Wereldburger?!

Renske

Graag zie ik mijzelf als een wereldburger. Geen Nederlander, geen Europeaan, maar een burger van deze wereld.

Hoe mooi dat misschien mag klinken, het maakt mij ook rusteloos. Want waar hoor je dan echt thuis? We kennen allemaal het gezegde “home is where the heart is”. Thuis is voor mij de plek waar familie en vrienden wonen, waar ik op mijn gemak ben en de omgeving ken. Ondanks dat ik super blij ben met mijn eigen huis in Rotterdam en mijn familie en vrienden dichtbij wonen, voel ik mij toch niet helemaal 100% thuis. Hoe kan dat?

Vanaf kleins af aan heb ik meerdere plekken thuis mogen noemen. Vanwege het werk van mijn vader verhuisden wij gedurende mijn eerste levens jaren een paar keer. Ik ben geboren in Malawi waar ik de eerste 3,5 jaar van mijn leventje heb doorgebracht. Mijn broer en ik vielen door onze witte huiden en asblond haar uiteraard erg op. Daar waar er onder volwassenen een grote afstand was (en nog steeds is) tussen gekleurd en blank, was deze afstand nauwelijks aanwezig bij ons als kinderen. Tuurlijk zagen wij kleurverschil, maar speelden daardoor niet anders met elkaar.

Na Malawi verhuisden wij naar Peru, een totaal ander land met een hele andere cultuur. Nog steeds vielen wij op met onze blonde lokken, maar al een stuk minder dan in Malawi. Van afstand was nauwelijks sprake. Daar waar je in Malawi duidelijk een expat was, kon je in Peru een heel stuk makkelijker integreren.

Toen ik 7,5 was, besloten mijn ouders om naar Rotterdam te gaan en daar te blijven wonen. Voornamelijk voor onze opleiding en ook om rust in onze levens te creëren. Gelukkig bleven zij ons meenemen naar verre en minder verre bestemmingen, om zo nog wel wat van de wereld mee te krijgen.

Zowel in Malawi als in Peru ben ik blootgesteld aan culturele aspecten, normen en waarden die mij gevormd hebben. Om er maar een paar te noemen: het belangrijk vinden om er voor je medemens te zijn, aardig te zijn voor elkaar (niet alleen voor de mensen die je kent), de vrijheid om te leven en te ondernemen, het niet zo druk maken om alles en iedereen, het leven zonder een agenda (spontaniteit!) en gezamenlijk eten.

Zelf heb ik ook nog in Barcelona gewoond en ben ik recent terug van een jaar Oeganda. Het is raar om ergens maar net te zijn en je meteen thuis te voelen, maar zowel in Barcelona als in Oeganda was dat het geval. Mijn buitenlandavonturen als kind zijn daar denk ik mede verantwoordelijk voor. Beide ervaringen hebben bevestigd dat er andere landen zijn waar mensen prettiger met elkaar en met het leven om gaan dan dat wij hier doen in Nederland. Maar toch hou ik ook van Nederland en van de mensen die hier wonen!

Deze zin kwam ik tegen vlak voordat ik weer naar Nederland kwam en beschrijft denk ik het beste mijn rustloosheid:

Home

 

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *