Berichten

,

5 meningen waar moderne superheldinnen niet blij mee zijn

superheldinnen

Mijn vader duwde zonder gêne de kinderwagen en haalde mijn zus en mij, toen we ouder waren, van school. De huishoudelijke taken hadden hij en mijn moeder eerlijk verdeeld. Vijfentwintig jaar geleden was dat best uniek. Tegenwoordig niet meer zo. Toch zijn veel verwachtingen over de rol van vrouwen en mannen zo diep geworteld in de structuren van de samenleving, dat deze behoorlijk hardnekkig zijn.

Als werkende dertiger met alleen maar werkende vriendinnen, word ik daar wekelijks aan herinnerd. Hierbij vijf meningen waar superheldinnen uit mijn omgeving tegenaan lopen en waar ze niet blij mee zijn:

#1 Ach, die arme man.

A., 30 jaar: “Ik merk dat mensen het heel bewonderenswaardig en misschien ook wel zielig voor mijn vriend vinden dat we voor mijn carrière naar Berlijn zijn verhuisd. Andersom is dat toch meer geaccepteerd. Dat maakt me verdrietig en kwaad. Het idee dat mijn carrière nu voorop staat in onze relatie is voor veel mensen blijkbaar moeilijk te bevatten.”

#2 Waarom neem je dan kinderen?

R., 33 jaar: “Ik hoor wel via via dat mensen zich over mij afvragen: Waarom zou je kinderen nemen, als je fulltime wilt werken? Dat lijkt niemand zich af te vragen over mijn man. Bloedirritant.”

#3 Wat is dat voor man?

I., 31 jaar “Na de geboorte van mijn zoontje zijn mijn man en ik allebei drie dagen gaan werken. Mijn man werkt in de onderwijssector, en ondanks dat dit een vrij vooruitstrevende sector is, wordt het toch wel raar gevonden dat hij als man nu twee dagen thuis is. Hij is er om die reden zelfs weer over gaan denken om meer dagen te gaan werken.”

#4 Papa is een superheld, mama is een shopaholic

B., 30 jaar (ja, dit ben ik zelf): “Voor moederdag kreeg ik van de crèche van mijn babyzoontje een voetafdruk op een kartonnen handtas en mijn man kreeg met vaderdag een voetafdruk op een superheldtekening. Nogal ‘gendered’ dus. Kinderen krijgen van jongs af aan al beelden mee die hen vormen, en ik denk dat het goed is om daar bewust mee om te gaan.”

#5 Wat een egoïstische moeder

S., 28 jaar. “Ik kreeg de kans om een half jaar in de VS aan een gerenommeerde universiteit te studeren. Na lang overleg met mijn partner hebben we besloten dat ik dat zou doen. Het was een moeilijk besluit, vooral omdat we een dochtertje van drie jaar hebben. Maar het was een goede kans voor onze toekomst samen en voor mijn kansen op de arbeidsmarkt na mijn studie. Vervolgens werd ik OVERAL door IEDEREEN bevraagd over dit idee en voelde ik dat heel veel mensen dachten dat ik een slechte en egoïstische moeder was.”

Al die meningen kunnen vermoeiend en ook pijnlijk zijn. Ik denk dat het belangrijk is dat denkpatronen over vrouwen en mannen blijven veranderen, zodat niemand zich  beperkt voelt in haar of zijn mogelijkheden en keuzes. Ik wil dat mijn zoontje leert dat vrouwen ook superhelden zijn die carrière maken (of niet), en mannen best met een tas om de arm kunnen gaan winkelen.

,

3x waarom een baby mensen dichterbij elkaar brengt

baby sociaal

Onze baby Felan (Iers voor ‘als een wolf’) zorgt ervoor dat wij een soort roedel vormen met de mensen om ons heen. Dichtbij en verder weg. Ik las laatst in de krant dat er een methode is ontwikkeld (Roots of Empathy-methode) waarbij baby’s worden ingezet om de sociale vaardigheden in klassen te vergroten. Inmiddels is hij zeven maanden oud, en heb ik aan den lijve ondervonden hoe een baby mensen dichterbij elkaar brengt:

#1 Random mensen maken praatjes met je

Laatst lag ik naast de Markthal op een kleedje terwijl Felan zijn omroltechnieken oefende, toen ik ineens ‘aaaah… aaaaaah’ hoorde. Sinds Felan er is, weet ik dat dergelijke uitingen van liefde niet voor mij bedoeld zijn, maar voor hem. En ja hoor, op zo’n vier meter afstand stond een wat ouder stel, toeristen vermoedde ik, als trotse familieleden naar hem te kijken en te seinen. Ze leken hem zelfs aan te moedigen, in het Chinees. Met handen en voeten legde ik uit dat hij vijf maanden was, en zij vertelden dat ze uit China kwamen. Misschien was het de zon, of het feit dat Felan naar iedereen lachte, maar nog drie afzonderlijke mensen knoopten praatjes met ons aan. Ik werd er zo vrolijk van, dat ik hierna op mijn beurt random mensen complimenteerde over een fijne zomerhoed en fleurige hoofddoek.

#2 Je hebt ineens iets gemeenschappelijks met totaal vreemden

Als ik een andere ouder voorbij zie struinen, hoe anders hij of zij ook lijkt, weet ik dat we iets belangrijks delen. Zij hebben net als ik slapeloze nachten gehad, zich onzeker gevoeld, intens genoten van het eerste lachje en zijn gaandeweg gegroeid als ouder. Bij tragische verhalen over gepeste, zieke of ontvoerde kindjes, leef ik nog meer dan voorheen mee met de ouders. En als ik een zwangere vrouw zie, kan ik niet anders dan naar haar glimlachen. Want dan moet ik denken aan al die bijzondere fases die ze gaat doormaken. Liefde voor je kind is universeel, en ik voel me sinds Felan er is daardoor op een bepaald niveau echt verbonden met andere ouders.

#3 Je ziet andere mensen door de ogen van je baby

Een man in pak of een vrouw met een grote piercing in haar wang; het maakt Felan niet uit. Nieuwsgierig staart hij hen aan en als ze terugkijken, kunnen ze rekenen op een lachje. Volgens een vriend van me vinden baby’s vooral grote oren en neuzen leuk. Hij is blij dat die kenmerken hem nu van pas komen. Ik vind het een grote winst dat ik mensen ineens door de ogen van Felan zie; en dan bedoel ik niet groot en oud, maar interessant en bijzonder.

Zijn lach is onweerstaanbaar voor iedereen, zijn impact op ons leven zo groot dat ik me verbonden voel met andere ouders en hij maakt dat je mensen anders ziet. Kortom: wonderlijke wezens, die baby’s.

,

Vaderdag: Papa, bedankt voor niks!

Vaderdag

Al wekenlang worden we overgoten met parfumcommercials, kettingzaagkortingen en overige testosteronbommen aan cadeauhints. Want ja hoor, daar is ‘ie weer: de altijd-feestelijke derde zondag van juni! Een dag waarvan ik bij iedere vermelding een lichte tinteling over m’n lijf voel. Want of ik het nu wil of niet; het zet me aan het denken.

Ik ben gezegend met een superwoman van een moeder. Zo eentje die onvoorwaardelijk van me houdt, áltijd voor me klaarstaat en ervoor heeft gezorgd dat ik nooit iets tekort ben gekomen. Maar één brandje heeft ze toch nooit volledig kunnen blussen, namelijk het gebrek aan iemand die zich een ‘echte vader’ mag noemen. En nu heel gauw, voordat een gevoel van medelijden je bereikt: Hier zit zeker een zonnige zijde aan!

Van kleins af aan heb ik op de voorste rij mogen zitten bij een eersteklas emancipatieshow. Dag in, dag uit heb ik gezien en beleefd hoe een alleenstaande moeder alles uit de kast trok om mij groot te brengen tot het schepsel wat ik nu ben. Een rolmodel wat mij heeft gevormd tot een ‘powervrouw’, die voor haar geluk en liefde niet afhankelijk is van een ander. Daar ben ik maar al te trots op!

Ook laat de afwezigheid van een mannelijke opvoeder me op een andere manier naar deze wezens van Mars kijken. Het is in ieder geval glashelder wat ik niet zoek ik een vent. En ik denk dat ik dat onbewust zeker meeneem in een relatie. Want wat je nooit hebt gehad, kun je denk ik ook nooit écht missen. Maar mocht ik zelf ooit mini’s hebben rondlopen, dan gun ik ze uiteraard wél een fijne tweede opvoeder in hun leven. Vaderfiguren, kom maar door!

Dus ja, een ‘echte vader’ was natuurlijk leuk geweest, maar ook van deze situatie heb ik de vruchten kunnen plukken. Happiness is not having what you want. It is appreciating what you have!

 

,

3 landen, 3 tradities rondom babynamen

Babynamen

Een baby op komst? Laat de zoektocht naar de naam maar beginnen! Of is die eervolle taak weggelegd voor opa en oma? En waarom wacht je trouwens niet tot de gerimpelde kleibint in kwestie in je armen ligt?

Mijn man en ik hebben de naam voor ons zoontje zelf gekozen en maakten die al voor zijn geboorte bekend. Hij was voor ons namelijk al echt ‘Felan’ (Schots voor wolf). Wij vonden het leuk als vrienden en familie al konden informeren hoe het met Felan ging, in plaats van met de anonieme baby. De naam vooraf onthullen is niet heel gebruikelijk in Nederland of India (waar de roots van mijn man liggen). Van een vriendinnetje dat in Berlijn woont hoorde ik dat dat in Duitsland wel het geval is.

Rond de wereld worden er verschillende tradities rondom naamgeving op nagehouden. Hierbij 3 bijzondere, waarvan ik vooral de laatste zowel efficiënt als extreem verwarrend vind.

1.Bangladesh

In Bangladesh hoef je als aanstaande ouders je hoofd niet te breken over de naam van je kind, want dat doen de grootouders! Shamim, Fafi of Purbita? Paps en mams zullen wel in spanning zitten. In het prachtige boek ‘De Naamgenoot’ van Jhumpa Lahiri blijk dat er bij dit naamgevingsproces wel iets mis kan gaan. In het verhaal komt de brief die de grootmoeder stuurt, met daarin de naam van de baby, nooit aan. En voordat de kersverse ouders het aan haar kunnen vragen, overlijdt zij. Tja, en dan?

2. IJsland

Pasgeboren baby’s in IJsland gaan vaak een paar weken naamloos door het leven. Ouders willen hun kindje eerst een beetje leren kennen voordat ze hem een naam geven. Want hoe weet je anders of jouw zoon de naam Tor (donder) of Vilhjalmur (gewilde beschermer) eer aan zal doen? Veel voornamen zijn trouwens gebaseerd op verschijnselen uit de natuur, zoals Hrafn (‘zwarte vogel) of Petur (‘steen’).

Babynamen

Kersverse moeder Britt met baby Felan

3. Bali

Toen mijn man en ik op Bali waren, kon ons niet ontgaan dat véél mensen Wayan heten. Dat komt dus blijkbaar doordat Balinezen er een simpel naamgevingsritueel op nahouden waar maar vier namen bij voorkomen. Het eerste kind krijgt de naam Wayan, het tweede Made, het derde Komang en de vierde Ketut. Dat geldt voor jongens en meisjes. In huis is dit vast praktisch. Maar het resultaat is wel dat de kans groot is dat zowel je broer, tandarts, vijand, juf als geliefde dezelfde naam hebben. Ik zei het: verwarrend!

Zo vanzelfsprekend is het dus niet om zelf een naam toe te kennen aan je baby en die te vertellen bij de geboorte. Als je even geen inspiratie hebt als de baby zich haast aandient, dan zijn bovenstaande opties het overwegen waard.

,

Gemengde koppels relatiepraat

Gemengde Stelletjes

Drie kleurrijke, gemengde koppels geven je een inkijkje in hun liefdesleven. Wat was even wennen bij de schoonfamilies? Hoe spelen tradities en geloof een rol? En houden ze er nog nieuwe (eet)gewoontes op na?

Miss Mengelmoes bedankt: Christina & Anilton, Miquil & Hiwa, Faisal & Kimberly

,

De Mengelmoes van… Khalid Amakran

Khalid Amakran

Naam: Khalid Amakran
Leeftijd: 25
Roots: Ouders van Marokkaanse afkomst, maar voelt zich hartstikke Rotterdams
Bekend van: Zijn werk als fotograaf

Welke eerste indruk laat jij bij anderen achter?
Mensen denken dat ik heel introvert ben en dat ik om die reden niet zeker ben van de dingen die ik doe. In latere gesprekken komen ze erachter dat ik wel echt kennis heb van zaken en dat je met mij ook een goed gesprek kan voeren, dat ik kan meedenken en dieper op bepaalde onderwerpen in kan gaan.

Wat is jouw lievelingstraditie?
Ik heb eigenlijk niet heel veel met tradities en heb ook geen lievelingstraditie. Ik geloof niet in het idee dat je dingen in stand moet houden, alleen om het in stand houden. Als je met vrienden bijvoorbeeld een jaarlijkse traditie hebt, omdat je daar elk jaar goede herinneringen aan overhoudt en je band daarmee stevig houdt dan snap ik dat wel weer heel goed.

Hoe kijk je naar tradities die je vanuit huis hebt meegekregen?
Tradities vanuit huis waardeer ik meer om het sociale aspect. Denk hierbij aan het Offer- en Suikerfeest waarbij je samenkomt om vreugde te delen. Dit vind ik heel waardevol. Maar als je niks hebt met die feesten en er geen waarde aan hecht, moet je je ook zeker niet verplicht voelen om eraan deel te nemen.

Het lijkt mij heel tof om de wereld waarin wij leven te spiegelen aan andermans wereld.

Met welk aspect van jouw cultuur of geloof moeten wij écht een keer kennis maken?
De Marokkaanse gastvrijheid. Zeker in een tijd waarin mensen best op een afstand van elkaar leven. Een tijd waarin de verschillen tussen mensen groter worden en waarin de verschillen ook via de media benadrukt worden, kan het heel erg helpen om gewoon de deur een keer voor iemand open te doen. Elkaar beter leren kennen en gezellig met elkaar zijn.

Mijn vader is vanuit Marokko naar Spangen gekomen, heeft nooit in een pension gezeten of een soort arbeidersopvang. Altijd bij de mensen thuis en toen hij op zichzelf ging wonen had hij zoiets van jullie hebben iets voor mij gedaan en nu wil ik iets terug doen. Hij heeft altijd contact gehouden met de mensen die hem geholpen hebben en maakt altijd wel een praatje met mensen uit de buurt. Dat is iets wat ik van mijn vader heb meegekregen, goed contact onderhouden met je naasten.

Wat zou je op het gebied van cultuur nog willen leren?
Het lijkt mij heel tof om de wereld waarin wij leven te spiegelen aan andermans wereld. Ik ben nu heel erg bezig met het in kaart brengen van de jongerencultuur in Nederland en de focus ligt nu op Rotterdam. Maar het lijkt me ook heel interessant om bijvoorbeeld terug te gaan naar Marokko en de jongerencultuur daar in kaart te brengen, zoals mijn ouders die hebben meegekregen. Hoe chillen de jongeren daar en hoe brengen zij hun vrije tijd door? Daar wil ik van leren en op een gegeven moment de parallellen trekken of de verschillen zien. Dit dan eigenlijk over de hele wereld.

Wanneer voelde jij je voor het laatst verrijkt?
Ik was bij een optreden van Alsarah and the Nubatones. Dat is een groep bestaande uit een Soedanese zangeres en een band met onder andere een Syriër en Malinees. Het zijn mensen die in Amerika wonen, maar wel muziek maken vanuit hun eigen roots en traditionele instrumenten gebruiken. De muziek was echt van hoog niveau! Ik zou normaal niet snel naar zoiets gaan, maar ik ben blij dat ik ben meegegaan.

Met welke muziek zou je jezelf vergelijken? En waarom?
Met muziek van Kendrick Lamar. Eén, omdat het hiphop is. Ik ben opgegroeid met hiphop en hiphop heeft voor mij meer waarde gehad dan school. Het heeft me veel levenslessen geleerd in plaats van alleen boekenwijsheid. Twee, omdat Kendrick Lamar iemand is die altijd de juiste vorm zoekt bij dat wat hij probeert te vertellen en dat is ook iets waar ik in mijn dagelijkse werk mee bezig ben. Kendrick kan bijvoorbeeld super jazzy sounds in zijn track gebruiken, maar hij kan zijn verhaal ook makkelijk op een trap beat vertellen. Het hangt er maar net van af wat hij op die track wil vertellen. Ik heb zelf een tijdje spoken word gedaan en voor mij was dat op dat moment de juiste manier om mijn persoonlijke verhaal te vertellen. Met fotografie probeer ik juist het verhaal van een hele groep te vertellen en dat is waar ik me nu op focus.

, ,

Moederdag: ode aan de Miss Mengelmoes moeders

Moederdag

Het is weer Moederdag! Die ene dag in het jaar waarop wij, brave kinders als we zijn, alles uit de kast halen voor een chique ontbijt en perfect cadeau. Bloemen en bad- & beauty artikelen in luxe Moederdag editie zijn niet aan te slepen. Wij doen het dit jaar even anders en brengen een korte ode aan onze Miss Mengelmoes Moeders.

Zijn we totaal verschillend van onze dragers, exacte klonen of iets daar tussenin? Kom erachter in de video!

ik spreek geen papiamento, maar begrijp het vloeiend

papiamento

In mijn vorige blogs hebben jullie kunnen lezen over situaties in mijn leven met betrekking tot mijn afkomst. Hoe ik denk over gemengde relaties, mijn ervaringen over mijn jeugd op het “platteland” en het hebben van kroeshaar. Zaken die mensen interessant vinden en waar ik vaak vragen over krijg. Dit zijn altijd hele leuke gesprekken en ik geniet er echt van om mijn visie over deze onderwerpen met anderen te delen.
Lees meer