Berichten

,

De kwelling van Surinaamse eetgewoonten

surinaamse eetgewoonten

Mijn man is niet de enige die kwellingen moet doorstaan tijdens diners bij de schoonfamilie. Ik geniet van een gedekte tafel en gedoseerde gangen. Dat kan ik wel vergeten tijdens een maaltijd bij de Boeddha’s. 

#1: Bord op schoot, lepel erbij

Het eten met een bord op schoot is een vaardigheid op zich. Buig je rug tot een ongemakkelijke positie, kin naar voor en gaan. Vuurvrije bovenbenen zijn ook gewenst. En nee, je hebt geen mes om het laatste hapje mee op je lepel te schuiven. Om de resterende rijstkorrels op je lepel te zwiepen, heb je een flexibele pols nodig. Of een vinger. Sinds onze relatie ben ik tafels en messen erg gaan waarderen.

#2: Madame Jeanette en laos

Heftige en pittige smaken gaan er inmiddels bij mij wel in. Maar wat ik niet trek is als je een hap neemt, van wat jij denkt een stukje kip en dan is het laos. Of nog erger. Je verwart een Madame Jeanette voor een onschuldige paprika. Dat kan echt! Een waarschuwing, die ik gelukkig van mijn lieve schoonfamilie wel krijg, is hier geen overbodige luxe. 

#3: De hoeveelheden

Wat zowel een voordeel als een nadeel is, is dat het eten zo verrukkelijk en in overvloed is. Je blijft maar opscheppen. Die nasi-pan lijkt maar niet leger te worden. Je schept en je schept. Pas als je opstaat, van de bank, merk je het. Er kan geen lapis meer bij.

Eerlijk is eerlijk, deze blog is niet overdreven. Na al die jaren blijf ik klungelen met het bord op schoot, stop ik nog altijd laos in mijn mond en blijf ik me verbazen over hoeveel Surinaams eten er in mijn buik past. Maar, ik moet toegeven dat ik deze kwellingen wel ben gaan koesteren.