Van mijn moeder

Olympia a.k.a. OiL

Mijn naam Olympia brengt veel mensen tot stilstand. Ook aan de telefoon, als men mij nog nooit heeft gezien. Dit geldt vooral voor mannen, die met hun levendige fantasie, mij zien als een Griekse Godin, met blond haar ‘a la Griekse Blonde”. Nou nee dus. Ik haal ze gelijk uit die droom en vertel dat ik Moluks ben, en verwijs naar mijn Molukse achternaam Latupeirissa. De naam die mijn moeder draagt en die ik heb gekregen van mijn Molukse opa, hij was namelijk mijn voogd.

“Voor mij is het een standaard gebeuren waar ik niet omheen kan.”

Wanneer ik mijzelf voorstel, moet ik vaak mijn naam herhalen, of bevestigen dat ik daadwerkelijk ‘Olympia’ heet. Veel mensen geven dan een compliment dat ze mijn naam zo mooi vinden. Erg leuk en aardig hoor, maar voor mijzelf is het een standaard gebeuren waar ik niet omheen kan. Vroeger al op school bij elk nieuw schooljaar, zei de juffrouw of meester op dat moment ; “Hoe heet jij”, en dan zei ik: “Olympia”. “Oh wat een mooie naam”, zei de juf of meester dan, “Hoe kom je aan deze naam?”. En tot op de dag van vandaag zeg ik weleens “Van mijn moeder ”.

Dit antwoord trok natuurlijk geen volle zalen, nee. Maar ik wist als klein meisje echt niet waarom mijn moeder mij zo had genoemd, en ik ging met mijn o zo logische gedrag ook niet even aan mams vragen waar die naam vandaan kwam. Nee, ik nam het zoals het was. Ik heet Olympia en dat is wie ik ben.

Over volle zalen gesproken, naast schrijfster ben ik ook “poetry performer”, en had een keer een optreden in Utrecht in het Molukse Museum van toentertijd. Helaas is dit stukje geschiedenis opgeheven, maar in mijn latere blogs hierover meer. Het was in 2008 tijdens Internationale Vrouwendag, waar Molukse en Papua vrouwen samen waren gekomen om dit te vieren

Voorafgaand aan mijn performance was er eerst een klein interview met mij. En ja hoor, daar kwam de voor mij standaard vraag op de niet standaard naam: “Hoe kom je aan deze naam?”. Dus ik weer “Van mijn moeder”, maar nu kwam de tegenvraag van de presentatrice, “Volgens mij is je moeder hier he, even kijken, waar zit ze”. En ik dacht toen echt: “Dit vindt mama niet leuk!”, mijn moeder kennende. Ze wil helemaal niet in het middelpunt staan, maar ja dan toch haar ‘spotlight’ moment.

De zaal zat bomvol. Ondertussen had de presentatrice haar gevonden en hield de microfoon voor haar. “Olympia is afgeleid van een Italiaanse prinses. Ik zag destijds in een magazine een foto van die prinses samen met haar man, met als bijschrijft Olimpia Aldobrandini en David de Rothschild. Ik vond dat een mooie naam en heb haar dus daarom zo genoemd”.

“Daar was voor het eerst ‘en plein publique’ het antwoord.”

Mijn moeder had in tussentijd een rode kop gekregen, en ik lag van binnen in een scheur van het lachen. Ik moet er wel even bij vermelden dat ik best een plaaggeest ben geweest naar mijn moeder toe, dus ze was wel wat gewend gelukkig. Maar goed, daar was voor het eerst ‘en plein publique’ in een volle zaal het antwoord, rondom het ontstaan van mijn naam beantwoord.

“Aangenaam, Olympia”…

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *