Arisan

Toen ik klein was gingen we met ons gezin één keer in de maand naar een ander Indonesisch gezin, arisan noem je die traditie. Met dezelfde groep mensen gingen we dan iedere keer naar iemand anders thuis. Er werd altijd afgesproken wie welk gerecht ging maken of welke snacks zou bakken, altijd een ander menu.

De eilanden en streken in Indonesië hebben allemaal hun eigen specialiteiten, ook het gebruik van kruiden kan onderling veel verschillen. Elke maand kon ik wel een nieuw gerecht proeven. Soms moest ik eerst proeven en vertelde mama later pas wat ik nu eigenlijk at. Anders zou ik het niet gaan proeven dacht mama, en gelijk had ze! Zo heeft ze me bijvoorbeeld gebakken koeienlong en kippenlevertjes laten proeven. Wat ik gewoon lekker bleek te vinden.

“Ayo kocok yuk!” riepen een aantal tantes

Bij wie we de volgende keer zouden samenkomen, werd bepaald door middel van een soort loterij. ‘Ayo kocok yuk’! riepen een aantal tantes dan. Wat er bedoeld wordt is : ‘Kom, we gaan beginnen met lotjes trekken!’, maar letterlijk vertaald is het: ‘Kom schudden!’ Op het winnende lot staat dapet, krijgen, op de rest van de lotjes kosong, leeg. Diegene die het winnende lot trekt krijgt ook de pot. De groep spreekt namelijk een bedrag af wat elke maand ingelegd wordt. Er is geen sprake van winst of rente, je krijgt op het moment dat je wint het bedrag dat je over een bepaalde tijd inlegt.

Financieel of sociaal?

De insteek van het bijeenkomen kan per gezelschap verschillen. In Nederland is het natuurlijk de afkomst die de Indonesische vrouwen bij elkaar brengt. Ze delen hun cultuur, taal en gewoonten. De meeste vrouwen in onze groep waren moslim, er waren twee of drie gezinnen protestants. Als kind wist ik dit helemaal niet, want het geloof maakt ook niets uit voor het gezellig samenkomen. Ook besefte ik pas later wat de loterij inhield. Ik dacht dat we simpelweg gezellig samen gingen eten.  Sommigen hebben een arisan groep die echt alleen geld naar elkaar toe brengen, plat gezegd. Voor mij als kind betekende het dat ik samen met mijn zus met andere kinderen kon spelen, lekker kon eten en snoepen. En ook veel in m’n wang geknepen werd door de tantes.

De evolutie van Arisan

Tegenwoordig schijnt arisan veel meer te zijn dan een spaarpotje en theekransje. Het bestaat in veel verschillende vormen en in plaats van thuis samen te komen, gaan de gezelschappen naar restaurants en andere hotspots. De economische kant en de sociale kant zijn veranderd. Er zijn groepen die wel een loterij hebben met een gok- of winstelement. Status en glamour zijn in Indonesië nu sterker verbonden aan arisan, zo zijn er tijdschriften die ruimte geven aan de activiteiten van de sociale gezelschappen. Er zijn ook films en een boek uitgekomen over de moderne vormen waarin arisan nu plaatsvindt.
Voor mij zal het echter altijd een huiselijk, gezellig gebeuren blijven waar ik gezellig samen kon eten en onbezorgd kon spelen.

Bron tekst: mama
Bron afbeelding: www.18ennu.nl en www.iens.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *