boksen

Vorige week liep ik op het gemakje van het treinstation naar mijn werk, klaar om aan een nieuwe werkdag te beginnen. Ik had een vorige trein gemist, een zware zak in de hand, ik was al tien minuten te laat en ik had een tandpastavlek op mijn blouse die ik pas opmerkte toen ik van de trein stapte. Laten we zeggen dat mijn ochtendhumeur ongekende hoogtes verkende.

Papa’s BMW

Opeens zag ik een paar benen bengelen uit een geparkeerde auto iets verderop. Vreemd, dacht ik. Toen ik bijna bij de auto aankwam, zag ik dat het een man was die languit op zijn zetel lag. Bij het passeren, knikte ik dus even goeiedag. Je weet wel, zoals beleefde mensen doen op een woensdagochtend. Hij nam me op, bleef hangen bij mijn borsten en zei tegen mijn rechtertepel: Ge zou me wel willen, he?

Had ik al vermeld dat ik een slecht humeur had? Wat denk jij wel eigenlijk niet, jij omhooggevallen stuk pretentie? Het is niet omdat jij te veel haargel gebruikt en in je papa’s BMW rijdt, dat je dit soort opmerkingen kan maken he, lul. Uiteraard was ik, tegen dat ik dat antwoord bedacht had, al aan de deur van mijn kantoor. Opnieuw een kans verkeken om zo’n vent lik op stuk te geven. Want dit was natuurlijk niet de eerste keer dat zoiets gebeurt.

Femme de la Rue

In augustus werd er in België een nieuwe anti-seksismewet ingevoerd. Ze kwam er naar aanleiding van Femme de la Rue, een docu waarbij een jonge vrouw door Brussel loopt met een verborgen camera, om de straatintimidatie te filmen waar ze elke dag mee geconfronteerd wordt. Ook in andere landen gingen vrouwen met een camera op stap.

Bij de wet kwam een handleiding, om duidelijk te maken wat kan en niet kan. Voor sommigen was dat een brug te ver. Onduidelijk, beperkend op de vrijheid van meningsuiting, belachelijk en onnodig. Een aantal blanke mannen van middelbare leeftijd sprongen over elkaar heen om de wet te ridiculiseren. Zoals sommige blanke mannen van middelbare leeftijd dat wel vaker doen wanneer ze zich beperkt voelen in hun vrijheid. Maar goed, eerlijk is eerlijk, de wet laat veel te wensen over. Wat ze wel doet, is de vinger op de wonden leggen.

Dude, not cool

Er is een probleem met straatintimidatie. In elk land en elke cultuur. Ongeacht of je nu een hoofddoek draagt of booty shorts aanhebt. Wat kunnen we daar aan doen? Persoonlijk zou ik het fijn vinden als we vanaf een jonge leeftijd al aan kinderen moeten aanleren hoe je aangeeft waar je grens ligt en hoe je die bij een ander dient te respecteren. Een maatschappelijk draagvlak creëren waarbij straatintimidatie niet aanvaard wordt. Waarbij, als een jongen of man iets roept, zijn vrienden zoiets hebben van dude, not cool. Er zijn talloze manieren om straatintimidatie tegen te gaan. Alleen moeten we dan wel durven zeggen dat het niet oke is.

Gelukkig gebeurt dat nu meer en meer. Organisaties als EverydaySexism en Hollaback!, acties zoals YesAllWomen en nog vele anderen geven een duidelijk signaal dat het niet oke is om iemand lastig te vallen op straat. Laten we het probleem blijven aankaarten, zonder zondebokken te zoeken, maar om er een eind aan te maken. Laten we solidariteit tonen aan zij die dagelijks nageroepen, gefloten, geblaft of gegromd worden, omdat we zelf weten hoe het voelt.

Bron afbeelding: www.gratisography.com

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *