Pinar

Terwijl mijn moeder op 21 november 1988 de laatste hand legde aan de omslagdoek, die ze had gehaakt voor op mijn wiegje, en mijn zusje samen met opa tv zaten te kijken, raakte mijn geduld op en kondigde ik me aan. Op een onverwacht moment, want ik had nog wel een paar dagen te gaan. Doordat alles zo snel ging, had mijn moeder geen kracht meer de trappen zelfstandig af te lopen. Terwijl mijn zusje naar de buurvrouw werd gebracht, droegen mijn opa en de buurman haar naar beneden. Vervolgens raasde ze samen met opa door de straten van Doetinchem op weg naar het ziekenhuis. Misschien daarom mijn liefde voor snelle auto’s? We waren nog maar net binnen en ik werd geboren.
Lees meer

Al van kleins af aan ben ik gewend om naar de andere kant van de wereld te vliegen, handen te schudden van mensen die ik alleen ken uit familieverhalen, en vervolgens door hen meegenomen te worden naar een plek waar in ieder geval gegeten kan worden. Als vanzelfsprekend betreed ik onbekende huizen, worden we verwelkomd met overvloedige maaltijden en mogen we blijven logeren. “Wij zijn toch familie” is de enige verklaring voor alle gastvrijheid die ik ontvang – en ondanks dat ik ze nog nooit gezien heb, blijkt er ook niet meer nodig te zijn dan dat.

“Ik bedenk me hoe bijzonder het is dat deze vrouw zich zo bekommert om een meisje dat ze nog nooit gezien heeft…”

Het is onze eerste avond in Suriname, en in het huis waar we verblijven is het een zoete inval van verre familieleden. We zitten met z’n allen in de keuken en nog moe van de jetlag zit ik stilletjes aan tafel om me heen te kijken. Er staan grote plastic bakken vol Javaanse bami met gebakken kip, en ik hoor hard gelach en verhalen van vroeger die in een mix van Surinaams en Nederlands opgehaald worden. Als mijn tante naast me komt zitten, peilt ze of ik genoeg gegeten heb, of ik moe ben, of ik het naar mijn zin heb. Ik bedenk me hoe bijzonder het is dat deze vrouw zich zo bekommert om een meisje dat ze nog nooit gezien heeft, maar hoe vanzelfsprekend dat lijkt te gaan omdat ik haar kleine nichtje uit Nederland ben.
Lees meer

Stuurloos

Ik wist niet waar ik aan begon, laten we dat voorop stellen. Groen was ik, nul bestuurservaring. Toch kwam er een volmondig ‘Ja!’ op de vraag of ik in het bestuur van RSV Antibarbari wilde. Dat is de studentenvoetbalvereniging van Rotterdam, waar ik nog geen jaar lid was toen ik het bestuur inging.

“Stond ik opeens met twintig vrouwen op het veld, de één nog gekker dan de ander.”

Het begon allemaal met een proeftraining. Stond ik opeens met twintig vrouwen op het veld, de één nog gekker dan de ander. Na de training samen biertjes doen, maar ik moet wel de laatste tram naar huis hebben. Dat was dus echt not done, met de tram naar de club komen. “Volgende keer op de fiets, dan kun je langer blijven hangen”’. De ervaring leerde dat blijven hangen op een donderdagavond gerust tot vier uur ’s nachts kon betekenen. Die gezelligheid zorgde er heel snel voor dat ik de club ingezogen werd en ook dingen voor de club wilde doen. In dat opzicht was bestuur een logische stap.

Vicevoorzitter

Vicevoorzitter was mijn functie. Het houdt in dat ik verantwoordelijk was voor het clubgebouw en zorgde voor avondeten op de twee trainingsavonden. Schoonmaken van de hele toko was ook mijn dingetje, net als het overnemen van de taken van de voorzitter mocht die afwezig zijn. Een donderdag sluit betekent dus dat je mag genieten van de zonsopgang, nog wat slaap probeert te pakken en daarna veinst dat je fris en fruitig in de collegebanken zit (als je die al gehaald hebt).

Als vrouw aan het hoofd

Na dat seizoen besloot ik dat ik er nog niet klaar mee was. Zo werd ik voorzitter van de vereniging. Ik was de enige van het oude bestuur die door wilde en ging met zes nieuwe bestuursleden aan de slag. Deze keer als eindverantwoordelijke. Van álles. Die druk voel je wel.
Lees meer

Festival Brooklyn

Het gebeurt niet vaak dat ik met mijn witte huid veruit in de minderheid ben. Ik ben me dan ook zelden bewust van mijn ‘wit zijn’. En als iemand uit de meerderheid daar dan ineens een opmerking over maakt, kan dat je zomaar overrompelen.
Lees meer

5 zonnige filmdagen, 2 geweldig bekwame (en hilarische) filmmakers, 2 creatieve sparsessies, 3 uur zoeken naar een mooi en bijpassend liedje, 9 actrices en 1 acteur in de dop, 1 paard en 13 willekeurige Rotterdammers waren er voor nodig om tot dit inspiratiefilmpje te komen. De reis er naartoe was net zo leuk en mooi als het resultaat. Maar ondanks ons eigen enthousiasme, bleef het toch spannend hoe de grote, soms boze buitenwereld het zou ontvangen.
Lees meer

Cine

De New York Times heeft goed nieuws voor ons. Het gaat namelijk beter met de representatie van vrouwelijke personages in films tegenwoordig. Hollywood is wakker geworden en heeft begrepen dat vrouwen de helft (of meer) van het betalende publiek uitmaken en dat ze eigenlijk ook wel personages willen waarmee ze zich kunnen identificeren.
Lees meer

Imane met paard

‘Huh? Een Marokkaan op paardrijden!’ Ja, het is wat ongewoon, vooral nu ik een hoofddoek draag. Maar hey, een tijdje geleden waren broeken voor vrouwen taboe en kijk nu… Ze zijn niet weg te denken. Gezien de vele reacties om me heen, denk ik dat ook gesluierde ruiters binnenkort heel normaal zullen zijn. Ik krijg vaak vragen en opmerkingen over mijn hobby paardrijden en daarom leek het mij leuk om er een blog over te schrijven waarin ik de vragen beantwoord, die ik vaak te horen krijg. Enjoy! ☺

Mijn eerste paardrijles

Als kleintje was ik al dol op paarden. Ik ben over het algemeen altijd een dierenliefhebber geweest maar als ik een paard zag, wilde ik erop. Of dat nou een stenen beeld in de dierentuin was, een pony’tje op de kermis, of een stoer paard op het strand in Marokko. Mijn ouders zijn er gek genoeg nooit opgekomen om mij op paardrijden te doen en ik zelf ook niet. Ik denk dat ik tevreden was met de sporten die ik al deed, totdat een jeugdvriendinnetje op paardrijden ging en mij een keer meenam.
Lees meer

Olympia a.k.a. OiL

Mijn naam Olympia brengt veel mensen tot stilstand. Ook aan de telefoon, als men mij nog nooit heeft gezien. Dit geldt vooral voor mannen, die met hun levendige fantasie, mij zien als een Griekse Godin, met blond haar ‘a la Griekse Blonde”. Nou nee dus. Ik haal ze gelijk uit die droom en vertel dat ik Moluks ben, en verwijs naar mijn Molukse achternaam Latupeirissa. De naam die mijn moeder draagt en die ik heb gekregen van mijn Molukse opa, hij was namelijk mijn voogd.

“Voor mij is het een standaard gebeuren waar ik niet omheen kan.”

Wanneer ik mijzelf voorstel, moet ik vaak mijn naam herhalen, of bevestigen dat ik daadwerkelijk ‘Olympia’ heet. Veel mensen geven dan een compliment dat ze mijn naam zo mooi vinden. Erg leuk en aardig hoor, maar voor mijzelf is het een standaard gebeuren waar ik niet omheen kan. Vroeger al op school bij elk nieuw schooljaar, zei de juffrouw of meester op dat moment ; “Hoe heet jij”, en dan zei ik: “Olympia”. “Oh wat een mooie naam”, zei de juf of meester dan, “Hoe kom je aan deze naam?”. En tot op de dag van vandaag zeg ik weleens “Van mijn moeder ”.
Lees meer

Nancy B.

‘Een Caramel Macchiato voor Nancy!’ roept de baristo luidkeels door de espressobar. Ik loop naar de toonbank toe om mijn shot of sweetness aan te nemen en de jongen zegt enigszins verrast: ‘Hey, Nancy Arjam!’ Daar issie weer hoor, het welbekende grapje. Story of my life en vaak een aanleiding voor anderen om een gesprekje aan te knopen. Vind ik het erg? Nee. Is het voorspelbaar? Best wel.
Lees meer

Benetton

“Hoe vaak ben je je ervan bewust dat je anders bent?”, vroeg Daan gisteren, doelend op onze etnische afkomst. Ik zit in Porto te genieten op het terras aan de rivier de Douro met twee van mijn liefste vrienden. We hebben elkaar tien jaar geleden leren kennen achter de kassa van Albert Heijn. Het is de plek waar ik voor het eerst in een omgeving terecht kwam waar de zwarte haren in alle vormen en maten in de meerderheid waren, waar ik voor het eerst besefte hoe mooi die zijn en waar ik voor het eerst van mijn eigen haarkleur begon te houden.
Lees meer