Shalini op een fiets

Als kind heeft iedereen wel leren fietsen. Eerst met de oh zo veilige steunwieltjes, maar dan word je groot en wordt je fiets hierop aangepast. Weg met de steunwieltjes. Het is tijd om zelf te fietsen.

Ik weet nog dat mijn broer mij vroeger leerde fietsen. In het begin moest hij de fiets en mij vasthouden. Op een dag voelde ik zijn handen niet meer op mijn rug en ik besefte dat ik zelf aan het fietsen was. Dat besef zorgde wel voor een ongelukkige afloop, maar dat doet er nu niet toe. Fietsen is leuk als je klein bent. Of blijft het leuk?

Fietsen is leuk als je klein bent. Of blijft het leuk?

Als tiener fietste ik niet. Ik ging met de metro naar school. Dan word je 18 en krijg je een studenten OV-kaart. Hallo kosteloos reizen! Waarom zou je dan toch fietsen, dacht ik. Ik kende ook verder niemand in mijn nabije omgeving die fietste.

Het is dan ook frappant dat ik van mijn lieve ex-collega’s een fiets kreeg als afscheidscadeau. Mijn nieuwe werkplek zat niet ver van mijn huis. Je kunt het een mooie fietsafstand noemen.

Ik had al jaren niet meer gefietst en was de eerste werkdag dan ook zenuwachtig. Desondanks ging ik vol goede moed op de fiets naar mijn werk. Mijn leidinggevende zag mij onderweg nog fietsen (awkward) en zei: ‘je fietst alsof je het voor het eerst doet’. Verdorie, ze had me door!

Al snel gaf ik het fietsen op. Ik vond het maar niets en ik leek het echt verleerd te zijn. Verder dacht ik dus ook dat vooral Hollanders fietsten. Mijn directe collega’s (van Nederlandse komaf) komen ook met de fiets naar het werk. We hebben vaak oneindige discussies gehad over fietsen. De voor- en nadelen en dat zij het zo gewend zijn. Ik dacht: ‘het zal wel iets Hollands zijn’. Ik kom lekker met de auto, tram of desnoods lopend naar het werk.

Ik dacht: ‘het zal wel iets Hollands zijn’.

Na een tijd begon het toch weer te kriebelen (waarschijnlijk omdat de tram niet vaak op tijd is en de tramrit maar 3 minuten is). Ik kocht een nieuwe fiets met een mooi mandje. En hop, daar ging ik weer. Ik was inmiddels ook verhuisd, dus was de fietsroute iets meer Shalini-proof geworden. Ik begon het fietsen zelfs leuk te vinden. Zo leuk dat ik zelfs een keer met de fiets naar de stad ben gefietst.
Dit klinkt doodnormaal, maar voor mij is het een big deal!

Tijdens één van de Miss Mengelmoes bijeenkomsten merkte ik op dat collega Priya een fanatieke fietser is. Dat vond ik leuk om te horen en te zien, omdat we dezelfde afkomst hebben. Mijn onterechte stereotypering werd hiermee dan ook keihard verworpen!

Ik heb al een paar keer in de regen gefietst, maar nu komt de sneeuw eraan. Ben benieuwd of ik het fietsen vol kan houden!

Herken je dit gevoel? Of heb je ook een bepaalde stereotypering gekoppeld aan een bekende activiteit?

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *