tattoo

Het is een mooie nazomermiddag en ik zit met een vriendin op een terras in Scheveningen. Onder het genot van een drankje beoefenen wij mijn grootste hobby; mensen kijken. Er bestaat niets mooiers dan in goed gezelschap de veelzijdigheid van mensen te observeren en af en toe je mening daarover te geven.

Op een geven moment loopt er een man van in de 40 voorbij, armen geheel bedekt met tatoeages. De tatoeages vind ik niet zo mooi, maar daar blijft mijn observatie bij. Ik word al weer afgeleid door de bitterballen die lief naar mij lachen. Mijn aandacht voor de bitterballen wordt abrupt verstoord als mijn vriendin zegt: “Ik snap niet dat mensen zich laten tatoeëren… zo plebs.”. Er volgt een monoloog van zo’n 5 minuten over hoe stom tatoeages zijn, dat die toch voor een bepaalde laag in deze samenleving zijn; voor “het plebs”, etc. etc.

Voorzichtig vertel ik mijn vriendin dat ik ook plannen heb om een tatoeage te laten zetten. Een kleine stilte volgt. Ze ziet dat ik haar niet in de maling neem. Na een korte tirade mag ik uitleggen wat en waarom. Ze draait een beetje bij, maar snapt nog steeds niet dat iemand überhaupt overweegt om zichzelf voor levenslang te verminken. Ik durf haar niet te vertellen dat de afspraak al staat…

Twee weken later zit ik samen met mijn moeder in de “Studio”. Tattooshop vind ik niet passend. “Studio” past meer bij wat ik van tatoeages vind; Kunst. Als je het goed laat doen tenminste. De stencil wordt een paar keer op mijn rug gezet en er ook weer afgehaald, tot deze echt recht staat. Daar gaan we dan, voor de rest van mijn leven bestempeld.

Na 2,5 uur ben ik klaar en mag ik het eindresultaat in de spiegel bewonderen. Het familiewapen lacht mij toe. Super strak gezet, kan niet anders zeggen! Het voelt nog onwennig, ieder uur kijk ik weer even in de spiegel; maar hij zit er nog, en blijf hem heel mooi vinden!

De volgende dag ga ik oppassen op mijn neefje en nichtje. Het is mooi weer, dus ik besluit om met hen naar de kinderboerderij te gaan. Mijn tatoeage komt een heeeeeel klein stukje boven mijn T-shirt uit en daar ben ik mij (nu nog) van bewust. Als mijn neefje een kleine driftbui krijgt en ik hem hartig toe moet spreken, schiet het volgende door mijn hoofd: ”Je hoort er bij Rens… bij dat plebs! Een aso met tatoeage die niet eens haar eigen kinderen in bedwang kan houden!”

Nog voordat ik het weet hebben mijn hersenen al een weerwoord klaar; 1) Het zijn je eigen kinderen niet, 2) Je hebt ze prima onder controle, want ze zijn inmiddels al weer lief aan het spelen en 3) Je bent geen aso, slechts een beetje bekrompen en bevooroordeeld. En ja; je hebt een tatoeage. En wat voor één!

Trots trek ik de achterkant van mijn T-shirt wat verder naar beneden. Ik hoop dat iedereen een glimp van mijn kunstwerk kan opvangen.

Bron afbeelding: Wikimedia

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *