Berichten

Khalid Amakran

Naam: Khalid Amakran
Leeftijd: 25
Roots: Ouders van Marokkaanse afkomst, maar voelt zich hartstikke Rotterdams
Bekend van: Zijn werk als fotograaf

Welke eerste indruk laat jij bij anderen achter?
Mensen denken dat ik heel introvert ben en dat ik om die reden niet zeker ben van de dingen die ik doe. In latere gesprekken komen ze erachter dat ik wel echt kennis heb van zaken en dat je met mij ook een goed gesprek kan voeren, dat ik kan meedenken en dieper op bepaalde onderwerpen in kan gaan.

Wat is jouw lievelingstraditie?
Ik heb eigenlijk niet heel veel met tradities en heb ook geen lievelingstraditie. Ik geloof niet in het idee dat je dingen in stand moet houden, alleen om het in stand houden. Als je met vrienden bijvoorbeeld een jaarlijkse traditie hebt, omdat je daar elk jaar goede herinneringen aan overhoudt en je band daarmee stevig houdt dan snap ik dat wel weer heel goed.

Hoe kijk je naar tradities die je vanuit huis hebt meegekregen?
Tradities vanuit huis waardeer ik meer om het sociale aspect. Denk hierbij aan het Offer- en Suikerfeest waarbij je samenkomt om vreugde te delen. Dit vind ik heel waardevol. Maar als je niks hebt met die feesten en er geen waarde aan hecht, moet je je ook zeker niet verplicht voelen om eraan deel te nemen.

Het lijkt mij heel tof om de wereld waarin wij leven te spiegelen aan andermans wereld.

Met welk aspect van jouw cultuur of geloof moeten wij écht een keer kennis maken?
De Marokkaanse gastvrijheid. Zeker in een tijd waarin mensen best op een afstand van elkaar leven. Een tijd waarin de verschillen tussen mensen groter worden en waarin de verschillen ook via de media benadrukt worden, kan het heel erg helpen om gewoon de deur een keer voor iemand open te doen. Elkaar beter leren kennen en gezellig met elkaar zijn.

Mijn vader is vanuit Marokko naar Spangen gekomen, heeft nooit in een pension gezeten of een soort arbeidersopvang. Altijd bij de mensen thuis en toen hij op zichzelf ging wonen had hij zoiets van jullie hebben iets voor mij gedaan en nu wil ik iets terug doen. Hij heeft altijd contact gehouden met de mensen die hem geholpen hebben en maakt altijd wel een praatje met mensen uit de buurt. Dat is iets wat ik van mijn vader heb meegekregen, goed contact onderhouden met je naasten.

Wat zou je op het gebied van cultuur nog willen leren?
Het lijkt mij heel tof om de wereld waarin wij leven te spiegelen aan andermans wereld. Ik ben nu heel erg bezig met het in kaart brengen van de jongerencultuur in Nederland en de focus ligt nu op Rotterdam. Maar het lijkt me ook heel interessant om bijvoorbeeld terug te gaan naar Marokko en de jongerencultuur daar in kaart te brengen, zoals mijn ouders die hebben meegekregen. Hoe chillen de jongeren daar en hoe brengen zij hun vrije tijd door? Daar wil ik van leren en op een gegeven moment de parallellen trekken of de verschillen zien. Dit dan eigenlijk over de hele wereld.

Wanneer voelde jij je voor het laatst verrijkt?
Ik was bij een optreden van Alsarah and the Nubatones. Dat is een groep bestaande uit een Soedanese zangeres en een band met onder andere een Syriër en Malinees. Het zijn mensen die in Amerika wonen, maar wel muziek maken vanuit hun eigen roots en traditionele instrumenten gebruiken. De muziek was echt van hoog niveau! Ik zou normaal niet snel naar zoiets gaan, maar ik ben blij dat ik ben meegegaan.

Met welke muziek zou je jezelf vergelijken? En waarom?
Met muziek van Kendrick Lamar. Eén, omdat het hiphop is. Ik ben opgegroeid met hiphop en hiphop heeft voor mij meer waarde gehad dan school. Het heeft me veel levenslessen geleerd in plaats van alleen boekenwijsheid. Twee, omdat Kendrick Lamar iemand is die altijd de juiste vorm zoekt bij dat wat hij probeert te vertellen en dat is ook iets waar ik in mijn dagelijkse werk mee bezig ben. Kendrick kan bijvoorbeeld super jazzy sounds in zijn track gebruiken, maar hij kan zijn verhaal ook makkelijk op een trap beat vertellen. Het hangt er maar net van af wat hij op die track wil vertellen. Ik heb zelf een tijdje spoken word gedaan en voor mij was dat op dat moment de juiste manier om mijn persoonlijke verhaal te vertellen. Met fotografie probeer ik juist het verhaal van een hele groep te vertellen en dat is waar ik me nu op focus.

Sandim Mendes

Naam: Sandim Mendes
Leeftijd: 31 jaar
Roots: Kaapverdisch
Bekend van: Expo MASQ e CABEZAS in het Nieuwe instituut, kunst over culturele identiteit.

Welke eerste indruk laat jij bij mensen achter?
Moet ik dat niet aan jou vragen? Haha, Ik denk dat ik wel positief op mensen over kom. Ik houd niet van moeilijk doen. Humor is nodig en ben altijd wel vrolijk.

Met welk aspect van jouw cultuur moeten de mensen die er niet mee bekend zijn echt een keer kennis maken?
Eten, daar denk ik als eerste aan! Muziek ook natuurlijk, binnenkort ga ik naar Bitori, een van de eerste legendarische funana artiesten uit Kaapverdië. We gaan met vijf vriendinnen dansen die niet van Kaapverdische afkomst zijn. Ze stellen als voorwaarden dat er pasteitjes en grogue aanwezig moeten zijn bij mij thuis die avond. Veder is samenhorigheid binnen mijn cultuur erg belangrijk.

Is er op het gebied van cultuur iets dat je nog wilt bijleren?
Ik zou graag wat meer willen weten over mijn voorouders en waar de slaven vandaan zijn gekomen. Volgens de Portugezen was Kaapverdië onbewoond en brachten zij slaven vanuit verschillende landen naar de eilanden. Binnen mijn familie valt het niet precies te traceren waar iedereen precies vandaan komt. Mijn opa van mijn vaders kant was blank en had blauwe ogen, waar kwam hij vandaan? Meer informatie over mijn stamboom verzamelen zou mij meer kunnen vertellen over hoe mijn Kaapverdiaanse cultuur is samengesteld. Q Tip van A Tribe Called Quest heeft via DNA onderzoek kunnen achterhalen van welke stam in Afrika hij afstamt, dit fascineerde mij zo dat ik zelf ook meer informatie zou willen verzamelen.

Door kunst te maken kan ik mijn zoektocht in beeld brengen, soms is dat een realistische weergave maar omdat ik informatie mis geef ik er soms mijn eigen invulling aan. Het is eigenlijk een soort van kinderlijk, ik ben net een kind dat een boek leest en zelf het beeld erbij verzint.

Volgens mij ben ik in mijn vorige leven echt Surinaams geweest. Als kind luisterde ik altijd graag naar mijn Surinaamse buurman die met een dik accent Nederlands tegen ons sprak. Het Surinaamse accent vind ik zo boeiend, het is Nederlands met een tropisch laagje.

Wanneer voelde jij je voor het laatst verrijkt?
Ik heb het elke keer als ik nieuw werk maak. De laatste keer heb ik dit ervaren toen ik met mijn symbolische textielproject bezig was, dit project loopt nu nog steeds. Het begon allemaal met een klein ideetje en naarmate ik begon te werken, gingen er steeds meer lampen branden. Hierdoor besefte ik dat ik zoveel kanten op kon en nog zoveel meer kon onderzoeken. Ik denk dat ik me in mijn creatieve proces altijd op een bepaald punt verrijkt voel. Het voelt alsof ik alle ideeën die ik in m’n hoofd heb eruit kan halen en kan vertalen naar nieuw werk. Misschien is dat het eigenlijk, of ik zie iets al voor me of ik droom over m’n werk.

Als je jezelf zou vergelijken met een Disney figuur, welke zou dat dan zijn?
Sebastiaan, dat is echt mijn favoriet. Sebastiaan van De Kleine Zeemeermin, hij is zo cool!! Volgens mij ben ik in mijn vorige leven echt Surinaams geweest. Als kind luisterde ik altijd graag naar mijn Surinaamse buurman die met een dik accent Nederlands tegen ons sprak. Het Surinaamse accent vind ik zo boeiend, het is Nederlands met een tropisch laagje. Mijn buurman gebruikte woorden als “enfin”, prachtig. Verder was Sebastiaan best wel gevat en hij had een attitude van laat me met rust, ik hou daarvan.

Welke culturele les/weetje wil je delen?
Als ik moet kijken naar mijn textielproject dan ben ik er achter gekomen dat de panu terra (een doek die vrouwen in Kaapverdië om hun middel dragen), oorspronkelijk door vrouwen werd gebruikt om te laten zien dat zij de overgang hebben gemaakt van meisje naar vrouw. Ze willen duidelijk maken dat ze klaar waren voor het huwelijk. Wat ik dan weer bijzonder vind is dat deze doeken enkel door mannen worden gemaakt en enkel door vrouwen worden gedragen.

Dat de vrouw textiel eigenlijk het meest gebruikt als communicatiemiddel is wat mij fascineert. Zo heb je bijvoorbeeld in Oost Afrika de kanga cloth, daarin verwerken ze aan de hand van symboliek bepaalde spreekwoorden. Vrouwen horen daar ingetogen te zijn, ze mogen niet zeggen wat ze denken. Door bepaalde stoffen te dragen kunnen ze laten zien wat ze eigenlijk echt willen zeggen, dat idee vind ik tof.

 

Ps. Haar fantastische expositie ‘Sandim Mendes: panu terra’ is nog t/m 30 april te zien Tetem, Enschede (dagelijks van 11.00 tot 17.00)!

Geboren in de hoofdstad van Colombia, Bogotá, ben ik als baby naar Nederland gekomen en opgegroeid in een Nederlands gezin. Een Zuid-Amerikaanse met verdacht veel Nederlandse gewoontes en principes. Nuchter maar ook passioneel, want als ik iets in mijn hoofd heb dan ga ik er volledig voor! Ik ben een echt gevoelsmens en ga vaak op mijn intuïtie af. Het laat me nooit in de steek.
Lees meer

Yoana

‘Ben je Marokkaans?’ Nee. ‘Turks?’ Nee. ‘Afghaans?’ Nee. ‘Eh… uit Irak of Iran?’ (Inmiddels zijn we de 3x al voorbij) Nee! ‘Oké dan ben je Russisch of Hongaars ofzo’. Ook niet… Wát ben je dan?
Al honderd keer zijn mijn gesprekken zo begonnen. Op het punt dat er dan al 10 verschillende nationaliteiten zijn opgenoemd, kijken mensen mij altijd aan met een blik van: Volgens mij ben jij een buitenaards wezen. Nou het is heel simpel hoor: Ik ben Spaans! (Ooooooh! Cerveza, chica bonita en Lloret de Mar, toch?)
Lees meer

Ninotchka

Blijkbaar verras ik mensen met regelmaat. Niet alleen wanneer ik daar bewust op uit ben zoals met cadeautjes geven of iets dergelijks, maar vaak ook onbewust. Als je mijn Russische voornaam en Hollandse achternaam op papier leest, vermoed je niet dat je te maken hebt met iemand van Antilliaanse afkomst. Ik ben dan ook meer dan eens op verbaasde gezichtsuitdrukkingen gestuit tijdens een eerste sollicitatiegesprek. Dat ik een geboren en getogen Zeeuwse ben, zet mensen vaak op een nog verder dwaalspoor. “Ben je dan echt geen halfbloedje?”
Lees meer

Joram

Ik merk het binnen mijn eigen familie: een herwaardering van joodse jongeren voor hun eigen culturele geschiedenis. Zelf ben ik half-joods, maar ben eigenlijk niet joods opgevoed. Mijn moeder, een kind van de secularisatie en de vrije jaren zestig, vond haar achtergrond natuurlijk compleet onbelangrijk. En mijn oma heeft altijd geleerd haar geschiedenis af te schermen, omdat zij uit eerste hand weet wat voor problemen openlijk joods zijn kan geven. Maar mijn nichtje heeft zich al een aantal jaren geleden bekeerd tot het jodendom en afgelopen jaar merkte ik dat ik er zelf ook veel mee bezig ben.
Lees meer

Aleksandra

‘Not all those who wander are lost’ is een quote die mij op de momenten dat het even tegenzit, een glimlach op mijn gezicht weet te toveren. Spontaan, avontuurlijk en een tikkeltje zweverig zijn een paar termen die prima bij mijn persoonlijkheid passen. Reizen, koken (genieten van lekker eten…), zingen en wandelen zijn activiteiten die ik graag doe. Ik houd vooral van iets nieuws uitproberen. Nooit geschoten is altijd mis is een gedachte die mij door het leven leidt. Kijk mij dus niet vreemd aan als ik over een maandje op mijn éénwieler door de straten van Rotterdam aan het racen ben. Mijn naam is Aleksandra, 19 jaar jong en ik heb Servische roots.
Lees meer

Renske

Graag zie ik mijzelf als een wereldburger. Geen Nederlander, geen Europeaan, maar een burger van deze wereld.
Lees meer

Manouk

“You Thai?” “No…”
“You Japanese?” “No…”
“You Chinese?” “No…”
?
Lees meer

Pinar

Terwijl mijn moeder op 21 november 1988 de laatste hand legde aan de omslagdoek, die ze had gehaakt voor op mijn wiegje, en mijn zusje samen met opa tv zaten te kijken, raakte mijn geduld op en kondigde ik me aan. Op een onverwacht moment, want ik had nog wel een paar dagen te gaan. Doordat alles zo snel ging, had mijn moeder geen kracht meer de trappen zelfstandig af te lopen. Terwijl mijn zusje naar de buurvrouw werd gebracht, droegen mijn opa en de buurman haar naar beneden. Vervolgens raasde ze samen met opa door de straten van Doetinchem op weg naar het ziekenhuis. Misschien daarom mijn liefde voor snelle auto’s? We waren nog maar net binnen en ik werd geboren.
Lees meer