Berichten

,

Vaderdag: Papa, bedankt voor niks!

Vaderdag

Al wekenlang worden we overgoten met parfumcommercials, kettingzaagkortingen en overige testosteronbommen aan cadeauhints. Want ja hoor, daar is ‘ie weer: de altijd-feestelijke derde zondag van juni! Een dag waarvan ik bij iedere vermelding een lichte tinteling over m’n lijf voel. Want of ik het nu wil of niet; het zet me aan het denken.

Ik ben gezegend met een superwoman van een moeder. Zo eentje die onvoorwaardelijk van me houdt, áltijd voor me klaarstaat en ervoor heeft gezorgd dat ik nooit iets tekort ben gekomen. Maar één brandje heeft ze toch nooit volledig kunnen blussen, namelijk het gebrek aan iemand die zich een ‘echte vader’ mag noemen. En nu heel gauw, voordat een gevoel van medelijden je bereikt: Hier zit zeker een zonnige zijde aan!

Van kleins af aan heb ik op de voorste rij mogen zitten bij een eersteklas emancipatieshow. Dag in, dag uit heb ik gezien en beleefd hoe een alleenstaande moeder alles uit de kast trok om mij groot te brengen tot het schepsel wat ik nu ben. Een rolmodel wat mij heeft gevormd tot een ‘powervrouw’, die voor haar geluk en liefde niet afhankelijk is van een ander. Daar ben ik maar al te trots op!

Ook laat de afwezigheid van een mannelijke opvoeder me op een andere manier naar deze wezens van Mars kijken. Het is in ieder geval glashelder wat ik niet zoek ik een vent. En ik denk dat ik dat onbewust zeker meeneem in een relatie. Want wat je nooit hebt gehad, kun je denk ik ook nooit écht missen. Maar mocht ik zelf ooit mini’s hebben rondlopen, dan gun ik ze uiteraard wél een fijne tweede opvoeder in hun leven. Vaderfiguren, kom maar door!

Dus ja, een ‘echte vader’ was natuurlijk leuk geweest, maar ook van deze situatie heb ik de vruchten kunnen plukken. Happiness is not having what you want. It is appreciating what you have!

 

,

3 landen, 3 tradities rondom babynamen

Babynamen

Een baby op komst? Laat de zoektocht naar de naam maar beginnen! Of is die eervolle taak weggelegd voor opa en oma? En waarom wacht je trouwens niet tot de gerimpelde kleibint in kwestie in je armen ligt?

Mijn man en ik hebben de naam voor ons zoontje zelf gekozen en maakten die al voor zijn geboorte bekend. Hij was voor ons namelijk al echt ‘Felan’ (Schots voor wolf). Wij vonden het leuk als vrienden en familie al konden informeren hoe het met Felan ging, in plaats van met de anonieme baby. De naam vooraf onthullen is niet heel gebruikelijk in Nederland of India (waar de roots van mijn man liggen). Van een vriendinnetje dat in Berlijn woont hoorde ik dat dat in Duitsland wel het geval is.

Rond de wereld worden er verschillende tradities rondom naamgeving op nagehouden. Hierbij 3 bijzondere, waarvan ik vooral de laatste zowel efficiënt als extreem verwarrend vind.

1.Bangladesh

In Bangladesh hoef je als aanstaande ouders je hoofd niet te breken over de naam van je kind, want dat doen de grootouders! Shamim, Fafi of Purbita? Paps en mams zullen wel in spanning zitten. In het prachtige boek ‘De Naamgenoot’ van Jhumpa Lahiri blijk dat er bij dit naamgevingsproces wel iets mis kan gaan. In het verhaal komt de brief die de grootmoeder stuurt, met daarin de naam van de baby, nooit aan. En voordat de kersverse ouders het aan haar kunnen vragen, overlijdt zij. Tja, en dan?

2. IJsland

Pasgeboren baby’s in IJsland gaan vaak een paar weken naamloos door het leven. Ouders willen hun kindje eerst een beetje leren kennen voordat ze hem een naam geven. Want hoe weet je anders of jouw zoon de naam Tor (donder) of Vilhjalmur (gewilde beschermer) eer aan zal doen? Veel voornamen zijn trouwens gebaseerd op verschijnselen uit de natuur, zoals Hrafn (‘zwarte vogel) of Petur (‘steen’).

Babynamen

Kersverse moeder Britt met baby Felan

3. Bali

Toen mijn man en ik op Bali waren, kon ons niet ontgaan dat véél mensen Wayan heten. Dat komt dus blijkbaar doordat Balinezen er een simpel naamgevingsritueel op nahouden waar maar vier namen bij voorkomen. Het eerste kind krijgt de naam Wayan, het tweede Made, het derde Komang en de vierde Ketut. Dat geldt voor jongens en meisjes. In huis is dit vast praktisch. Maar het resultaat is wel dat de kans groot is dat zowel je broer, tandarts, vijand, juf als geliefde dezelfde naam hebben. Ik zei het: verwarrend!

Zo vanzelfsprekend is het dus niet om zelf een naam toe te kennen aan je baby en die te vertellen bij de geboorte. Als je even geen inspiratie hebt als de baby zich haast aandient, dan zijn bovenstaande opties het overwegen waard.