dak The Partytemple

In mijn leven ben ik vier keer verhuisd. De eerste keer was binnen Helmond. Het enige wat ik me daarvan kan herinneren is dat ik ziek was en met mijn kussen, dekbed en al voorin de verhuiswagen getild werd. Mijn oom bracht me meteen naar mijn nieuwe kamer waar ik verder niets mocht doen, behalve ziek zijn. Dat is me vooral bijgebleven, ik werd behandeld als een breekbaar goed. Alsof ze me het liefst hadden vervoerd in een doos waarop met grote, rode letters staat ‘fragile’ en ‘do not open with knife’.

Verhuizen naar Rotterdam

De bezorgdheid was zo mogelijk nog groter toen ik aankondigde naar Rotterdam te gaan verhuizen voor mijn studie. Eerlijk gezegd was ik daar zelf ook wat gespannen over. Grotendeels goede spanning natuurlijk, ik keek uit naar het hebben van een eigen stek en alle vrijheden die daarbij horen. De enge spanning en bedenkingen waren over of ik het wel zou redden in de grote stad zo ver weg van het vertrouwde Brabant. Zal ik wel makkelijk vrienden maken? Zal mijn studie bevallen? Is Rotterdam wel mijn stad? In feite kwam alles neer op de vraag of ik hier wel mijn nieuwe thuis kon maken. Iets wat tijdens die eerste verhuizing op jonge leeftijd nooit een vraag was, thuis was een gegeven.
Lees meer

verjaardag Britt

Mijn verjaardag vier ik het liefst groots, met vrienden en familie uit alle windstreken. Het feest is wat mij betreft pas echt geslaagd als de mensen die ik liefheb, hun comfortzone uitstappen en gesprekjes aanknopen met gasten die op bepaalde vlakken sterk van elkaar verschillen.
Lees meer

Ylaysa

Aan het begin van iedere kennismaking is het weer raak: de voorstelronde. Licht uit, spots aan en je begint in een paar zinnen iets interessants over jezelf te vertellen. Voor mij zal dit altijd een moment blijven, dat ik het liefst vanaf een ‘vlieg-op-de-muur’ positie meemaak. Erg vermakelijk en leerzaam om gedurende de ronde iets mee te krijgen over de achtergrond van anderen, maar over mezelf vertellen… sla mij maar over!
Lees meer

Emilie

‘Je hoeft niet zo emotioneel te worden. Het was maar een grapje!’ Glunderend kijkt die kleine snotneus me aan. Met een rood hoofd, gebalde vuisten en knarsende tanden doe ik mijn best hem niet op zijn neus te slaan. Ik ben niet emotioneel. Ik ben kwaad! Zo luid als ik kan, roep ik: ‘Wat weet jij er nu van, jij hersenloos, omhooggevallen kalf?! Pombaksmoel! Eikel!’

“Al sinds ik een klein meisje was, schiet ik in een kramp bij vrouwonvriendelijkheden.”

Ik moet toegeven dat er weinig veranderd is sinds groep vier. Ik kan er nog steeds niet tegen wanneer iemand me vertelt dat ik niet mag meespelen omdat ik een meisje ben. En ik word nog steeds vuurrood als ik me ergens over opwind. Ik kan het nu alleen iets beter verwoorden. De incidentele tirade niet meegerekend. Mijn vrienden weten dat. De meeste aanvaarden me dan ook zoals ik ben.
Lees meer

Delen

Mijn moeder had vroeger kleine houten bakjes in de kast liggen. Telkens wanneer we een zak chips mochten open maken, haalde ik de bakjes uit de kast. Nauwkeurig strooide ik wat chips zo gelijkmatig mogelijk over drie bakjes, deelde twee bakjes uit aan mijn broers en hield er eentje voor mijzelf. Ik nestelde mij op de bank met een boek en deed zo zuinig mogelijk met mijn chips om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten. Diep verzonken in het verhaal leefde ik mee met de hoofdpersoon, vergat ik alles om me heen – en zag ik de hand van mijn broer niet aankomen. Gegraai in mijn bakje chips! MIJN bakje chips! VAN MIJ! Verontwaardigd over zoveel onrechtvaardigheid, schreeuwde ik naar mijn broer dat het niet eerlijk was, dat hij toch zijn eigen bakje chips had, dat ‘ie het nooit meer mocht doen. Het was van mij, niet van hem.

Delen en gunnen

Ik rende naar mijn moeder toe om steun te zoeken en mij in het gelijk te stellen dat het inderdaad nooit meer mocht gebeuren. Alleen kreeg ik die niet. Integendeel. Mijn moeder werd niet boos op mijn broer, maar wees mij erop dat ik moest leren delen. De drie bakjes betekenden niet dat ieder slechts recht had op één bakje. De drie bakjes waren gewoon een middel om de chips onderling te verspreiden, maar de chips zelf bleef van iedereen. En zo leerde ik dat eten zoveel meer is dan alleen een voedingsmiddel, maar symbool staat voor saamhorigheid en aandacht voor de ander.
Lees meer

Priya

Hallo allemaal! In mijn eerste blog (ooit) zal ik jullie in zo’n 400 woorden proberen te vertellen wie ik ben. Mijn naam is Priya, ik ben 26 jaar, werkzaam als psycholoog en sinds kort een Miss Mengelmoes! Als geboren en getogen Rotterdammer ben ik opgegroeid tussen alle kleuren en typen mensen en voel ik mij een kind van alle volkeren.
Lees meer

Imane

Vrijwel direct ‘ja’ zei ik, toen me werd uitgelegd wat Miss Mengelmoes inhoudt en me werd gevraagd of ik mee zou willen bloggen. Wat is er nou leuker dan laten zien wat de aarde rijk is aan mooie culturele diversiteit? Maar waarom zou ik dit willen, wie ben ik dat mij dit zo gaaf lijkt? Aangenaam, mijn naam is Imane.

“De mooie zaken die ik tegenkom, neem ik mee, de zaken die mij minder aanspreken laat ik liggen.”

Een doodgewoon Nederlands meisje, met ouders uit Marokko. Maar er niet van houdt zich als dusdanig voor te stellen, want wat is Nederlands? En wat is Marokkaans? Ik heb al lang geleden besloten om niet in dat soort verschillen te denken. Cultuur is iets bijzonders, en als je de kans krijgt je erin te verdiepen of er zelfs van te proeven, moet je die zeker grijpen en dat doe ik. De mooie zaken die ik tegenkom, neem ik mee, de zaken die mij minder aanspreken laat ik liggen. En dát is wie ik ben, Imane.
Lees meer

Chitra

‘‘Hoe heet je?’’. Chitra. ‘‘Christa? Chicka? Cheetah? Chiquita? Nou, dan zul je vast ook een moeilijke achternaam hebben.’’ Nee hoor, van den Boom. Bijna alle keren dat ik me heb voorgesteld zijn op deze manier verlopen. Maar, Chitra dus. Hoewel ik ook al jaren naar Cheetah luister, of Chimi zoals ze me bij voetbal noemen.
Lees meer

Sarah

Eigenlijk vind ik het heel moeilijk mijzelf te beschrijven. Jezelf definiëren is iets wat je constant doet, en wanneer je het opschrijft lijkt het allemaal zo definitief. Maar ik zal het toch proberen. Ik ben verlegen, rustig, een beetje melancholisch en ongeduldig. Ik hou van lekker eten en koffie drinken (met taart erbij), van slapen en sporten.
Lees meer

Shalini

Tijdens een gezellige lunch op het werk werd ik door B. geïntroduceerd in de wereld van het bloggen. En niet zomaar bloggen. B. kwam met het idee om te bloggen met andere Nederlandse dames van verschillende komaf, maar met een gemeenschappelijk doel; een positief geluid laten horen over de verschillende mensen en culturen die Nederland rijk is. Ik was meteen razend enthousiast over het idee!
Lees meer