Manouk

“You Thai?” “No…”
“You Japanese?” “No…”
“You Chinese?” “No…”
?
Lees meer

Pinar

Terwijl mijn moeder op 21 november 1988 de laatste hand legde aan de omslagdoek, die ze had gehaakt voor op mijn wiegje, en mijn zusje samen met opa tv zaten te kijken, raakte mijn geduld op en kondigde ik me aan. Op een onverwacht moment, want ik had nog wel een paar dagen te gaan. Doordat alles zo snel ging, had mijn moeder geen kracht meer de trappen zelfstandig af te lopen. Terwijl mijn zusje naar de buurvrouw werd gebracht, droegen mijn opa en de buurman haar naar beneden. Vervolgens raasde ze samen met opa door de straten van Doetinchem op weg naar het ziekenhuis. Misschien daarom mijn liefde voor snelle auto’s? We waren nog maar net binnen en ik werd geboren.
Lees meer

putu ayu

Putu ayu is gestoomde groene cake versierd met kokos. Zoals alle Indische en Molukse koekjes heb ik deze van mijn oma geleerd. Of eigenlijk kan ik het niet echt leren noemen. Ze gaf me het recept op een post-it met de volgende woorden: ‘Dit is zo simpel om te bakken, dat kan je zelf wel.’ Zo gezegd, totaal niet zo gedaan. De eerste keer dat ik putu ayu ging maken heeft oma helaas niet meer kunnen meemaken. Ik gok dat als oma erbij was geweest ze binnen vijf minuten de regie in de keuken had overgenomen, om mama en mij te behoeden voor een aantal mislukte ladingen.
Lees meer

Al van kleins af aan ben ik gewend om naar de andere kant van de wereld te vliegen, handen te schudden van mensen die ik alleen ken uit familieverhalen, en vervolgens door hen meegenomen te worden naar een plek waar in ieder geval gegeten kan worden. Als vanzelfsprekend betreed ik onbekende huizen, worden we verwelkomd met overvloedige maaltijden en mogen we blijven logeren. “Wij zijn toch familie” is de enige verklaring voor alle gastvrijheid die ik ontvang – en ondanks dat ik ze nog nooit gezien heb, blijkt er ook niet meer nodig te zijn dan dat.

“Ik bedenk me hoe bijzonder het is dat deze vrouw zich zo bekommert om een meisje dat ze nog nooit gezien heeft…”

Het is onze eerste avond in Suriname, en in het huis waar we verblijven is het een zoete inval van verre familieleden. We zitten met z’n allen in de keuken en nog moe van de jetlag zit ik stilletjes aan tafel om me heen te kijken. Er staan grote plastic bakken vol Javaanse bami met gebakken kip, en ik hoor hard gelach en verhalen van vroeger die in een mix van Surinaams en Nederlands opgehaald worden. Als mijn tante naast me komt zitten, peilt ze of ik genoeg gegeten heb, of ik moe ben, of ik het naar mijn zin heb. Ik bedenk me hoe bijzonder het is dat deze vrouw zich zo bekommert om een meisje dat ze nog nooit gezien heeft, maar hoe vanzelfsprekend dat lijkt te gaan omdat ik haar kleine nichtje uit Nederland ben.
Lees meer

Stuurloos

Ik wist niet waar ik aan begon, laten we dat voorop stellen. Groen was ik, nul bestuurservaring. Toch kwam er een volmondig ‘Ja!’ op de vraag of ik in het bestuur van RSV Antibarbari wilde. Dat is de studentenvoetbalvereniging van Rotterdam, waar ik nog geen jaar lid was toen ik het bestuur inging.

“Stond ik opeens met twintig vrouwen op het veld, de één nog gekker dan de ander.”

Het begon allemaal met een proeftraining. Stond ik opeens met twintig vrouwen op het veld, de één nog gekker dan de ander. Na de training samen biertjes doen, maar ik moet wel de laatste tram naar huis hebben. Dat was dus echt not done, met de tram naar de club komen. “Volgende keer op de fiets, dan kun je langer blijven hangen”’. De ervaring leerde dat blijven hangen op een donderdagavond gerust tot vier uur ’s nachts kon betekenen. Die gezelligheid zorgde er heel snel voor dat ik de club ingezogen werd en ook dingen voor de club wilde doen. In dat opzicht was bestuur een logische stap.

Vicevoorzitter

Vicevoorzitter was mijn functie. Het houdt in dat ik verantwoordelijk was voor het clubgebouw en zorgde voor avondeten op de twee trainingsavonden. Schoonmaken van de hele toko was ook mijn dingetje, net als het overnemen van de taken van de voorzitter mocht die afwezig zijn. Een donderdag sluit betekent dus dat je mag genieten van de zonsopgang, nog wat slaap probeert te pakken en daarna veinst dat je fris en fruitig in de collegebanken zit (als je die al gehaald hebt).

Als vrouw aan het hoofd

Na dat seizoen besloot ik dat ik er nog niet klaar mee was. Zo werd ik voorzitter van de vereniging. Ik was de enige van het oude bestuur die door wilde en ging met zes nieuwe bestuursleden aan de slag. Deze keer als eindverantwoordelijke. Van álles. Die druk voel je wel.
Lees meer

Festival Brooklyn

Het gebeurt niet vaak dat ik met mijn witte huid veruit in de minderheid ben. Ik ben me dan ook zelden bewust van mijn ‘wit zijn’. En als iemand uit de meerderheid daar dan ineens een opmerking over maakt, kan dat je zomaar overrompelen.
Lees meer

kisir

Als Rotterdammer kan het bijna niet anders dan dat je elke dag een grote verscheidenheid aan keukens tegenkomt. Alleen al op mijn weg naar school liggen tentjes van minstens tien verschillende nationaliteiten. Mij hoor je niet klagen, des te meer makkelijke gerechten ik kan uitzoeken! Zo ook dit gerecht, dat ik van de Turkse vrouw van mijn oom heb mogen leren maken.
Lees meer

5 zonnige filmdagen, 2 geweldig bekwame (en hilarische) filmmakers, 2 creatieve sparsessies, 3 uur zoeken naar een mooi en bijpassend liedje, 9 actrices en 1 acteur in de dop, 1 paard en 13 willekeurige Rotterdammers waren er voor nodig om tot dit inspiratiefilmpje te komen. De reis er naartoe was net zo leuk en mooi als het resultaat. Maar ondanks ons eigen enthousiasme, bleef het toch spannend hoe de grote, soms boze buitenwereld het zou ontvangen.
Lees meer

Harissa

Eigenlijk is mijn karakter zoals de verscheidenheid in de Tunesische keuken: zoet als honing, scherp als harissa. Ik ben best lief, maar beschik als de gelegenheid erom vraagt over de nodige pit. Noem het een Tunesisch temperamentje. Mijn persoonlijkheid reflecteert tevens mijn smaak voor eten.
Lees meer

Cine

De New York Times heeft goed nieuws voor ons. Het gaat namelijk beter met de representatie van vrouwelijke personages in films tegenwoordig. Hollywood is wakker geworden en heeft begrepen dat vrouwen de helft (of meer) van het betalende publiek uitmaken en dat ze eigenlijk ook wel personages willen waarmee ze zich kunnen identificeren.
Lees meer