. Happiness is not having what you want. It is appreciating what you have!

 

WIN! – 2 tickets voor het Sodade Festival

Sodade Festival

WIN! – 2 tickets voor het Sodade Festival

Jaaa, wij mogen iets moois aankondigen. Deze zomer zijn wij in samenwerking met Rotterdam Festivals op verschillende events in de stad te vinden, waaronder het Kaapverdische Sodade Festival in De Doelen! En deze ervaring delen we natuurlijk graag met je. Van de organisatie mogen we 2 tickets weggeven voor het festival op zondag 17 juni 2018!

Tijdens het Sodade Festival, dat dit seizoen voor de derde keer plaatsvindt, verandert de Doelen in klein Kaapverdië. Twee dagen lang (16 en 17 juni) kunnen bezoekers genieten van al het heerlijks dat de eilandengroep te bieden heeft: eten, drinken, shoppen en natuurlijk heel veel muziek door vele (Kaapverdische) artiesten en dj’s. Op zondag 17 juni met o.a. Nancy Vieira, C4 Pedro, Dino d’Santiago, Johnny Ramos en het Rotterdams Philharmonisch Orkest.

Zie jij jezelf al samen met een vriend(in)/collega/familielid ronddansen op het Sodade Festival? 
Laat in een reactie op het Facebookbericht of per mail via info@missmengelmoes.nl weten wie jij wil meenemen & waarom jullie deze tickets zouden moeten winnen. Dinsdagavond 12 juni maken we de winnaars via Facebook bekend.

,

De kwelling van Surinaamse eetgewoonten

surinaamse eetgewoonten

Mijn man is niet de enige die kwellingen moet doorstaan tijdens diners bij de schoonfamilie. Ik geniet van een gedekte tafel en gedoseerde gangen. Dat kan ik wel vergeten tijdens een maaltijd bij de Boeddha’s. 

#1: Bord op schoot, lepel erbij

Het eten met een bord op schoot is een vaardigheid op zich. Buig je rug tot een ongemakkelijke positie, kin naar voor en gaan. Vuurvrije bovenbenen zijn ook gewenst. En nee, je hebt geen mes om het laatste hapje mee op je lepel te schuiven. Om de resterende rijstkorrels op je lepel te zwiepen, heb je een flexibele pols nodig. Of een vinger. Sinds onze relatie ben ik tafels en messen erg gaan waarderen.

#2: Madame Jeanette en laos

Heftige en pittige smaken gaan er inmiddels bij mij wel in. Maar wat ik niet trek is als je een hap neemt, van wat jij denkt een stukje kip en dan is het laos. Of nog erger. Je verwart een Madame Jeanette voor een onschuldige paprika. Dat kan echt! Een waarschuwing, die ik gelukkig van mijn lieve schoonfamilie wel krijg, is hier geen overbodige luxe. 

#3: De hoeveelheden

Wat zowel een voordeel als een nadeel is, is dat het eten zo verrukkelijk en in overvloed is. Je blijft maar opscheppen. Die nasi-pan lijkt maar niet leger te worden. Je schept en je schept. Pas als je opstaat, van de bank, merk je het. Er kan geen lapis meer bij.

Eerlijk is eerlijk, deze blog is niet overdreven. Na al die jaren blijf ik klungelen met het bord op schoot, stop ik nog altijd laos in mijn mond en blijf ik me verbazen over hoeveel Surinaams eten er in mijn buik past. Maar, ik moet toegeven dat ik deze kwellingen wel ben gaan koesteren.

,

3 landen, 3 tradities rondom babynamen

Babynamen

Een baby op komst? Laat de zoektocht naar de naam maar beginnen! Of is die eervolle taak weggelegd voor opa en oma? En waarom wacht je trouwens niet tot de gerimpelde kleibint in kwestie in je armen ligt?

Mijn man en ik hebben de naam voor ons zoontje zelf gekozen en maakten die al voor zijn geboorte bekend. Hij was voor ons namelijk al echt ‘Felan’ (Schots voor wolf). Wij vonden het leuk als vrienden en familie al konden informeren hoe het met Felan ging, in plaats van met de anonieme baby. De naam vooraf onthullen is niet heel gebruikelijk in Nederland of India (waar de roots van mijn man liggen). Van een vriendinnetje dat in Berlijn woont hoorde ik dat dat in Duitsland wel het geval is.

Rond de wereld worden er verschillende tradities rondom naamgeving op nagehouden. Hierbij 3 bijzondere, waarvan ik vooral de laatste zowel efficiënt als extreem verwarrend vind.

1.Bangladesh

In Bangladesh hoef je als aanstaande ouders je hoofd niet te breken over de naam van je kind, want dat doen de grootouders! Shamim, Fafi of Purbita? Paps en mams zullen wel in spanning zitten. In het prachtige boek ‘De Naamgenoot’ van Jhumpa Lahiri blijk dat er bij dit naamgevingsproces wel iets mis kan gaan. In het verhaal komt de brief die de grootmoeder stuurt, met daarin de naam van de baby, nooit aan. En voordat de kersverse ouders het aan haar kunnen vragen, overlijdt zij. Tja, en dan?

2. IJsland

Pasgeboren baby’s in IJsland gaan vaak een paar weken naamloos door het leven. Ouders willen hun kindje eerst een beetje leren kennen voordat ze hem een naam geven. Want hoe weet je anders of jouw zoon de naam Tor (donder) of Vilhjalmur (gewilde beschermer) eer aan zal doen? Veel voornamen zijn trouwens gebaseerd op verschijnselen uit de natuur, zoals Hrafn (‘zwarte vogel) of Petur (‘steen’).

Babynamen

Kersverse moeder Britt met baby Felan

3. Bali

Toen mijn man en ik op Bali waren, kon ons niet ontgaan dat véél mensen Wayan heten. Dat komt dus blijkbaar doordat Balinezen er een simpel naamgevingsritueel op nahouden waar maar vier namen bij voorkomen. Het eerste kind krijgt de naam Wayan, het tweede Made, het derde Komang en de vierde Ketut. Dat geldt voor jongens en meisjes. In huis is dit vast praktisch. Maar het resultaat is wel dat de kans groot is dat zowel je broer, tandarts, vijand, juf als geliefde dezelfde naam hebben. Ik zei het: verwarrend!

Zo vanzelfsprekend is het dus niet om zelf een naam toe te kennen aan je baby en die te vertellen bij de geboorte. Als je even geen inspiratie hebt als de baby zich haast aandient, dan zijn bovenstaande opties het overwegen waard.

,

Mannen over de “echte” man

De Echte Man

Wat is een “echte” man? Is hij de kostwinner? Is hij gespierd? En betaalt hij altijd bij de eerste date? Mannen met een mening gaan erover in gesprek!

De video (4/4) is onderdeel van de reeks binnen het project ‘”Echte” Mannen’, waarin aandacht besteed wordt aan de positie van de man van nu.

 

,

Ouders over gemengde relaties #LiefdeKiezen

Liefde Kiezen

Liefde Kiezen video II – We vroegen kleurrijke ouders het hemd van het lijf over de “ideale partner” voor hun zoon(s) en/of dochter(s). Wat is belangrijk in een liefde voor de bloedeigen creaties? Hoe staan zij tegenover een gemengde relatie? En hoe vrij waren zij zelf in de keuze?

Binnen het project Liefde Kiezen, in samenwerking met Gemeente Rotterdam, zijn er vier video’s ontwikkeld waarin ouders, gemengde koppels én singles met allerlei achtergronden en geloofsovertuigingen in gesprek gaan over (vrije) partnerkeuze. De video’s zijn onderdeel van het lespakket Vrijheden voor Rotterdamse scholen (schooljaar 2017-2018).

,

De mengelmoes van… Ibrahim Astitou

Ibrahim Astitou

Naam: Ibrahim Astitou
Leeftijd: 33
Woonplaats: Rotterdam
Roots: Nador, Marokko
Bekend van: Finalist van Topchef 2010 en vrijwilliger bij Movement on the Ground, waarvoor hij o.a. vorig en dit jaar een kraam runt op Djemaa el Fna Rotterdam

Welke eerste indruk laat jij bij anderen achter?
Ik hoop een goeie! Nee, ik denk een positieve, vrolijke indruk.

Wat is jouw lievelingstraditie?
Met Koninginnedag of tegenwoordig met Koningsdag ga ik standaard met een vriend naar de Jordaan in Amsterdam om daar een feestje te vieren. Ik ben opgegroeid op de Haagse markt, met Jordaan volk maar dan uit Den Haag. Elke dag hoorde ik Andre Hazes. Mijn vriend is een kamper, dus hij houdt net als ik van een goede, bruine kroeg waar Andre Hazes op staat.

Met welk aspect van jouw cultuur of geloof moeten wij écht een keer kennis maken?
De gastvrijheid van de Marokkaanse cultuur is redelijk bekend, maar toch onderbelicht. In Nederland heerst een beeld dat we bekrompen zijn en dat we geen nieuwe mensen toelaten in onze gemeenschap. Mensen die niet volgens onze normen en waarden leven. Maar mij maakt het niet uit waarin je gelooft, wat je doet of met wie je naar bed gaat. Bij mij is iedereen welkom. En dat geldt voor velen.

“Mijn vriend is een kamper, dus hij houdt net als ik van een goede, bruine kroeg waar Andre Hazes op staat.”

Wat zou je op het gebied van cultuur nog willen leren?
Ik zou willen begrijpen waarom de één niet met de ander door een deur zou kunnen gaan. Ik heb op de Haagse markt gewerkt bij Joodse mensen. Voor mijn vader was dat geen probleem, en voor mij ook niet. Waarom willen mensen vaak liever afstand houden van mensen die ‘anders’ zijn?

Wanneer voelde jij je voor het laatst verrijkt?
Toen ik mijn verlovingsfeestje had. Toen was het definitief dat ik er een nieuwe familie bij heb gekregen. Mijn schoonouders zijn hele lieve mensen. Zij zijn blij met mij en ik ben blij met hen. Ze zijn heel anders dan mijn ouders. De mijne zijn conservatiever, en die van haar meer open minded. Heel andere families, maar beide heel leuk.

Met welk dier zou je jezelf vergelijken? En waarom?
Tasmanian devil omdat ik van de hak op de tak ga. Ik laat geen spoor van vernieling achter, maar wel een spoor. Van meestal goede dingen denk ik. Ik wil veel tegelijk doen en ik kan ook best wel wild worden.

Welk cultureel weetje wil je delen?
Pas werd ik in Japan bij een restaurant geweigerd, omdat ik een buitenlander was. Toen ik vroeg waarom, zeiden ze dat ze bang zijn dat buitenlanders hun cultuur niet begrijpen en achteraf rare verhalen over hen gaan vertellen. Dus terwijl ik eerst dacht dat ze discrimineerden, was het wat anders: ze willen geen gezichtsverlies lijden.

We kunnen jou dit weekend zien bij Djemaa el Fna. Wat kunnen we van jou verwachten?
Bij onze kraam kunnen mensen Marokkaanse, Kaapverdische, Indonesische en vegan pasteitjes kopen. We verkopen dus diversiteit! De helft van de opbrengst gaat naar Movement on the Ground. Deze stichting zet zich in voor vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië en Afghanistan die in vluchtelingenkampen verblijven. We ondersteunen hen met plaatselijke hulp, geld, medicijnen en andere middelen.

Meer weten over het culturele festijn Djemaa el Fna Rotterdam op vrijdag 22 t/m zondag 24 september 2017? Neem een kijkje op de website!

,

De mengelmoes van… Suzanne van Kooij

Suzanne van Kooij

Naam: Suzanne Soon Jin van Kooij
Leeftijd: 29
Woonplaats: Rotterdam
Roots: Zuid-Koreaans
Bekend van: Miss Mengelmoes, SuperWOW Agency en Hotterdan

Welke eerste indruk laat jij bij anderen achter?
Ik hoor regelmatig dat ik er liever uitzie dan ik ben. En als mensen me beter leren kennen, komen ze er achter dat ik gekker en pittiger ben dan ik er uit zie!

Wat is jouw lievelingstraditie?
Ik ben eigenlijk niet zo van de tradities. Maar ik denk dan toch dat festivals wel een soort traditie voor me zijn geworden. Ieder seizoen ben ik bijna wekelijks op pad. Om te genieten, maar vooral om inspiratie op te doen voor mijn eigen events. Een festival is een soort ‘mini-maatschappij’ waar je je in waant. Iedereen komt daar om samen te zijn, van het leven te genieten en alle zorgen die je hebt, kun je even voor een dag vergeten. Het gaat om de verbinding tussen de mensen en de muziek. Elke keer dat ik ga voelt het als een soort mini-vakantie.

Met welk aspect van jouw cultuur of geloof moeten wij écht een keer kennis maken?
Die vind ik altijd erg lastig, omdat ik erg Nederlands ben opgevoed en vrij weinig weet van de Zuid-Koreaanse cultuur. Doordat ik geadopteerd ben, heb ik weinig meegekregen van deze cultuur.

Echter, ik heb wel een tijdje in Seoul gewoond. Wat ik echt fascinerend vind is hun idee over beauty. Iedereen streeft naar een bepaald schoonheidsideaal. Het moet zo wit en westers mogelijk. Eerlijk is eerlijk. Hun skincare routine is fantastisch, maar andere middelen om hun doel te bereiken zijn soms wel bizar. Plastische chirurgie is aan de orde van de dag. Wist je dat het populair is om je kaak te laten breken en vervolgens mooi bij te laten vijlen zodat je de perfecte gezichtsshape krijgt?

Een festival is een soort ‘mini-maatschappij’ waar je je in waant. Iedereen komt daar om samen te zijn, van het leven te genieten en alle zorgen die je hebt, kun je even voor een dag vergeten.

Wat zou je op het gebied van cultuur nog willen leren?
Er zijn zoveel culturen, landen waar ik nog geen weet van heb of heb bezocht. Ik zou nog wel graag naar het Midden-Oosten willen. Mijn moeder is daar al wel vaker geweest en zij was echt onder de indruk. Er zijn toch nog veel vooroordelen over dat gebied en de mensen die er vandaan komen. Dat de Islam er nog erg overheerst bijvoorbeeld.

Ook de subculturen binnen een bepaald land lijken me interessant om te volgen, om te kijken of de kloof eigenlijk wel zo groot is als deze soms lijkt. Er is bijvoorbeeld de film ‘Raving Iran’. Hierin worden drie jongens gevolgd die naar Zwitserland vluchten, omdat ze onder andere techno feesten organiseerden in Iran en dit was natuurlijk uit den boze. Dit vond ik heel interessant.

Wanneer voelde jij je voor het laatst verrijkt?
Het klinkt misschien erg cliché, maar ik was laatst ergens met al mijn beste vrienden en realiseerde me dat het zo belangrijk is om deze mensen om je heen te hebben. Ook wanneer ik beslissingen maak waar misschien niet iedereen achter staat. Het pusht me dan om gewoon mijn gevoel te volgen en vanuit daar keuzes te maken.

Met welke kleur zou je jezelf vergelijken? En waarom?
In eerste instantie zou ik zwart zeggen, omdat ik houd van zwarte kleding en zwarte spullen. Ik vind mezelf alleen niet zo “donker”. Dan zou ik voor geel gaan. Ik ben altijd wel energiek en vrolijk, net als Spongebob. Ik zit met mijn vriend en beste vriendin in een groepsapp en zij vergeleek zichzelf met Squidward en mijn vriend met Patrick. Ze vindt mij echt als Spongebob, omdat ik ook altijd wat te vertellen heb en zin heb om dingen te doen. En dat vind ik ook eigenlijk wel waar.

Welk cultureel weetje wil je delen?
Toen ik voor een half jaar in Korea woonde viel mij op dat ze in Oost- Azië alcohol anders afbreken dan bijvoorbeeld mensen van hier, het zogenaamde Flush syndroom. Dit zit anders in het DNA. Het wordt bij hen, maar ook bij mij, omgezet in eigenlijk een giftigere stof dan alcohol. Ik word bijvoorbeeld heel rood na twee drankjes. Daar drinken ze na een werkweek bijvoorbeeld heel veel soju (een Koreaans drankje) en je zou eigenlijk na een paar drankjes moeten stoppen, maar dat gebeurt niet en mensen worden er echt heel ziek van.