Pinar

Terwijl mijn moeder op 21 november 1988 de laatste hand legde aan de omslagdoek, die ze had gehaakt voor op mijn wiegje, en mijn zusje samen met opa tv zaten te kijken, raakte mijn geduld op en kondigde ik me aan. Op een onverwacht moment, want ik had nog wel een paar dagen te gaan. Doordat alles zo snel ging, had mijn moeder geen kracht meer de trappen zelfstandig af te lopen. Terwijl mijn zusje naar de buurvrouw werd gebracht, droegen mijn opa en de buurman haar naar beneden. Vervolgens raasde ze samen met opa door de straten van Doetinchem op weg naar het ziekenhuis. Misschien daarom mijn liefde voor snelle auto’s? We waren nog maar net binnen en ik werd geboren.

Papa, die op werk was en de geboorte niet heeft kunnen meemaken door mijn ongeduld, gaf me de naam van mijn oma: Hatice. Een traditionele naam. De naam van de eerste vrouw van de profeet Mohammed. Letterlijk betekent Hatice: ‘te vroeg geboren kind’. Hoe toepasselijk :). Mijn oma was een beetje bijgelovig en na de dood van haar twee kinderen diepbedroefd. Ze vond het een eer dat ik naar haar werd vernoemd, maar was bang dat haar naam mij ongeluk zal brengen. Mijn roepnaam werd Pinar, wat waterval betekent. Het staat nergens geregistreerd, maar ik luister alleen naar die naam. Wanneer iemand me Hatice noemt, moet ik zelfs twee keer nadenken voordat ik besef dat het om mij gaat.

Ik ben een geboren en getogen Achterhoeker. Toen ik echter ooit aanbelde bij mijn overbuurvrouw en ze: ‘kheb geen tiet meisje’ zei, zorgde dat voor veel verwarring bij mij. Ik zat in groep zes en zij hielp soms kinderen in de buurt met hun huiswerk. Ik keek haar vragend aan en zag dat ze aanstalten maakte om te vertrekken. Ik liep maar weer terug naar huis. Diep in gedachten gezonken. Geen tiet??? Ze had toch echt wel tieten!? Hele grote zelfs! Blijkbaar waren ze nep, besloot ik. Gelukkig is mijn Achterhoekse woordenschat onderhand genoeg vergroot om te begrijpen dat de arme vrouw gewoonweg geen tijd voor me had. Wel een beetje aan de late kant. Ik weet niet meer hoe ik het zo ver heb laten komen, maar op een gegeven moment dacht de hele buurt dat ze haar borsten had moeten laten amputeren en daarom haar bh opvulde.

Ik heb een zorgeloze jeugd gehad, waarin ik veel kattenkwaad heb uitgehaald samen met mijn zusje en vriendinnetjes. Bij ons in de buurt was er een grote speeltuin. Op een dag besloot ik om de hoogste toren daar te beklimmen. Halverwege viel ik naar beneden en brak mijn rechterarm. Twee dagen later kwam ik terug in de speeltuin, met mijn arm in het gips. Toch wilde ik die top bereiken en klom dit keer met één hand naar boven. Daar aangekomen keek ik trots om me heen, verloor mijn evenwicht en lag weer beneden. Mijn arm, die al in het gips zat, brak op meerdere plaatsen en is op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal hersteld. Typisch een Pinar-actie! Ik zal namelijk nooit opgeven en ben erg gedreven om mijn doel te bereiken.

Veel mensen zeggen dat ik spontaan ben. Daar sta ik normaal gesproken niet zo bij stil, totdat deze eigenschap vorige week tijdens een kennismakingsspel op werk meerdere malen nadrukkelijk benoemd werd. We kregen een leeg A4’tje op de rug geplakt en daarna kon iedereen bij elkaar opschrijven wat ze van elkaar vinden. Op mijn vel papier stonden de volgende woorden: spontaan, zichzelf, energiek, gezellig, weet wat ze wil, zelfverzekerd en grappig. Werd ik natuurlijk erg vrolijk van!

De Nederlandse samenleving is zeer kleurrijk, maar helaas is er nog veel onbegrip tussen mensen. Het bestaan van een online magazine als Miss Mengelmoes is van groot belang, omdat het de schoonheid en kracht van diversiteit laat zien. Mijn doel is om mensen dichter bij elkaar te brengen en dat probeer ik door middel van schrijven, mijn passie.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *