Sarah in een hokje

Op de middelbare school had ik moeite met uitgaan. Tot diep in de nacht dansen en drinken en onbekende mannen diep in de ogen kijken sprak mij niet bepaald aan. Of in ieder geval niet elke week.

Er wordt impliciet van tieners verwacht dat ze uitgaan. En nu, op mijn 22ste eigenlijk nog steeds. ‘Als je ouder bent hoef je niet meer,’ hoor ik mensen zeggen. (Hoeveel ouder dan precies?) Ik praat met leeftijdsgenoten en, natuurlijk, blijken meer mensen het uitgaan te verachten. Waarom je daar pas een paar jaar later voor uitkomt heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat tieners er graag bij willen horen. Alhoewel iedereen er bij wil horen, ongeacht welke leeftijd je hebt. Misschien heeft het ook met ervaring te maken. Je komt erachter dat iedereen anders is en niet alles even leuk of fijn vindt. Je hebt daar allerlei termen voor: ochtend- of avondmens, doener of prater, extrovert en introvert. Allemaal hokjes waar je iedereen in kan plaatsen, hoewel het vaak niet helemaal past. De hokjes zijn te simpel, te klein.

In veel literatuur worden meisjes bestempeld als praters en jongens als doeners. In klassieke kinderboeken gaan de jongens op avontuur, vechten met piraten en de meisjes blijven thuis en lossen conflicten op door middel van communiceren. Tegenwoordig heb je ook imaginaire meisjes die de wereld vechtend redden, zoals Merida (Brave) en Katniss (The Hunger Games). Zij zijn van hokje veranderd. Overgelopen.

De hokjes blijven echter bestaan. Mensen kiezen wie ze waar plaatsen en in welk hokje ze zelf willen zitten. Maar hokjes zijn te klein voor mensen. We passen er niet in. Ik ben een ochtendmens en word raar aangekeken door mijn wederhelft wanneer ik laat naar bed ga en uitslaap, of moeite heb met opstaan ’s ochtends. ‘Je bent toch een ochtendmens?!’ krijg ik dan te horen.

Ik zou graag een bepaalde stijl hebben. Definieerbaar zijn. Dat woorden of concepten altijd toepasbaar zijn op mij, maar dat is niet zo. Misschien wel bij niemand. We hebben de hokjes zelf bedacht. Zelf een naam gegeven. Ik ben helemaal niet tegen hokjes. Ze maken dingen eenvoudiger. We sorteren en selecteren dingen en zetten ze bij elkaar. Keukenkastjes vol met gesorteerde glazen en koffiekopjes. Grote borden op grote borden gestapeld. En schoteltjes op schoteltjes.

We moeten alleen niet vergeten dat ze zijn gecreëerd om dingen makkelijk en overzichtelijk te maken. Niet om ons tegen te werken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *