Het is volop lente. Lente wil voor mij twee dingen zeggen. Zware hooikoorts en mooi weer. Aan de hooikoorts lijk ik weinig te kunnen doen. Ik denk dat ik gedoemd ben elk jaar rond te lopen met rode ogen, een lopende neus en een permanente kriebel in mijn keel. Het mooie weer daarentegen, dat verwelkom ik met open armen. Vanaf dat ik een beetje zonnestralen op mijn gezicht voel, lijk ik al een stuk gelukkiger. Het enige waar ik weer over ga twijfelen, is wat ik moet aandoen.

Niet dat ik zo’n geweldig gevoel voor mode heb. Ik ga niet echt out of the box met mijn stijl en ik blijf weg van make up, om te vermijden dat ik er ’s ochtends uit zie als een panda met een kater. Waar ik wel soms over twijfel, moet ik helaas toegeven, is de reactie van anderen. Met mooi weer trek ik namelijk graag een rokje aan. In Nederland heet dat blijkbaar Rokjesdag. Miss Mengelmoes heeft me weer iets nieuws geleerd! Zodra ik dan buitenstap, moet ik me wapenen tegen fluitende, roepende, blaffende mannen die een rok zien als een uitnodiging tot weetikveelwat.

Publieke discussie

Slet, hoer, geil wijf, noem maar op, je hoort ze allemaal in de zomer. Niet dat het in de winter plots ophoudt, maar tijdens de zomer lijken ze met meer te zijn. En terwijl ik worstel met de implicaties van (te) korte of onthullende kleren, lijdt een vriendin van me dan weer aan een ander probleem. Haar hoofddoek en losse kleren ontlokken namelijk een geheel andere reactie. Terrorist, makak, en vreemd genoeg ook hoer en slet. Het feit dat zij ervoor kiest zich te verhullen, is ook niet oke.

Iedereen lijkt zich gerechtvaardigd te voelen om commentaar te hebben op hoe vrouwen zich kleden. Dat lijkt open voor publieke discussie. Maar waarom moet ik mij in godsnaam anders kleden in de hoop niemand over me heen te krijgen? Waarom moet ik ’s ochtends voor mijn kast aan iemand anders denken, in plaats van aan mezelf en wat mij gelukkig maakt? Soms betrap ik me erop dat het onbewust gebeurt, dat ik er simpelweg niet aan denk mijn korte rokje aan te doen, omdat ik gewoon het hele gebeuren wil vermijden. Wat jammer eigenlijk.

De onderdrukker met de vinger wijzen

En wat jammer dat mijn vriendin gedwongen wordt haar hoofddoek af te doen, of erger, wanneer ze simpelweg haar eigen keuze heeft gemaakt. De typische reactie die ik dan krijg is: ‘Ja maar een hoofddoek, dat is onderdrukking.’ Wat beledigend, alsof ze dat niet voor zichzelf kan uitmaken. En moest er toch sprake zijn van dwang, is het dan niet naar de onderdrukker dat we de vinger moeten wijzen, in plaats van naar de onderdrukte? Als op een school blijkt dat meisjes onder druk gezet worden om een hoofddoek te dragen, waarom worden de scholieren die de druk uitvoeren dan niet aangesproken? Waarom zegt de school, of de staat, dat de meisjes zich moeten aanpassen? ‘Wij gaan jou zeggen wat je mag aandoen en wat niet, zodat zij dat niet aan jou kunnen zeggen.’ Ze proberen het probleem, en de meisjes, onder de mat te vegen. Dat zal de situatie vast oplossen…

 Een opgestoken middelvinger

Mijn moeder heeft me altijd verteld dat vrouwen in België hard hebben moeten strijden om korte rokken te mogen dragen. Dat ze hebben moeten vechten om te kiezen wat ze aandoen. Wel, als zij hebben gevochten voor mijn recht op keuze, waarom zou ik dan de kledingkeuze van iemand anders overnemen? Vrouwen hoeven niet verteld te worden wat ze mogen dragen of niet, thank you very much. Het is niet alsof het mannen meestal verboden wordt bepaalde kledij te dragen. Anders had iemand wel al een wet gestemd tegen die zalmroze shorts die nu zo in lijken te zijn.

Deze lente heb ik besloten lekker aan te doen wat ik zelf wil. Shortjes, rokjes, maxi’s, mini’s, en alles daartussen. En diegenen die daar een probleem mee hebben, kunnen een figuurlijke, en een letterlijke, opgestoken middelvinger krijgen. Mijn vriendin, die heeft hetzelfde beslist.

Foto: Pixabay.com 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *