Joram

Ik merk het binnen mijn eigen familie: een herwaardering van joodse jongeren voor hun eigen culturele geschiedenis. Zelf ben ik half-joods, maar ben eigenlijk niet joods opgevoed. Mijn moeder, een kind van de secularisatie en de vrije jaren zestig, vond haar achtergrond natuurlijk compleet onbelangrijk. En mijn oma heeft altijd geleerd haar geschiedenis af te schermen, omdat zij uit eerste hand weet wat voor problemen openlijk joods zijn kan geven. Maar mijn nichtje heeft zich al een aantal jaren geleden bekeerd tot het jodendom en afgelopen jaar merkte ik dat ik er zelf ook veel mee bezig ben.

Waarom zie ik juist nu veel jongeren hun identiteit (her)ontdekken? Misschien wel omdat door het individualiseren van de samenleving de drang om weer in een groep te passen groter wordt en tegelijkertijd de stemming lang niet meer zo antisemitisch is als voor de oorlog (al is het nog steeds niet echt prettig, geloof me). Bezoeken aan de synagoge nemen weer toe en er worden weer lessen in Hebreeuws en Jiddisch genomen.

Interessant aan deze golf is dat er wordt gezocht naar een lossere, vrijere interpretatie van het Jodendom. Vaak worden de voedselvoorschriften niet nauw gevolgd en wordt de rustdag anders ingevuld. Ook hebben veel jongeren een kritische houding tegenover Israël. Volgens mij ligt de focus van veel hedendaagse jongeren vaak op de cultuur, de gemeenschap, en niet op het geloof en de dogma’s die eraan vastzitten.

Maar waarom? Waarom voel ik mij op mijn plek in het Jodendom en waarom identificeer ik me met iets dat zo ver in het verleden ligt en eigenlijk heel weinig invloed heeft op mijn dagelijkse leven? Ik kan mij ook makkelijk voordoen als oer-Hollandse christen, dat geluk heb ik, en dat zou me een hoop discriminatie schelen.

Het punt is dat, hoe ver weg mijn joodse afkomst ook ligt, het nog steeds invloed op me heeft. Het zijn kleine dingen, maar ze zijn zeker niet te negeren. Bijvoorbeeld: de typisch Nederlandse, of misschien beter gezegd protestantse mentaliteit van: “Ach het is nou eenmaal gebeurd, niks meer aan te doen”, heb ik totaal niet. Het leven in het heden: de gedachte van wat is geweest, is geweest, en wat komt zal wel komen, die is compleet vreemd voor me. En dat leidt wel eens tot irritaties. “Loop je daar nou nòg over te klagen?” hoor ik regelmatig.

Komt dat door die joodse genen? Of verbeeld ik dat me alleen maar? Hoe dan ook, het is een goed excuus om de joodse cultuur en gemeenschap te onderzoeken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *