groene mango's

Het is pas sinds de laatste jaren dat ik meer ‘peper’ (oftewel sambal) ben gaan eten. Hieronder vinden jullie het recept van mijn moeder voor mango chutney (chutney = pittige vruchtenpuree in het Hindoestaans), lekker met bijvoorbeeld Bara of een witte rijst gerecht.
Lees meer

Imane met paard

‘Huh? Een Marokkaan op paardrijden!’ Ja, het is wat ongewoon, vooral nu ik een hoofddoek draag. Maar hey, een tijdje geleden waren broeken voor vrouwen taboe en kijk nu… Ze zijn niet weg te denken. Gezien de vele reacties om me heen, denk ik dat ook gesluierde ruiters binnenkort heel normaal zullen zijn. Ik krijg vaak vragen en opmerkingen over mijn hobby paardrijden en daarom leek het mij leuk om er een blog over te schrijven waarin ik de vragen beantwoord, die ik vaak te horen krijg. Enjoy! ☺

Mijn eerste paardrijles

Als kleintje was ik al dol op paarden. Ik ben over het algemeen altijd een dierenliefhebber geweest maar als ik een paard zag, wilde ik erop. Of dat nou een stenen beeld in de dierentuin was, een pony’tje op de kermis, of een stoer paard op het strand in Marokko. Mijn ouders zijn er gek genoeg nooit opgekomen om mij op paardrijden te doen en ik zelf ook niet. Ik denk dat ik tevreden was met de sporten die ik al deed, totdat een jeugdvriendinnetje op paardrijden ging en mij een keer meenam.
Lees meer

Olympia a.k.a. OiL

Mijn naam Olympia brengt veel mensen tot stilstand. Ook aan de telefoon, als men mij nog nooit heeft gezien. Dit geldt vooral voor mannen, die met hun levendige fantasie, mij zien als een Griekse Godin, met blond haar ‘a la Griekse Blonde”. Nou nee dus. Ik haal ze gelijk uit die droom en vertel dat ik Moluks ben, en verwijs naar mijn Molukse achternaam Latupeirissa. De naam die mijn moeder draagt en die ik heb gekregen van mijn Molukse opa, hij was namelijk mijn voogd.

“Voor mij is het een standaard gebeuren waar ik niet omheen kan.”

Wanneer ik mijzelf voorstel, moet ik vaak mijn naam herhalen, of bevestigen dat ik daadwerkelijk ‘Olympia’ heet. Veel mensen geven dan een compliment dat ze mijn naam zo mooi vinden. Erg leuk en aardig hoor, maar voor mijzelf is het een standaard gebeuren waar ik niet omheen kan. Vroeger al op school bij elk nieuw schooljaar, zei de juffrouw of meester op dat moment ; “Hoe heet jij”, en dan zei ik: “Olympia”. “Oh wat een mooie naam”, zei de juf of meester dan, “Hoe kom je aan deze naam?”. En tot op de dag van vandaag zeg ik weleens “Van mijn moeder ”.
Lees meer

Nancy B.

‘Een Caramel Macchiato voor Nancy!’ roept de baristo luidkeels door de espressobar. Ik loop naar de toonbank toe om mijn shot of sweetness aan te nemen en de jongen zegt enigszins verrast: ‘Hey, Nancy Arjam!’ Daar issie weer hoor, het welbekende grapje. Story of my life en vaak een aanleiding voor anderen om een gesprekje aan te knopen. Vind ik het erg? Nee. Is het voorspelbaar? Best wel.
Lees meer

Benetton

“Hoe vaak ben je je ervan bewust dat je anders bent?”, vroeg Daan gisteren, doelend op onze etnische afkomst. Ik zit in Porto te genieten op het terras aan de rivier de Douro met twee van mijn liefste vrienden. We hebben elkaar tien jaar geleden leren kennen achter de kassa van Albert Heijn. Het is de plek waar ik voor het eerst in een omgeving terecht kwam waar de zwarte haren in alle vormen en maten in de meerderheid waren, waar ik voor het eerst besefte hoe mooi die zijn en waar ik voor het eerst van mijn eigen haarkleur begon te houden.
Lees meer

dak The Partytemple

In mijn leven ben ik vier keer verhuisd. De eerste keer was binnen Helmond. Het enige wat ik me daarvan kan herinneren is dat ik ziek was en met mijn kussen, dekbed en al voorin de verhuiswagen getild werd. Mijn oom bracht me meteen naar mijn nieuwe kamer waar ik verder niets mocht doen, behalve ziek zijn. Dat is me vooral bijgebleven, ik werd behandeld als een breekbaar goed. Alsof ze me het liefst hadden vervoerd in een doos waarop met grote, rode letters staat ‘fragile’ en ‘do not open with knife’.

Verhuizen naar Rotterdam

De bezorgdheid was zo mogelijk nog groter toen ik aankondigde naar Rotterdam te gaan verhuizen voor mijn studie. Eerlijk gezegd was ik daar zelf ook wat gespannen over. Grotendeels goede spanning natuurlijk, ik keek uit naar het hebben van een eigen stek en alle vrijheden die daarbij horen. De enge spanning en bedenkingen waren over of ik het wel zou redden in de grote stad zo ver weg van het vertrouwde Brabant. Zal ik wel makkelijk vrienden maken? Zal mijn studie bevallen? Is Rotterdam wel mijn stad? In feite kwam alles neer op de vraag of ik hier wel mijn nieuwe thuis kon maken. Iets wat tijdens die eerste verhuizing op jonge leeftijd nooit een vraag was, thuis was een gegeven.
Lees meer

verjaardag Britt

Mijn verjaardag vier ik het liefst groots, met vrienden en familie uit alle windstreken. Het feest is wat mij betreft pas echt geslaagd als de mensen die ik liefheb, hun comfortzone uitstappen en gesprekjes aanknopen met gasten die op bepaalde vlakken sterk van elkaar verschillen.
Lees meer

ingredienten aloe koesbanti

Sommige Hindoes zijn fulltime vegetariërs of een keer per week, omdat zij op die dag bidden en rituelen uitvoeren. Anderen eten op dagelijkse basis vlees en vis. Ik behoor tot de laatste groep.
Lees meer

Ylaysa

Aan het begin van iedere kennismaking is het weer raak: de voorstelronde. Licht uit, spots aan en je begint in een paar zinnen iets interessants over jezelf te vertellen. Voor mij zal dit altijd een moment blijven, dat ik het liefst vanaf een ‘vlieg-op-de-muur’ positie meemaak. Erg vermakelijk en leerzaam om gedurende de ronde iets mee te krijgen over de achtergrond van anderen, maar over mezelf vertellen… sla mij maar over!
Lees meer

Emilie

‘Je hoeft niet zo emotioneel te worden. Het was maar een grapje!’ Glunderend kijkt die kleine snotneus me aan. Met een rood hoofd, gebalde vuisten en knarsende tanden doe ik mijn best hem niet op zijn neus te slaan. Ik ben niet emotioneel. Ik ben kwaad! Zo luid als ik kan, roep ik: ‘Wat weet jij er nu van, jij hersenloos, omhooggevallen kalf?! Pombaksmoel! Eikel!’

“Al sinds ik een klein meisje was, schiet ik in een kramp bij vrouwonvriendelijkheden.”

Ik moet toegeven dat er weinig veranderd is sinds groep vier. Ik kan er nog steeds niet tegen wanneer iemand me vertelt dat ik niet mag meespelen omdat ik een meisje ben. En ik word nog steeds vuurrood als ik me ergens over opwind. Ik kan het nu alleen iets beter verwoorden. De incidentele tirade niet meegerekend. Mijn vrienden weten dat. De meeste aanvaarden me dan ook zoals ik ben.
Lees meer