Oostenrijk - Hallstatt

Nederland is mijn geboorteland en mijn thuis, maar de gebruiken, de geur en de kleur van het land waar mijn roots liggen, blijven trekken. En dat geldt voor velen. Vandaar dat elke zomer een massale uittocht plaatsvindt. Ook ik stapte afgelopen zomer samen met mijn familie in onze volgeladen auto op weg naar Turkije.

Er zijn natuurlijk heel veel manieren om in Turkije te komen, maar met de auto is onze favoriet. Je kunt zelf bepalen wanneer je gaat rijden, stoppen, eten, drinken en slapen. Daarnaast kom je onderweg een hoop leuke plaatsen tegen. Voor ons begint de vakantie eigenlijk meteen wanneer we in de auto stappen.

Acht paar schoenen meesmokkelen

Bij het zien van alle tassen en koffers begint mijn vader te mopperen. “Ik heb nog zo gezegd dat iedereen maar één kleine koffer en twee paar schoenen mag meenemen. Het past niet in de auto, Pinar. Dat weet je.” Ik heb drie koffers en acht paar schoenen die ik probeer mee te smokkelen. “Maar we gaan voor zes weken pap! Kleren kan ik nog wel iets op verzinnen, maar mijn schoenen moeten mee!” Wanneer hij niet kijkt verstop ik stiekem her en der mijn schoenen in de auto. Ik kijk nog een laatste keer naar mijn gitaar die ik niet kan meenemen. Zes weken zal ik hem moeten missen en het voelt alsof ik mijn geliefde moet achterlaten. Ik speel een paar mooie nummers en sluit dan de deur achter me.

Knus in de auto

We zitten met zijn zessen in de auto. Het is krap, dus de benen strekken zit er helaas niet in. Het is dat we een knusse familie zijn. Mijn vader zet muziek aan en we beginnen direct luidkeels mee te zingen met Turkse liedjes. Aangezien we in Doetinchem wonen, dichtbij de grens van Duitsland, zijn we na een kwartiertje al op de Duitse snelweg richting Oostenrijk. Bij elk bezoek aan Oostenrijk gaan mijn ogen wijder open staan. De combinatie bergen, dalen en meren zorgen werkelijk voor een prachtig plaatje.

Een tip is om vooral in Duitsland en Oostenrijk te genieten van de schone wc’s, want in de daarop volgende landen behoren die tot de verleden tijd. In Oostenrijk besluiten we om Hallstatt te bezoeken. Een aan een meer gelegen sprookjesachtig dorp.

De nachten op een parkeerplaats

Tijdens de reis naar Turkije geniet ik het meest van de nachten, wanneer er tientallen Turkse gezinnen uit verschillende landen samenkomen op een parkeerplaats. Dit, omdat de voorzieningen er goed uitzien of omdat het een veilige plek is. De vader krijgt de achterbank een paar uurtjes voor zich alleen, zodat hij goed kan uitrusten. In die tussentijd zie je vaak dat vrouwen en jongeren elkaar opzoeken en met elkaar in gesprek gaan.

Bulgaarse politie afkopen

Indien je kiest om door Bulgarije te gaan rijden, en dat deden we, is het handig om een stapeltje briefjes van 5-, euro in je zak te hebben. Het korps van de politie is hier namelijk nog steeds niet helemaal bezig met het handhaven van de wet. Vaak word je aangehouden en vragen ze om geld. Wel op een hele indirecte manier. Het beste is dan om een briefje van vijf te geven, want anders is de kans groot dat ze je uren gaan bezighouden met het doorzoeken van je auto.

Wel vijftien uur hebben we ervoor in de file gestaan, maar dit valt allemaal in het niet zodra we aankomen in Kapikule, de grenspost tussen Bulgarije en Turkije. We rijden de douane voorbij, onze vakantie tegemoet. Ik hoor de Azan, het oproep tot gebed, door de minaretten galmen en het voelt als een hartelijke begroeting.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *