Valentijn doet meestal niet denken aan geweld op vrouwen, of activisme. Toch staat 14 februari ook daar om bekend.

one quezon community

Tijdens mijn stage bij een vrouwenbeweging in de Filipijnen, was ik op 14 februari getuige van een overweldigende demonstratie tegen geweld en misbruik tegen vrouwen.

Valentijn is de dag waarop er over de hele wereld vrouwen samen komen om te dansen. One Billion Rising, een initiatief van Eve Ensler, de schrijfster van The Vagina Monologues, heeft een wereldwijd event opgezet dat jaarlijks wordt herhaald. Het idee erachter is relatief simpel. Statistisch gezien maakt ongeveer een op drie vrouwen geweld mee, zij het fysiek of seksueel. De bedoeling van One Billion Rising is dat deze vrouwen dan samen komen en boven hun ervaring risen, om de wereld te laten zien dat ze hun eigen lichaam terug nemen, dat ze de ruimte terugnemen die hen ontnomen is.

Door te dansen laten ze zien dat ze nog steeds hun eigen meester zijn van hun eigen lijf. In feite een dikke fuck you naar al diegenen die hen hebben pijn gedaan, zowel de personen als de systemen die hen hebben teleurgesteld.

one rise for the power

Kritiek

Hoewel het principe erg veel aantrek heeft in verschillende landen, met celebrities die mee komen optreden en de media die maar al te graag foto’s en filmpjes maakt van de dansende vrouwen, is er veel kritiek tegen de beweging. Sommigen vinden het beledigend om vrouwen die geweld en verkrachting hebben meegemaakt te vragen nu eventjes twintig minuten te komen dansen op een bepaalde dag, en daarna weer te moeten zwijgen. Anderen vinden dat Ensler, als blanke vrouw uit de middenklasse, het wel erg gemakkelijk heeft om dit soort activiteiten in te voeren. Zij haalt er immers geld uit, maar ze houdt geen rekening met de specifieke situaties van vrouwen in andere landen dan haar eigen Verenigde Staten.

IJzersterke argumenten van vrouwen die duidelijk weten waar ze het over hebben. Het is duidelijk dat de commercialisering van Valentijn ook in de vrouwenbeweging is gekropen. Blanke, rijke vrouwen die andere vrouwen over de hele wereld vertellen hoe ze moeten omgaan met hun misbruik en hun verkrachting is op zijn zachtst gezegd beledigend. Mijn commentaar als blanke vrouw uit de middenklasse is dan ook niet aan de orde hier.

Filipijnen

Wel wil ik een andere ervaring delen. Eentje die ik heb gezien toen ik twee jaar geleden mijn stage liep in de Filipijnen. Ik bleef er bij een militante vrouwenbeweging die One Billion Rising erg serieus neemt. Ik kende nog niet zo heel veel over het event en mijn kennis van grassroots bewegingen was ook niet om over naar huis te schrijven.

Deze vrouwen bliezen me echter omver. Weken op voorhand waren ze bezig met de organisatie van de grote dag. In de Filipijnen is One Billion Rising namelijk meer dan alleen een dansje uitvoeren. Het is een dag vol verzet, manifestaties en oproepen voor meer rechten voor vrouwen. Het gaat over seksueel en fysiek geweld op vrouwen, maar ook over het gebrek aan economische gelijkheid. Over de neokolonisatie die de Verenigde Staten doorvoert in de Filipijnen.

one us troops out now

Over de vrouwelijke migranten die elk jaar uitgezonden worden naar Arabische Emiraten om daar als huisvrouw te gaan werken, zonder enige bescherming:, economisch, fysiek of seksueel. Kortom, het is een dag die al het harde werk van grassroots activisten en organisaties showcased, waarbij het duidelijk om meer gaat dan alleen een dansje.

one jong en oud

Of je nu voor of tegen One Billion Rising bent, over een ding kunnen we het allemaal eens zijn. Geweld op vrouwen moet stoppen. Punt.

Foto’s: door Emilie, gemaakt in de Filipijnen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *