Al mijn hele leven ben ik helemaal gek van honden. Overal waar ik zo’n bonkje liefde op vier pootjes voorbij zag lopen, moest en zou ik hem optillen en aaien. Ik mocht er helaas zelf geen hebben van mijn ouders.

Mijn ouders zeiden dat het wel zou mogen als we in Suriname hadden gewoond, omdat de hond dan buiten kon zijn, waar hij volgens hen hoort. Het is dan ook niet heel gebruikelijk om als Hindoestaan in Nederland een hond te hebben.

Kleine Priya met hondje en katje

Als klein meisje in Suriname al helemaal dol op het hondje van mijn oom, tante. En op de tweede foto knuffel ik een zwerfkatje, die vond ik ook heel leuk.

‘A house is not a home without a dog’

Uiteraard zijn er uitzonderingen, waar ik er één van ben. Drie jaar geleden werd ik het trotse baasje van mijn eerste hondje Bebek, een chihuahua die mijn hart (en die van vele anderen) stal. Helaas heeft Bebek vanwege het verbreken van mijn vorige relatie nu een ander baasje. Maar ik miste iets in mijn leven na het vertrek van Bebek, dus ik besloot een nieuwe hond te nemen. En dat werd Aşık (wat ‘verliefd’ betekent in zowel India als Turkije), die zijn naam zeker eer aandoet.

Aşık is een kruising tussen een dwergkees en een chihuahua. Met zijn kleine, snoezige verschijning is hij een ware attractie voor voorbijgangers. Overal waar ik met hem kom, worden we verwelkomd met glinsterende blikken en liefdevolle glimlachen. ‘Ahhh’, ‘zo cute!’, ‘kijk wat een klein hondje’, ‘blijft hij zo klein?’ worden we regelmatig nageroepen.

Priya met hondje

Hondenliefde kent geen kleur

Het leuke is dat zo’n klein wezentje verbindend werkt tussen mensen. Ik woon al twee jaar in een drukke, multiculturele straat in Rotterdam, waar buren naar mijn idee niet veel contact met elkaar hebben. Echter, de afgelopen maanden heeft Aşık verandering gebracht in mijn contact met de buren. Mijn Bulgaarse buurjongetjes, een oudere Turkse vrouw in scootmobiel (die liefkozend ‘cirkin’, wat lelijk betekend, naar Aşık roept), andere hondeneigenaren waaronder een man met een opvallende tatoeage op zijn schedel en mensen waar je het niet van verwacht. Allen vallen als een blok voor Aşık en willen hem aaien of iets over hem weten.

Zo dol-aşık op Aşık!

Voor mij gaat er bijna niks boven een stel trouwe hondenogen die je begroeten als je wakker wordt, als je thuiskomt van een zware dag werken of als je samen lekker aan het spelen bent. Toch gaat het opvoeden van een pup niet over rozen. Mijn wekker gaat een half uur eerder (6.30 uur!) dan gebruikelijk omdat ik ‘s ochtends een lange wandeling maak met Aşık en hem train. Het gebeurt ook dat ik er ‘s nachts uit moet om hem uit te laten. Gelukkig gaan de nachten steeds beter. Afspraken in de avond na een dag werken kan ik trouwens vergeten, zolang ik Aşık niet mee kan nemen.

Daarnaast ervaar ik het als een emotionele rollercoaster, waarin gevoelens van blijheid en rust, maar ook schuld en tekortschieten elkaar in snel tempo afwisselen. Ik heb mij laten vertellen dat dit gelukkig tijdelijk is, totdat hij in de puberteit is geweest (want ja, honden hebben ook een puberteit waarin zij tegendraads worden).

Toch heb ik maar een blik in zijn zwarte kraaloogjes nodig en alle moeilijkheden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Wat ben ik toch verliefd op mijn kleine hummel!

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *